Η υποκρισία των δήμων δεν καλύπτεται με “καταδικαζουμε “! Θέλουμε έργα, όχι άδεια λόγια!

Η υποκρισία των δήμων στο ζήτημα των μαζικών δηλητηριάσεων αδέσποτων ζώων, δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή στρέβλωση.

Είναι ένα βαθιά ριζωμένο σύστημα διαχείρισης ευθυνών, που στηρίζεται στην αποποίηση, την καθυστέρηση και την προσχηματική ευαισθησία.

Κάθε φορά που έρχονται στο φως περιστατικά με φόλες, με δεκάδες νεκρά σκυλιά και γάτες, επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο:

Επίσημες ανακοινώσεις «καταδίκης», εκφράσεις «αποτροπιασμού» και η γνωστή φράση «κατά παντός υπευθύνου», ή «κατά αγνώστων».

Ένα θέατρο ευθύνης χωρίς ουσία, που δεν οδηγεί πουθενά.

Οι δήμοι παρουσιάζονται ως θύματα των περιστατικών, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν βασικούς κρίκους της αλυσίδας, που επιτρέπει αυτή την κατάσταση να διαιωνίζεται.

Η νομοθεσία στην Ελλάδα είναι σαφής:

Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων αποτελεί ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Περιλαμβάνει την περισυλλογή, τη στείρωση, τον εμβολιασμό, την ηλεκτρονική σήμανση, την επανένταξη και την εποπτεία.

Ωστόσο, στην πράξη, η εφαρμογή αυτών των υποχρεώσεων είναι αποσπασματική, έως ανύπαρκτη.

Όταν οι δήμοι δεν διαθέτουν επαρκή προγράμματα στειρώσεων, όταν δεν υπάρχει οργανωμένη παρακολούθηση των αδέσποτων, όταν οι πολίτες δεν εκπαιδεύονται και δεν ενημερώνονται, δημιουργείται ένα εκρηκτικό περιβάλλον.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι φόλες εμφανίζονται ως «λύση» για κάποιους, όσο αποτρόπαια κι αν είναι.

Και εκεί ακριβώς ξεκινά η υποκρισία:

Οι ίδιοι φορείς που απέτυχαν να προλάβουν το πρόβλημα, εμφανίζονται μετά ως τιμητές της νομιμότητας.

Η επίκληση «αγνώστων δραστών», έχει καταντήσει άλλοθι.

Σπανίως βλέπουμε ουσιαστικές έρευνες, αξιοποίηση καμερών, συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις, ή κινητοποίηση τοπικών κοινωνιών, για την εξεύρεση στοιχείων.

Οι περισσότερες υποθέσεις κλείνουν σιωπηλά, χωρίς καμία συνέπεια.

Έτσι, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές:

Η πιθανότητα τιμωρίας είναι ελάχιστη.

Και όπου δεν υπάρχει συνέπεια, η παραβατικότητα ανθίζει.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι το γεγονός, ότι πολλοί δήμοι λειτουργούν με μια λογική «διαχείρισης εικόνας» και όχι ουσίας.

Οι ανακοινώσεις συντάσσονται, για να κατευνάσουν την κοινωνική οργή και να προστατεύσουν την πολιτική εικόνα των διοικήσεων.

Δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα μέτρα, χρονοδιαγράμματα, ή δεσμεύσεις.

Δεν υπάρχει δημόσια λογοδοσία:

Πόσα ζώα στειρώθηκαν;

Πόσα περιστατικά κακοποίησης διερευνήθηκαν;

Ποια ήταν τα αποτελέσματα;

Η απουσία διαφάνειας είναι κρίσιμη.

Χωρίς στοιχεία, χωρίς ελέγχους και χωρίς ανεξάρτητη αξιολόγηση, οι δήμοι μπορούν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες υποσχέσεις ξανά και ξανά.

Το πρόβλημα παραμένει, οι πολίτες απογοητεύονται και οι εθελοντές εξαντλούνται, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά ενός ανύπαρκτου συστήματος.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπου οι ίδιοι οι πολίτες καταγγέλλουν ότι έχουν προειδοποιήσει για ύποπτες συμπεριφορές, ή έχουν ζητήσει προληπτικά μέτρα, χωρίς καμία ανταπόκριση.

Και όταν τελικά συμβεί η μαζική δηλητηρίαση, οι αρχές «πέφτουν από τα σύννεφα».

Αυτή η επιλεκτική αδράνεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί απλή αμέλεια.

Αγγίζει τα όρια της συνενοχής.

Παράλληλα, η έλλειψη επαρκούς χρηματοδότησης, χρησιμοποιείται συχνά ως δικαιολογία.

Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Είναι και θέμα προτεραιοτήτων.

Ποσοι δήμοι που, με περιορισμένους πόρους, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν αποτελεσματικά προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων, μέσω συνεργασιών, εθελοντισμού και σωστής οργάνωσης;

Άλλοι, με μεγαλύτερους προϋπολογισμούς, παραμένουν στάσιμοι.

Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα χρήματα, αλλά η πολιτική βούληση.

Η υποκρισία κορυφώνεται, όταν οι ίδιοι δήμοι που αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τα ζώα, επιχειρούν να μετακυλήσουν την ευθύνη στους πολίτες.

Καμπάνιες ευαισθητοποίησης χωρίς αντίκρισμα, γενικόλογες εκκλήσεις και ηθικολογικά μηνύματα, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την απουσία δομών και πολιτικών.

Η ευθύνη είναι θεσμική και δεν μπορεί να μετατεθεί.

Αν θέλουμε πραγματικά να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο των δηλητηριάσεων, απαιτείται μια ριζική αλλαγή προσέγγισης.

Πρώτον, συστηματική πρόληψη:

Ευζωία, καταγραφή και παρακολούθηση των αδέσποτων, εκπαίδευση των πολιτών.

Δεύτερον, άμεση και ουσιαστική διερεύνηση κάθε περιστατικού, με αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων μέσων.

Τρίτον, διαφάνεια και λογοδοσία:

Δημόσια δεδομένα, τακτικές εκθέσεις και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.

Επιπλέον, είναι απαραίτητη η συνεργασία με ανεξάρτητα φιλοζωικά σωματεία, φιλοζωικές οργανώσεις και εθελοντές, όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως ουσιαστικοί εταίροι.

Αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, γνωρίζουν τις τοπικές συνθήκες και μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά.

Η απαξίωση, ή η αγνόησή τους, αποτελεί ακόμη μια μορφή θεσμικής τύφλωσης.

Τέλος, χρειάζεται μια αλλαγή νοοτροπίας.

Τα αδέσποτα ζώα δεν είναι «πρόβλημα» προς εξαφάνιση, αλλά ζωντανά όντα, που αντικατοπτρίζουν τον βαθμό πολιτισμού μιας κοινωνίας.

Όσο αντιμετωπίζονται ως βάρος, τόσο θα αναπαράγονται βίαιες και απάνθρωπες «λύσεις».

Οι δήμοι δεν μπορούν να συνεχίσουν να κρύβονται πίσω από λέξεις και ανακοινώσεις.

Η εποχή της επικοινωνιακής διαχείρισης, έχει τελειώσει.

Αυτό που απαιτείται είναι πράξεις, ευθύνη και συνέπεια.

Διαφορετικά, κάθε νέα «καταδίκη», δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μια κενή δήλωση, πάνω σε έναν σωρό νεκρών ζώων.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ