Όχι άλλη χειραγώγηση στο όνομα της φιλοζωίας

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε ένα μοτίβο που δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε αθώο.

Με αφορμή δηλώσεις και εξελίξεις γύρω από τη διαχείριση των αδέσποτων, εμφανίζονται “ομαδικές μηνύσεις”, επαναλαμβανόμενα κείμενα σε δεκάδες σελίδες και μια έντονη παρουσία σε μέσα ενημέρωσης, που αναπαράγουν σχεδόν αυτούσια το ίδιο αφήγημα.

Ας είμαστε ξεκάθαροι:

Η φιλοζωία δεν μπορεί να λειτουργεί ως εργαλείο επικοινωνιακής πίεσης, χωρίς διαφάνεια.

Δεν αμφισβητούμε την ανάγκη αντίδρασης, όταν τίθενται ζητήματα που αφορούν τη ζωή των ζώων.

Αντιθέτως, η αντίδραση είναι απαραίτητη.

Όμως άλλο η υπεύθυνη διεκδίκηση και άλλο η κατασκευή κλίματος, μέσα από ατεκμηρίωτες γενικεύσεις και συναισθηματική φόρτιση.

Παρατηρούμε συγκεκριμένες πρακτικές, που οφείλουν να προβληματίσουν κάθε πολίτη:

Η επίκληση “ομαδικών νομικών ενεργειών”, χωρίς σαφή ενημέρωση για το περιεχόμενο, τη νομική βάση και τη χρηματοδότηση αυτών των κινήσεων.

Η συνεχής ανακύκλωση ίδιων μηνυμάτων και εικόνων, που δημιουργεί την ψευδαίσθηση μαζικής και αυθόρμητης κινητοποίησης.

Η προβολή συγκεκριμένων προσώπων, ή φορέων, ως “μοναδικών εκφραστών” της φιλοζωικής κοινότητας.

Η απουσία συγκεκριμένου, εφαρμόσιμου σχεδίου, για τη διαχείριση των αδέσποτων πέρα από την καταγγελία.

Τα παραπάνω δεν συνιστούν απαραίτητα παράνομες πρακτικές.

Συνιστούν όμως ένα επικοινωνιακό μοντέλο, που μετατοπίζει τη συζήτηση από την ουσία, στο θέαμα.

Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος.

Όταν η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται από εικόνες σοκ, γενικευμένες κατηγορίες και συνθήματα, χάνεται ο χώρος για κάτι πολύ πιο δύσκολο αλλά και πολύ πιο αναγκαίο:

Τις λύσεις.

Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων δεν είναι ζήτημα εντυπώσεων.

Είναι ζήτημα πολιτικής ευθύνης και πρακτικών επιλογών.

Απαιτεί:

Ευζωία και μόνο Ευζωία,

Καταγραφή και έλεγχο του πληθυσμού,

Πρόληψη της εγκατάλειψης,

Επαρκείς δομές φιλοξενίας,

Συνεργασία μεταξύ δήμων, πολιτείας και κοινωνίας των πολιτών.

Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν μπορεί να υποκατασταθεί από μια καμπάνια στα social media, όσο δυνατή κι αν είναι.

Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι επαγγελματίες που εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις –όπως νομικοί, ή δημοσιογράφοι– λειτουργούν στο πλαίσιο του ρόλου τους.

Το ζήτημα δεν είναι η παρουσία τους, αλλά το πώς χρησιμοποιείται η δημόσια εικόνα και η πληροφορία.

Η κριτική, λοιπόν, δεν στρέφεται απέναντι στη φιλοζωία.

Στρέφεται απέναντι στην εργαλειοποίησή της.

Γιατί όταν η φιλοζωία γίνεται πεδίο επιρροής, ανταγωνισμού και προβολής, κινδυνεύει να χάσει την αξιοπιστία της.

Και όταν χαθεί η αξιοπιστία, χάνονται και οι προϋποθέσεις για πραγματική αλλαγή.

Καλούμε κάθε πολίτη:

Να ζητά τεκμηρίωση πριν υιοθετήσει μια καταγγελία,

Να διακρίνει ανάμεσα στο συναίσθημα και στο γεγονός,

Να στηρίζει πρωτοβουλίες, που παρουσιάζουν σαφές και εφαρμόσιμο σχέδιο.

Καλούμε επίσης κάθε φορέα και κάθε συλλογικότητα:

Να λειτουργεί με διαφάνεια,

Να αποφεύγει γενικεύσεις που διχάζουν,

Να θέτει στο επίκεντρο τη λύση και όχι την εικόνα.

Η προστασία των ζώων είναι υπόθεση όλων μας.

Ακριβώς γι’ αυτό, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο χειραγώγησης.

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη ένταση.

Χρειαζόμαστε περισσότερη ευθύνη.

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα συνθήματα.

Χρειαζόμαστε πραγματικές λύσεις.

Γιατί στο τέλος, το ερώτημα παραμένει απλό:

Τα ζώα βοηθιούνται – ή απλώς χρησιμοποιούνται;

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ