Ρέκβιεμ για τον Δημήτρη Κόκοτα. Κάποιες φωνές δεν σβήνουν, όταν σταματούν να ακούγονται

Μένουν μέσα στα τραγούδια που αγαπήσαμε, στις νύχτες που τραγουδήσαμε μαζί τους, στις αναμνήσεις που επιστρέφουν ξαφνικά, όταν ακούμε μια γνώριμη μελωδία.

Ο Δημήτρης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή στα 57 του χρόνια, ύστερα από μια σκληρή μάχη που έδωσε για μεγάλο διάστημα στο νοσοκομείο.

Έφυγε νωρίς.

Πολύ νωρίς.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της απώλειας.

Γιατί τα 57 δεν είναι ηλικία αποχαιρετισμού.

Είναι ηλικία ζωής, δημιουργίας, σχεδίων, ανθρώπων που περιμένουν ακόμη να σε ακούσουν να γελάς, να τραγουδάς, να επιστρέφεις.

Η ζωή, όμως, κάποιες φορές δεν ρωτά.

Παίρνει ανθρώπους, που έχουν ακόμη δρόμο μπροστά τους και αφήνει πίσω τους μια σιωπή, που δεν γεμίζει εύκολα.

Ο Δημήτρης Κόκοτας, δεν ήταν απλώς μια φωνή.

Ήταν μέρος μιας ολόκληρης εποχής του ελληνικού τραγουδιού.

Ένας καλλιτέχνης, που άφησε το δικό του αποτύπωμα και συνδέθηκε με στιγμές, έρωτες, χαρές και λύπες, ανθρώπων που μεγάλωσαν με τη μουσική του.

Και τώρα, η φωνή του περνά από τη ζωή στη μνήμη.

Εκεί όπου δεν υπάρχει χρόνος.

Και μένει εκεί, σαν ένα τραγούδι που συνεχίζει να παίζει χαμηλά μέσα μας, ακόμη κι όταν όλα γύρω έχουν σωπάσει.

Γιατί ο θάνατος μπορεί να σταματήσει μια φωνή, δεν μπορεί όμως να σβήσει το συναίσθημα που άφησε πίσω της.

Εκεί όπου οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν δεν φευγουν από τη ζωή πραγματικά, γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σε όσα μας χάρισαν.

Σήμερα δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν.

Μόνο ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

Για τα τραγούδια.

Για τις στιγμές.

Για τη συγκίνηση.

Για όσα άφησε πίσω του.

Κι ίσως εκεί, στα ουράνια, να τον περίμενε ο πατέρας του, ο Σταμάτης, που τόσο υπεραγαπούσε.

Να συναντήθηκαν ξανά, σε μια αγκαλιά που ο χρόνος και ο θάνατος, δεν μπορούν πια να χωρίσουν.

Καλό ταξίδι, Δημήτρη.

Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.

Και όταν κάποτε ακουστεί ξανά η φωνή σου μέσα από ένα τραγούδι, ίσως για μια στιγμή να μοιάζει πως δεν έφυγες ποτέ.

Γιατί οι καλλιτέχνες που αγαπήθηκαν πραγματικά, δεν χάνουν τη μάχη με τη ζωή, όταν φεύγουν.

Ζουν, όσο υπάρχει κάποιος που τους θυμάται.

Και εσύ θα θυμάσαι πάντα τη μουσική.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ