ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η συνεχιζόμενη κακοποίηση, εγκατάλειψη και εξόντωση αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς κοινωνική παθογένεια.
Αποτελεί θεσμική αποτυχία.
Και μέσα σε αυτή την αποτυχία, η στάση της Εκκλησίας —ως ενός από τους ισχυρότερους κοινωνικούς και ηθικούς θεσμούς— δεν μπορεί πλέον να παραμένει στο απυρόβλητο.
Η Εκκλησία της Ελλάδος, ενώ διακηρύσσει διαχρονικά την αγάπη προς τη «δημιουργία», δεν έχει διαμορφώσει ούτε εφαρμόσει ένα σαφές, δεσμευτικό και ενεργό πλαίσιο προστασίας των ζώων.
Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, η σιωπή της, ή ακόμη χειρότερα η ανοχή απέναντι σε ακραίες συμπεριφορές και δηλώσεις κληρικών, λειτουργεί ως έμμεση νομιμοποίηση της βίας.
1. Ηθική και θεσμική ευθύνη που δεν ασκήθηκε
Η Εκκλησία δεν είναι ένας απλός παρατηρητής.
Διαθέτει:
Λόγο που επηρεάζει εκατομμύρια πολίτες,
παρουσία σε κάθε τοπική κοινωνία,
άμεση επαφή με ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Παρά ταύτα, δεν έχει εκδώσει ποτέ μία ξεκάθαρη, επαναλαμβανόμενη και δεσμευτική οδηγία προς τους κληρικούς της ότι:
Η κακοποίηση ζώων είναι απαράδεκτη και καταδικαστέα.
Η υποκίνηση βίας μέσω κηρυγμάτων, αποτελεί σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα.
Αντί αυτών, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου:
Κληρικοί εκφράζουν δημόσια εχθρική ρητορική κατά αδέσποτων.
Περιστατικά κακοποίησης δεν οδηγούν σε εμφανείς εκκλησιαστικές κυρώσεις.
Η απουσία θεσμικής αντίδρασης, δημιουργεί ένα επικίνδυνο μήνυμα:
Οτι τέτοιες συμπεριφορές μπορούν να παραμείνουν ατιμώρητες.
2. Νομικό πλαίσιο:
Υπάρχει — αλλά δεν στηρίζεται επαρκώς.
Η ελληνική έννομη τάξη έχει προχωρήσει σημαντικά.
Ο νόμος:
Αναγνωρίζει τα ζώα ως έμβια όντα με δικαίωμα προστασίας.
Ποινικοποιεί την κακοποίηση ως κακούργημα σε σοβαρές περιπτώσεις.
Προβλέπει βαριές ποινές και διοικητικά πρόστιμα.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του νόμου εξαρτάται και από την κοινωνική του αποδοχή.
Και εδώ ακριβώς η Εκκλησία θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο:
Ενισχύοντας τη συμμόρφωση των πολιτών,
αποδομώντας κουλτούρες βίας,
στηρίζοντας δημόσια την εφαρμογή της νομοθεσίας.
Η απουσία αυτής της στήριξης δεν είναι ουδέτερη.
Είναι πολιτικά και κοινωνικά επιζήμια.
3. Η επικίνδυνη ρητορική από άμβωνος
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι κατά καιρούς:
Εκφράζονται απόψεις που παρουσιάζουν τα αδέσποτα ως «απειλή».
Καλλιεργείται φόβος, ή αποστροφή προς τα ζώα.
Δικαιολογούνται έμμεσα πρακτικές «απομάκρυνσης», που καταλήγουν σε θανάτωση.
Ο άμβωνας δεν είναι χώρος διασποράς μίσους.
Όταν τέτοιες απόψεις εκφέρονται χωρίς αντίλογο από την επίσημη διοίκηση της Εκκλησίας, μετατρέπονται σε κοινωνικά επικίνδυνα εργαλεία.
4. Πειθαρχικός έλεγχος:
Η μεγάλη απουσία
Σε κάθε σύγχρονο θεσμό, η λογοδοσία είναι βασική αρχή.
Στην περίπτωση της Εκκλησίας, όμως:
Δεν υπάρχει διαφάνεια για το αν και πώς εξετάζονται καταγγελίες.
Δεν δημοσιοποιούνται πειθαρχικές αποφάσεις.
Δεν διαφαίνεται συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων.
Αυτό οδηγεί σε ένα κενό εμπιστοσύνης και ενισχύει την πεποίθηση ότι υπάρχει ιδιότυπη «ασυλία».
5. Τι θα όφειλε να έχει κάνει — και δεν έκανε
Η Εκκλησία θα μπορούσε, εδώ και χρόνια, να έχει συμβάλει καθοριστικά:
Θεσμικά
Έκδοση εγκυκλίων για την προστασία των ζώων.
Υποχρεωτική συμμόρφωση όλων των κληρικών.
Δημιουργία μηχανισμού καταγγελιών και ελέγχου.
Εκπαιδευτικά
Ενσωμάτωση της φιλοζωίας σε κατηχητικά.
Εκπαίδευση κληρικών σε θέματα ζωικής ευημερίας.
Ανάδειξη θεολογικής προσέγγισης, που προωθεί τον σεβασμό προς όλα τα έμβια όντα.
Πρακτικά
Συνεργασία με δήμους, φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις.
Στήριξη προγραμμάτων ευζωίας και περίθαλψης.
Διάθεση χώρων, ή πόρων, για τη φροντίδα ζώων.
Δημόσια στάση
Καταγγελία περιστατικών δηλητηριάσεων.
Σαφής τοποθέτηση υπέρ της εφαρμογής του νόμου.
Κάλεσμα προς τους πιστούς για ενεργή προστασία των ζώων.
6. Η σιωπή ως συνενοχή
Όταν ένας θεσμός με τέτοια επιρροή δεν παίρνει θέση:
Δεν παραμένει ουδέτερος.
Ενισχύει έμμεσα την υπάρχουσα κατάσταση.
Η σιωπή, ειδικά όταν επαναλαμβάνεται, μετατρέπεται σε μορφή συνενοχής.
Και σε μια χώρα όπου:
Οι φόλες αποτελούν καθημερινό φαινόμενο.
Τα αδέσποτα πεθαίνουν μαζικά.
Η κακοποίηση καταγράφεται συστηματικά.
Η έλλειψη ισχυρής φωνής από την Εκκλησία, δεν μπορεί να αγνοηθεί.
7. Αιτήματα και προτάσεις
Καλούμε την Εκκλησία της Ελλάδος να αναλάβει άμεσα δράση:
Έκδοση επίσημης, δεσμευτικής θέσης κατά της κακοποίησης ζώων.
Θέσπιση πειθαρχικού μηχανισμού, για κληρικούς που παραβαίνουν τη νομοθεσία, ή υποκινούν βία.
Δημόσια στήριξη της εφαρμογής του νόμου και συνεργασία με τις αρχές.
Εκπαιδευτικές δράσεις, για την καλλιέργεια φιλοζωικής συνείδησης.
Πρακτική συμμετοχή σε προγράμματα φροντίδας και προστασίας αδέσποτων.
Διαφάνεια σε όλες τις σχετικές διαδικασίες.
8. Συμπέρασμα
Η προστασία των ζώων δεν είναι «δευτερεύον» ζήτημα.
Είναι δείκτης πολιτισμού, ηθικής και κοινωνικής συνοχής.
Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει την ευκαιρία —και την ευθύνη— να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Να μετατρέψει τον λόγο περί «αγάπης» σε πράξη.
Να αποδείξει ότι η πνευματικότητα δεν περιορίζεται στον άνθρωπο, αλλά αγκαλιάζει όλη τη ζωή.
Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα.
Ζητά συνέπεια, ευθύνη και ξεκάθαρη στάση.
Και αυτή η στάση καθυστερεί επικίνδυνα.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
