Δεν ήταν αριθμοί.
Ήταν όνειρα.
Ήταν παιδιά.
Ήταν μέλλον.
Μαζί τους χάθηκαν και ανυπεράσπιστες ζωές ζώων, σιωπηλά.
Οπως σιωπηλά χάνονται πάντα οι πιο αδύναμοι.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Η παρουσία μας είναι η φωνή τους.
28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 – ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ-Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΤΑΙ
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία καλείται να διαλέξει.
Να διαλέξει ανάμεσα στη λήθη και στη μνήμη.
Ανάμεσα στη βολική σιωπή και στη δύσκολη απαίτηση.
Ανάμεσα στην αδιαφορία και στην ευθύνη.
Η τραγωδία δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Δεν ήταν μια «κακιά ώρα».
Δεν ήταν απλώς μια σύμπτωση γεγονότων.
Ήταν το αποτέλεσμα χρόνιων παθογενειών.
Ήταν οι προειδοποιήσεις, που δεν εισακούστηκαν.
Ήταν η διαχείριση που δεν έγινε.
Ήταν η ευθύνη που δεν αναλήφθηκε.
Πενήντα επτά άνθρωποι δεν γύρισαν σπίτι.
Πενήντα επτά οικογένειες συνεχίζουν να ζουν με μια άδεια θέση στο τραπέζι.
Με ένα δωμάτιο που έμεινε όπως ήταν.
Με ένα τηλέφωνο που δεν θα ξαναχτυπήσει.
Και μαζί τους, ζωές ζώων, που χάθηκαν χωρίς να αναφερθούν σε επίσημους αριθμούς.
Ζωές που δεν καταγράφηκαν σε δελτία ειδήσεων.
Ζωές που δεν έγιναν τίτλοι.
Όμως, η απώλειά τους είναι εξίσου πραγματική.
Η αξία της ζωής δεν μετριέται σε δελτία τύπου.
Δεν ιεραρχείται.
Δεν συμψηφίζεται.
Η ΛΗΘΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ
Η κοινωνία μας κινδυνεύει περισσότερο όταν συνηθίζει.
Όταν λέει «έτσι είναι τα πράγματα».
Όταν αποδέχεται ότι «τίποτα δεν αλλάζει».
Η συνήθεια στην αδικία είναι επικίνδυνη.
Η εξοικείωση με την τραγωδία είναι επικίνδυνη.
Η κανονικοποίηση της απώλειας είναι επικίνδυνη.
Γιατί τότε η επόμενη τραγωδία δεν θα μοιάζει απίθανη.
Θα μοιάζει αναπόφευκτη.
Δεν δεχόμαστε να ζούμε σε μια χώρα, όπου η ασφάλεια είναι θεωρητική έννοια.
Δεν δεχόμαστε να ζούμε σε μια κοινωνία, όπου η ευθύνη διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί.
Δεν δεχόμαστε η ανθρώπινη και ζωική ζωή να αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια.
ΖΗΤΑΜΕ ΔΙΚΑΙΩΣΗ
ΖΗΤΑΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Η οργή είναι ανθρώπινη.
Ο πόνος είναι δικαιολογημένος.
Η απαίτηση για αλήθεια είναι θεμιτή.
Αλλά η διεκδίκηση μας
Είναι θεσμική.
Είναι ηθική.
Είναι κοινωνική.
Ζητάμε:
Πλήρη και ουσιαστική διαφάνεια.
Απόδοση ευθυνών, χωρίς πολιτικές ή διοικητικές «ασπίδες».
Μόνιμες δομικές αλλαγές, που εγγυώνται ασφάλεια.
Έμπρακτο σεβασμό σε κάθε μορφή ζωής.
Η δικαιοσύνη δεν είναι σύνθημα.
Είναι θεμέλιο Δημοκρατίας.
Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ
Η παρουσία μας, δεν είναι διαμαρτυρία για μια μέρα.
Είναι υπενθύμιση, ότι η κοινωνία βλέπει.
Ακούει.
Και δεν ξεχνά.
Κάθε κερί που ανάβει, είναι μια υπόσχεση.
Κάθε φωνή που υψώνεται, είναι μια άρνηση στη λήθη.
Κάθε πολίτης που στέκεται όρθιος, είναι ένα μήνυμα ότι η ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Δεν στεκόμαστε απέναντι σε πρόσωπα.
Στεκόμαστε απέναντι σε νοοτροπίες.
Σε συστήματα που έμαθαν να λειτουργούν χωρίς λογοδοσία.
Σε αντιλήψεις που θεωρούν τη ζωή δεδομένη.
ΑΦΥΠΝΙΣΗ
Αφύπνιση σημαίνει να μην αποδεχόμαστε το «δεν αλλάζει».
Αφύπνιση σημαίνει να μη φοβόμαστε να απαιτήσουμε.
Αφύπνιση σημαίνει να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους — ανθρώπους και ζώα.
Γιατί μια κοινωνία που δεν προστατεύει τη ζωή στο σύνολό της, αργά ή γρήγορα θα αποτύχει να προστατεύσει οποιονδήποτε.
Η 28η Φεβρουαρίου δεν είναι τελετή.
Είναι υπενθύμιση ευθύνης.
Αν ξεχάσουμε, θα επαναληφθεί.
Αν σιωπήσουμε, θα συνεχιστεί.
Αν συμβιβαστούμε, θα νομιμοποιήσουμε την επόμενη απώλεια.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Δεν συμβιβαζόμαστε.
Απαιτούμε Δικαιοσύνη.
Απαιτούμε Ασφάλεια.
Απαιτούμε Σεβασμό στη Ζωή.
Η παρουσία μας είναι η Φωνή τους.
Η επιμονή μας, είναι η ελπίδα ότι δεν θα υπάρξουν άλλες άδειες καρέκλες.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
