Όταν οι πόλεις “καθαρίζουν” απο αδεσποτα, η ντροπή μένει

Κάθε φορά που μια χώρα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μια μεγάλη διεθνή διοργάνωση, αρχίζει η ίδια σκοτεινή ιστορία.

Οι δρόμοι πρέπει να φαίνονται «όμορφοι».

Οι εικόνες πρέπει να είναι “ευρωπαϊκές”.

Οι κάμερες δεν πρέπει να δείχνουν εξαθλιωμένα ζώα, πείνα, εγκατάλειψη και την πραγματική εικόνα μιας κοινωνίας, που απέτυχε να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα της.

Και τότε, ξαφνικά, τα αδέσποτα εξαφανίζονται.

Όχι επειδή βρέθηκαν σπίτια.

Όχι επειδή έγιναν μαζικές υιοθεσίες.

Όχι επειδή λειτούργησε ένα σοβαρό κρατικό πρόγραμμα προστασίας.

Απλώς… εξαφανίζονται.

Στην Αθήνα, την περίοδο που φιλοξενήθηκε η Eurovision, χιλιάδες πολίτες έγιναν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς “εξαφάνισης” αδέσποτων ζώων, από περιοχές της Αττικής.

Ζώα που μέχρι τότε βρίσκονταν καθημερινά στις γειτονιές, στις πλατείες, γύρω από σταθμούς και δρόμους, έπαψαν να υπάρχουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Κανείς δεν έδωσε επίσημες απαντήσεις.

Κανείς δεν εξήγησε τι ακριβώς συνέβη.

Δεν υπήρξε ποτέ δημόσιος απολογισμός, διαφάνεια, ή σαφής καταγραφή μεταφοράς, περίθαλψης, ή φιλοξενίας τους.

Και όταν μια κοινωνία σωπαίνει μπροστά σε τέτοιες εξαφανίσεις, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

Η εικόνα μιας “καθαρής” πόλης, δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στον τρόμο, στην απομάκρυνση και στην εξόντωση ανυπεράσπιστων ζώων.

Δεν μπορεί η αισθητική μιας τηλεοπτικής φιέστας, να αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός πλάσματος.

Δεν μπορεί κάθε διεθνές γεγονός, να συνοδεύεται από ψιθύρους, φόβο και καταγγελίες για βίαιες απομακρύνσεις, δηλητηριάσεις, ή εξαφανίσεις ζώων.

Οι ανάδοχοι, οι εθελοντές και οι άνθρωποι που καθημερινά φροντίζουν αδέσποτα, γνωρίζουν πολύ καλά αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα.

Είναι εκείνοι που ψάχνουν τα ζώα που χάθηκαν.

Είναι εκείνοι που βρίσκουν άδεια σημεία σίτισης.

Είναι εκείνοι που ξυπνούν κάθε μέρα με αγωνία, μήπως κάποιο ζώο που φρόντιζαν δεν επιστρέψει ποτέ ξανά.

Και πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”.

Σαν εμπόδιο στην “ωραία εικόνα”.

Σαν φωνές που πρέπει να σωπάσουν.

Όμως οι φωνές αυτές δεν πρέπει να σωπάσουν ποτέ.

Γιατί πίσω από κάθε εξαφανισμένο ζώο, υπάρχει μια ζωή.

Υπάρχει φόβος.

Υπάρχει πόνος.

Υπάρχει ένα πλάσμα που πεινούσε, διψούσε, περίμενε ένα χάδι και τελικά χάθηκε, χωρίς κανείς να μάθει τι απέγινε.

Και πίσω από κάθε ανάδοχο, υπάρχει ένας άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά.

Που ξόδεψε χρήματα από το υστέρημά του.

Που κουβάλησε τροφές μέσα στη βροχή.

Που πήγε κτηνίατρο ένα τραυματισμένο ζώο, όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.

Που έμεινε άυπνος, για να σώσει μια ζωή, που το κράτος θεωρούσε “αόρατη”.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν απαξίωση.

Αξίζουν στήριξη, σεβασμό και προστασία.

Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα αδέσποτα σαν σκουπίδια, που πρέπει να κρυφτούν, πριν φτάσουν οι κάμερες.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι η εγκατάλειψη, η αδιαφορία, η έλλειψη παιδείας και η υποκρισία.

Μια χώρα δεν γίνεται πολιτισμένη επειδή φωτίζει στάδια και διοργανώνει φαντασμαγορικά σόου.

Πολιτισμός είναι ο τρόπος που φέρεσαι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πολιτισμός είναι να προστατεύεις.

Όχι να εξαφανίζεις.

Να θεραπεύεις.

Όχι να εξοντώνεις.

Να λύνεις προβλήματα ανθρώπινα και με διαφάνεια, όχι με σιωπή και φόβο.

Κάθε φορά λοιπόν που ακούμε για “καθαρισμούς” πόλεων πριν από μεγάλες διοργανώσεις, πρέπει να αναρωτιόμαστε:

Πού πήγαν τα ζώα;

Ποιος τα κατέγραψε;

Ποιος τα μετέφερε;

Σε ποιες δομές κατέληξαν;

Πόσα επέζησαν;

Πόσα δεν επέστρεψαν ποτέ;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι υπερβολικά.

Είναι στοιχειώδη, σε μια δημοκρατία που υποτίθεται ότι σέβεται τη ζωή.

Η πραγματική πρόοδος δεν έρχεται με συγκάλυψη.

Έρχεται με διαφάνεια, ευζωία, υπεύθυνες υιοθεσίες, αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη και πραγματική κρατική μέριμνα.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι επικοινωνιακή βιτρίνα.

Και όσο οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν τα ζώα να εξαφανίζονται “μαγικά” πριν από διεθνείς φιέστες, τόσο θα μεγαλώνει η δυσπιστία, η οργή και η ανάγκη να μιλήσουμε ανοιχτά.

Αυτή η διαμαρτυρία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν τη βαρβαρότητα.

Σε όλους τους αναδόχους, τους εθελοντές και τους ενεργούς πολίτες, που συνεχίζουν να αγωνίζονται, ακόμη κι όταν αισθάνονται μόνοι απέναντι σε μηχανισμούς, συμφέροντα και οργανωμένες σιωπές.

Είναι αφιερωμένη στα ζώα που χάθηκαν, χωρίς εξηγήσεις.

Στα μάτια που δεν ξαναείδε κανείς.

Στις σκιές που έσβησαν αθόρυβα, για να μη “χαλάσουν” μια γιορτή.

Καμία γιορτή δεν μπορεί να είναι λαμπερή, όταν πίσω της υπάρχει αίμα, φόβος και εξαφάνιση ζωών.

Και καμία κοινωνία δεν έχει δικαίωμα να λέγεται ανθρώπινη, όταν αποδέχεται τέτοιες πρακτικές, σαν κάτι φυσιολογικό.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να υψωθεί μια καθαρή φωνή:

Τα ζώα δεν είναι ντεκόρ πόλης.

Δεν είναι πρόβλημα εικόνας.

Δεν είναι αναλώσιμα.

Είναι ζωές.

Και όσοι παλεύουν για αυτές τις ζωές, δεν πρέπει να εξοντώνονται ψυχικά, κοινωνικά, ή ηθικά, επειδή επιμένουν να λένε την αλήθεια.

Η αλήθεια πρέπει να ακούγεται, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ