Σήμερα σίγησε μια φωνή που δεν τραγουδούσε μόνο για τον έρωτα, τη ζωή και τον πόνο.
Σήμερα σίγησε μια φωνή που έμαθε σε εκατομμύρια ανθρώπους, πως μπορείς να ξεκινήσεις από το τίποτα και να αφήσεις πίσω σου έναν ολόκληρο κόσμο.
Η Dolly Parton έφυγε από τη ζωή.
Κι όμως, άνθρωποι σαν κι εκείνη δεν φεύγουν πραγματικά.
Μένουν μέσα στα τραγούδια τους.
Στις λέξεις τους.
Στις μνήμες όσων τους αγάπησαν.
Και κυρίως, μένουν στις πράξεις καλοσύνης που έκαναν σιωπηλά, χωρίς να περιμένουν τίποτα πίσω.
Η Dolly, δεν ήταν μόνο η θρυλική φωνή της Country.
Ήταν ένας άνθρωπος, που ήξερε να ανοίγει την καρδιά του.
Και ίσως κανένα τραγούδι να μην μπορεί να αποχαιρετήσει καλύτερα τη Dolly από εκείνο που η ίδια έγραψε το 1974:
«I Will Always Love You».
Το έγραψε ως έναν τρυφερό αποχαιρετισμό στον Porter Wagoner, όταν αποφάσισε να κλείσει έναν μεγάλο επαγγελματικό κύκλο και να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο.
Χρόνια αργότερα, η Whitney Houston πήρε αυτά τα λόγια και τα έκανε μια από τις πιο εμβληματικές ερμηνείες στην ιστορία της μουσικής, μέσα από το The Bodyguard.
Η Whitney δεν τραγούδησε απλώς ένα τραγούδι της Dolly.
Το έκανε να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Και η Dolly, βαθιά συγκινημένη, παρέμεινε για πάντα συνδεδεμένη μαζί της, μέσα από εκείνη τη μελωδία.
Και ύστερα υπάρχει το «Islands in the Stream».
Η Dolly και ο Kenny Rogers, συναντήθηκαν ξανά μουσικά το 1983 και δημιούργησαν ένα ντουέτο που έγινε ιστορία.
Το τραγούδι έφτασε στο Νο. 1 της pop, country και adult contemporary μουσικής, ενώ ένωσε δύο φωνές, που έμοιαζαν γεννημένες για να τραγουδούν μαζί.
Η συνεργασία τους έγινε και μια βαθιά φιλία, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του Kenny το 2020.
Κι έτσι, σήμερα, θέλουμε να πιστεύουμε, πως στον ουρανό η Dolly θα ξαναβρεί τον Kenny.
Και ίσως κάπου εκεί, μαζί με τη Whitney, να τραγουδήσουν ξανά.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι αποχαιρετισμός.
Θα είναι μια αιώνια συνάντηση.
Και κάπου ανάμεσα στις φωνές τους, ίσως ακουστεί και το «Jolene» — εκείνο το τραγούδι που γεννήθηκε από μια μικρή δόση ζήλιας, έναν φόβο μην χαθεί η αγάπη και μια αληθινή ιστορία από τη ζωή της.
Η Dolly το έγραψε το 1973, εμπνευσμένη από μια κοκκινομάλλα υπάλληλο τράπεζας, που έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον σύζυγό της Carl Dean.
Μα η ίδια η Dolly, πήρε αυτό το προσωπικό συναίσθημα και το έκανε τραγούδι που τραγουδήθηκε από ολόκληρο τον κόσμο.
Ίσως, λοιπόν, στον ουρανό να μην υπάρχει πια καμία «Jolene» για να φοβηθεί.
Μόνο αγάπη.
Μόνο μουσική.
Μόνο ψυχές που ξανασυναντιούνται.
Και αυτή η καρδιά είχε χώρο και για εκείνα τα πλάσματα, που δεν μπορούσαν να μιλήσουν.
Για τα ζώα που εγκαταλείφθηκαν.
Για τα πλάσματα που κακοποιήθηκαν.
Για εκείνα που περίμεναν έναν άνθρωπο να τα κοιτάξει και να πει:
«Δεν είσαι μόνο σου».
Γι’ αυτό θέλουμε να φανταστουμε πως κάπου, πέρα από τον ουρανό, η Dolly δεν έφτασε μόνη.
Πως εκεί την περίμεναν ουρές που κουνιούνται χαρούμενα, μάτια γεμάτα ευγνωμοσύνη και ψυχές αθώων πλασμάτων, που κάποτε χρειάστηκαν έναν άνθρωπο να τα σώσει.
Ίσως ανάμεσά τους, να ήταν και εκείνος ο μικρός εγκαταλειμμένος σκύλος, που κάποτε προσφέρθηκε να υιοθετήσει.
Ίσως να την πλησίασαν πρώτα εκείνα τα πλάσματα που δεν είχαν ποτέ φωνή.
Και τότε, για πρώτη φορά, η Dolly να μην χρειάστηκε να τραγουδήσει.
Γιατί εκεί πάνω δεν υπάρχει πόνος.
Δεν υπάρχει εγκατάλειψη.
Δεν υπάρχει φόβος.
Υπάρχει μόνο αγάπη.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα αστέρια, ίσως ακούγεται ακόμη η φωνή της.
Μόνο που τώρα τραγουδά για όλους εκείνους που δεν μπορούν να τραγουδήσουν.
Καλό ταξίδι, Dolly.
Η Country έχασε τη βασίλισσά της.
Ο κόσμος έχασε μια σπουδαία καλλιτέχνιδα.
Μα ο ουρανός κέρδισε μια ακόμη ψυχή με φως.
Και αν υπάρχει ένας παράδεισος για τα πλάσματα που αγαπήθηκαν και σώθηκαν από ανθρώπους με αληθινή καρδιά, τότε είμαστε βέβαιοι, πως σήμερα άνοιξαν οι πόρτες του.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε αγγέλους και αθώες ψυχές, η Dolly Parton τραγουδά ξανά.
Αυτή τη φορά…
Για πάντα.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
