Καταγγελία για την “επισημη εξορία ” αδεσποτων ζώων στη Σουβάλα Βόλου, με πρόσχημα την «επανένταξη»

Όταν μια κοινωνία αποφασίζει να κρύψει τα αδέσποτα μακριά από τα μάτια της, δεν λύνει το πρόβλημα.

Απλώς εξαφανίζει τις ενοχές της.

Η εικόνα που αποκαλύφθηκε στη Σουβάλα Βόλου, δεν παραπέμπει σε πρόγραμμα προστασίας και ευζωίας.

Παραπέμπει σε έναν τόπο εγκατάλειψης, απομόνωσης και αργού θανάτου.

Έναν τόπο, όπου ψυχές μεταφέρονται μακριά από τον αστικό ιστό, ώστε να μην «ενοχλούνν» τη βιτρίνα της πόλης.

Πίσω από λέξεις όπως «επανένταξη» και «διαχείριση», κρύβεται μια πραγματικότητα που σοκάρει:

Ζώα απομονωμένα σε δύσβατες περιοχές, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς σταθερή φροντίδα, εκτεθειμένα στη δίψα, στην πείνα, στον φόβο, στις αρρώστιες και στους κινδύνους της ερημιάς.

Το σκελετωμένο κουφάρι που εντοπίστηκε στο σημείο, δεν είναι απλώς μια τραγική εικόνα.

Είναι σύμβολο αποτυχίας.

Είναι η απόδειξη, ότι όταν η «διαχείριση» μετατρέπεται σε απομάκρυνση, τότε η ζωή χάνει την αξία της και οι ψυχές μετατρέπονται σε αόρατους αριθμούς.

Και το πιο επικίνδυνο είναι, η κανονικοποίηση αυτής της βαρβαρότητας.

Γιατί όταν ένας Δήμος θεωρεί φυσιολογικό να απομονώνει αδέσποτα σε ερημιές, τότε ανοίγει ο δρόμος για ακόμη πιο σκοτεινές πρακτικές.

Για εγκατάλειψη χωρίς επιστροφή.

Για σιωπηλή εξόντωση.

Για μια κοινωνία που δεν προστατεύει, αλλά κρύβει ό,τι δεν θέλει να βλέπει.

Τα ζώα δεν ζητούν πολυτέλειες.

Ζητούν νερό, τροφή, ασφάλεια, φροντίδα και μια ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Κανένα πλάσμα δεν αξίζει να πεθαίνει αβοήθητο, μέσα σε ξερά χόρτα και ερημιές, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η ύπαρξή του «χαλάει την εικόνα».

Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αποδέχεται τέτοιες πρακτικές, ως «κανονικότητα».

Η προστασία των ζώων, δεν είναι επικοινωνιακή πολιτική.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Και ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται, από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα της.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σοκ, οργή και βαθιά ανησυχία προκαλούν τα όσα αποκαλύφθηκαν κατά την πρόσφατη αυτοψία εθελοντών στη Σουβάλα Βόλου, περιοχή η οποία έχει οριστεί με επίσημη απόφαση της δημοτικής επιτροπής, ως σημείο «επανένταξης» αδέσποτων ζώων.

Πίσω από τον παραπλανητικό όρο της «επανένταξης», φαίνεται να κρύβεται μια πρακτική μαζικού εκτοπισμού ζώων, σε ένα απομονωμένο, δύσβατο και αφιλόξενο σημείο, μακριά από την πόλη, μακριά από τον έλεγχο των πολιτών και – όπως όλα δείχνουν – μακριά από κάθε έννοια ουσιαστικής προστασίας και ευζωίας.

Η εικόνα που αντίκρισαν οι εθελοντές, μόνο ως ντροπιαστική μπορεί να χαρακτηριστεί.

Στην περιοχή, όπου υποτίθεται ότι φιλοξενούνται και επιβιώνουν δεκάδες αδέσποτα, εντοπίστηκαν ελάχιστα ζώα, σε σχέση με τις εκτιμήσεις για τον πραγματικό αριθμό εκείνων που έχουν μεταφερθεί κατά τον τελευταίο χρόνο.

Τα ερωτήματα για την τύχη των υπολοίπων είναι αμείλικτα και απαιτούν άμεσες και ξεκάθαρες απαντήσεις από τη δημοτική αρχή και όλους όσοι υπέγραψαν και ενέκριναν αυτή την πρακτική.

Κατά την αυτοψία διαπιστώθηκαν συνθήκες πλήρους εγκατάλειψης:

Απουσία εμφανών υποδομών νερού.

Ελάχιστες ταΐστρες, γεμάτες περιττώματα τρωκτικών.

Εκτεταμένα ίχνη παρουσίας αρουραίων.

Ζώα φοβισμένα, απομονωμένα και σε κατάσταση πανικού.

Τραυματισμένα σκυλιά, χωρίς εμφανή φροντίδα.

Και το πιο ανατριχιαστικό:

Σκελετωμένο κουφάρι ζώου, σε προχωρημένη σήψη εντός της περιοχής.

Η ύπαρξη νεκρού ζώου σε τέτοια κατάσταση, στο ίδιο το σημείο που ο Δήμος έχει χαρακτηρίσει ως χώρο «επανένταξης», αποτελεί εικόνα ντροπής και απόδειξη πλήρους έλλειψης ουσιαστικής εποπτείας.

Την ίδια στιγμή, προκαλεί τεράστια ανησυχία το γεγονός, ότι η περιοχή είναι εξαιρετικά δύσκολη στην πρόσβαση και αδύνατον να ελεγχθεί επαρκώς, με ελάχιστες επισκέψεις παρακολούθησης.

Η απομόνωση των ζώων σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν συνιστά προστασία.

Συνιστά εγκατάλειψη.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι και το ζήτημα της ψυχολογικής κατάστασης των ζώων.

Τα σκυλιά είναι ζώα κοινωνικά, εξαρτημένα από την ανθρώπινη επαφή και αλληλεπίδραση.

Η βίαιη μεταφορά και απομόνωσή τους σε ερημικές περιοχές, οδηγεί πολλά από αυτά σε φοβικές συμπεριφορές, καθιστώντας τα ακόμα πιο δύσκολα στην προσέγγιση, την περίθαλψη και την πιθανή υιοθεσία τους.

Οι μαρτυρίες για ζώα που εγκαταλείπουν τη Σουβάλα και κατεβαίνουν εξαθλιωμένα προς κατοικημένες περιοχές αναζητώντας τροφή και νερό, σε συνδυασμό με πληροφορίες για ρίψη δηλητηριασμένων δολωμάτων στην ευρύτερη περιοχή, συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό, που δεν μπορεί να συνεχίσει να αγνοείται.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί επίσης το γεγονός, ότι η συγκεκριμένη πρακτική φαίνεται να συμβαδίζει με δημόσιες τοποθετήσεις περί ευθανασίας ζώων, που δεν υιοθετούνται μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί, αν η απομάκρυνση αδέσποτων σε απομονωμένες ερημιές, αποτελεί τελικά μια έμμεση μορφή καταδίκης τους σε αργό θάνατο, μακριά από τα βλέμματα της κοινής γνώμης.

Καλούμε:

Τους αρμόδιους φορείς, να προχωρήσουν άμεσα σε διερεύνηση της υπόθεσης.

Το Υπουργείο Εσωτερικών να εξετάσει τη νομιμότητα και τις συνθήκες εφαρμογής της συγκεκριμένης απόφασης.

Τις αρμόδιες εισαγγελικές και κτηνιατρικές αρχές, να πραγματοποιήσουν αυτοψία στην περιοχή.

Κάθε αρμόδιο φορέα να δώσει σαφείς απαντήσεις, για τον πραγματικό αριθμό των ζώων που μεταφέρθηκαν και για την τύχη όσων σήμερα αγνοούνται.

Η διαχείριση των αδέσποτων, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μηχανισμό εξαφάνισης ψυχών από τις πόλεις.

Τα ζώα δεν είναι απορρίμματα, για να εξορίζονται σε ερημιές.

Δεν είναι αριθμοί σε αποφάσεις επιτροπών.

Δεν είναι σκιές, που πρέπει να κρυφτούν, για να διατηρηθεί μια «καθαρή εικόνα».

Η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική προστασία των αδέσποτων ζώων.

Κάθε άλλη πρακτική, αποτελεί ντροπή για έναν πολιτισμένο τόπο.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ