Ένα σώμα, απέναντι σε έναν πίδακα πίεσης.
Ένα κορίτσι, απέναντι σε έναν μηχανισμό.
Μια σταγόνα, απέναντι σε έναν καταρράκτη.
Και όμως — δεν υποχωρεί.
Το νερό πέφτει με ορμή,
Μα η στάση της είναι πιο βαριά από την καταστολή.
Τα χέρια υψωμένα.
Οχι σε παράδοση.
Αλλά σε δήλωση παρουσίας.
Σαν να λέει:
«Είμαι εδώ για όσους δεν είναι.»
«Είμαι εδώ για τα ονόματα που έγιναν αριθμοί.»
«Είμαι εδώ γιατί η μνήμη δεν έχει επέτειο —
Εχει διάρκεια.»
Γύρω της χαρτιά σκορπισμένα.
Πίσω της πέτρα και σιωπή.
Μπροστά της πίεση.
Και στη μέση — Αξιοπρέπεια.
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη,
η κοινωνία ζητά Δικαιοσύνη.
Και αντί για απαντήσεις,
δέχεται αύρες.
Αν νομίζουν ότι το νερό θα ξεπλύνει την ευθύνη, κάνουν λάθος.
Αν νομίζουν ότι η καταστολή θα κουράσει τη μνήμη, υποτιμούν μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην απώλεια, στην αδικία.
Η εικόνα αυτή δεν είναι «επεισόδιο».
Είναι καθρέφτης.
Καθρέφτης μιας χώρας που ακόμη πενθεί.
Καθρέφτης μιας εξουσίας που φοβάται τη μνήμη.
Καθρέφτης μιας νεολαίας που δεν σιωπά.
Η μνήμη δεν πνίγεται.
Η αλήθεια δεν διαλύεται.
Η ευθύνη δεν ξεπλένεται.
28.02.2025
Η δικαιοσύνη δεν είναι σύνθημα.
Είναι απαίτηση.
Σύνταγμα.
28 Φεβρουαρίου 2025.
Δύο χρόνια από τα Τέμπη.
Και η απάντηση στο πένθος είναι πίεση νερού.
Ένα κορίτσι στέκεται απέναντι στην αύρα.
Δεν κρατά πέτρα.
Δεν κρατά ασπίδα.
Κρατά τη μνήμη.
Και η μνήμη ενοχλεί.
Το νερό πέφτει με ορμή πάνω της —
Οπως έπεσε η αδιαφορία
Οπως έπεσε η συγκάλυψη
Οπως έπεσε η σιωπή.
Μα εκείνη δεν σκύβει.
Γιατί αυτό που συγκρούεται εκείνη τη στιγμή, δεν είναι σώμα με νερό.
Είναι η κοινωνία με την ευθύνη.
Είναι η αλήθεια με τον φόβο.
Είναι μια γενιά που αρνείται να συνηθίσει τον θάνατο.
Αν νομίζουν ότι η πίεση θα διαλύσει την απαίτηση για δικαιοσύνη,
δεν κατάλαβαν τίποτα.
Το νερό στεγνώνει.
Η οργή όχι.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
