Μαζική θανάτωση ζώων στη Λέσβο – Όταν η διαχείριση κρίσεων μετατρέπεται σε πράξη βαρβαρότητας

ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η πρόσφατη υπόθεση στη Λέσβο, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη περιστατικό κακοδιαχείρισης.

Αποτελεί ένα βαθιά ανησυχητικό γεγονός που αποκαλύπτει, με τον πιο ωμό τρόπο, τα δομικά προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται τόσο τις ζωονόσους, όσο και την ίδια την έννοια της ευζωίας των ζώων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, σε ένα κοπάδι περίπου 200 προβάτων εντοπίστηκαν μόλις 3 ζώα με συμπτώματα αφθώδους πυρετού.

Αντί να εφαρμοστεί ένα στοχευμένο, επιστημονικά τεκμηριωμένο πρωτόκολλο απομόνωσης, ελέγχου και θεραπευτικής διαχείρισης, επιλέχθηκε η πιο ακραία, βίαιη και απλοϊκή “λύση”:

Η μαζική θανάτωση ολόκληρου του κοπαδιού.

Ακόμη πιο σοκαριστικός είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η θανάτωση:

Με πυροβολισμούς στο κεφάλι.

Όχι σε ένα ελεγχόμενο, κτηνιατρικά επιβλεπόμενο περιβάλλον, όχι με εγκεκριμένες μεθόδους ευθανασίας, που ελαχιστοποιούν τον πόνο και το στρες των ζώων, αλλά με πρακτικές που παραπέμπουν σε εποχές αυθαιρεσίας και πλήρους απουσίας θεσμικού ελέγχου.

Ζήτημα νομιμότητας και ευθύνης

Το περιστατικό εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα:

Ποιος έδωσε την εντολή για τη μαζική θανάτωση;

Ποια συγκεκριμένα πρωτόκολλα εφαρμόστηκαν;

Υπήρξε γνωμοδότηση αρμόδιου κτηνιάτρου, ή επιστημονικής επιτροπής;

Ποια ήταν η επιβεβαιωμένη διάγνωση και με ποιες εργαστηριακές μεθόδους;

Γιατί δεν εφαρμόστηκαν μέτρα καραντίνας και απομόνωσης;

Ποιος έλεγξε τη διαδικασία εκτέλεσης της θανάτωσης;

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο προβληματική, από το γεγονός ότι η εκτέλεση της διαδικασίας, σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν πραγματοποιήθηκε από αρμόδιους κρατικούς λειτουργούς, ή πιστοποιημένο προσωπικό, αλλά από εργάτες, χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση και θεσμική ιδιότητα.

Αυτό δεν αποτελεί απλώς διοικητική παράλειψη.

Συνιστά πιθανή παραβίαση:

Της εθνικής νομοθεσίας περί προστασίας ζώων.

Των ευρωπαϊκών κανονισμών για τη διαχείριση ζωονόσων

Των κανόνων ευζωίας κατά τη θανάτωση ζώων.

Και βασικών αρχών δικαίου που αφορούν την ανάθεση αρμοδιοτήτων.

Η επιστήμη δεν επιτρέπει αυθαιρεσίες

Η διαχείριση ζωονόσων, όπως ο αφθώδης πυρετός, είναι ένα εξαιρετικά σοβαρό και σύνθετο ζήτημα.

Δεν αποτελεί πεδίο πρόχειρων αποφάσεων, ούτε “εύκολων λύσεων”.

Υπάρχουν σαφώς καθορισμένα πρωτόκολλα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιλαμβάνουν:

Επιδημιολογική διερεύνηση

Ζώνες προστασίας και επιτήρησης

Ιχνηλάτηση

Απομόνωση των νοσούντων ζώων

Και μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ελεγχόμενη θανάτωση με αυστηρούς όρους.

Η μαζική εξόντωση χωρίς τεκμηριωμένη ανάγκη, δεν αποτελεί “προληπτικό μέτρο”.

Αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, έλλειψης σχεδιασμού και, εν τέλει, διοικητικής αποτυχίας.

Ηθική διάσταση:

Πόσο αξίζει μια ζωή;

Πέρα από τα νομικά και επιστημονικά ζητήματα, το περιστατικό αναδεικνύει ένα βαθύτερο, ηθικό πρόβλημα.

Όταν 200 ζώα θανατώνονται, επειδή 3 ενδέχεται να νοσούν, χωρίς εξάντληση των εναλλακτικών λύσεων, τότε η ζωή αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο μέγεθος.

Όταν η διαδικασία γίνεται με τρόπο που προκαλεί τρόμο και πόνο, τότε δεν μιλάμε για διαχείριση κρίσης, αλλά για κανονικοποίηση της βαρβαρότητας.

Μια κοινωνία κρίνεται από το πώς φέρεται στα πιο ανυπεράσπιστα όντα.

Και σε αυτή την περίπτωση, η εικόνα που δίνεται είναι αποκαρδιωτική.

Ελλείψεις ελέγχου και διαφάνειας

Η υπόθεση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείσει με γενικόλογες απαντήσεις.

Δεν αρκούν δηλώσεις “τηρήθηκαν τα προβλεπόμενα”, χωρίς τεκμηρίωση.

Απαιτούνται:

Πλήρης δημοσιοποίηση των αποφάσεων που οδήγησαν στη θανάτωση.

Αναφορά των αρμόδιων υπηρεσιών και των προσώπων που υπέγραψαν τις εντολές.

Καταγραφή της διαδικασίας που ακολουθήθηκε.

Και ανεξάρτητος έλεγχος της νομιμότητας των ενεργειών.

Η απουσία διαφάνειας δεν προστατεύει το σύστημα.

Το εκθέτει.

Κίνδυνος δημιουργίας επικίνδυνου προηγούμενου

Εάν τέτοιες πρακτικές περάσουν χωρίς έλεγχο και χωρίς απόδοση ευθυνών, τότε δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο:

Οτι σε κάθε παρόμοια περίπτωση, η εύκολη λύση θα είναι η μαζική εξόντωση, χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση, χωρίς λογοδοσία και χωρίς σεβασμό.

Αυτό δεν είναι διαχείριση.

Είναι διοικητική αυθαιρεσία.

Αιτήματα

Με βάση τα παραπάνω, ζητούμε άμεσα:

Την πλήρη διερεύνηση του περιστατικού, από αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές.

Τη δημοσιοποίηση όλων των σχετικών εγγράφων και εντολών.

Την απόδοση ευθυνών, σε όσους ενέκριναν ή υλοποίησαν παράνομες, ή αυθαίρετες πρακτικές.

Την επανεξέταση των πρωτοκόλλων διαχείρισης ζωονόσων, με έμφαση στην επιστημονική τεκμηρίωση και την ευζωία.

Τη διασφάλιση ότι στο μέλλον τέτοιες πρακτικές δεν θα επαναληφθούν.

Επίλογος

Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στη Λέσβο.

Το ζήτημα είναι τι αποδεχόμαστε ως κοινωνία.

Αν δεχτούμε ότι η μαζική θανάτωση χωρίς επαρκή τεκμηρίωση είναι “κανονικότητα”, τότε έχουμε ήδη κάνει ένα επικίνδυνο βήμα, προς την απονομιμοποίηση κάθε έννοιας προστασίας της ζωής.

Η ευθύνη δεν είναι αφηρημένη.

Έχει ονόματα, υπογραφές και αποφάσεις.

Και αυτή τη φορά, η κοινωνία οφείλει να απαιτήσει απαντήσεις.

Συγκεκριμένες.

Τεκμηριωμένες.

Δημόσιες.

Γιατί όταν η βαρβαρότητα παρουσιάζεται ως διαχείριση, τότε δεν έχουμε απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα.

Έχουμε ένα βαθύ, συστημικό και ηθικό έλλειμμα, που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ