Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε ένα γνώριμο –και πλέον προβλέψιμο– μοτίβο να επαναλαμβάνεται, με αφορμή τις δηλώσεις του δημάρχου στον Βόλο, για την ευθανασία αδέσποτων ζώων.
Ξαφνικά, εμφανίζονται “ομαδικές μηνύσεις”, καταιγισμός από συναισθηματικές εικόνες στα social media, και μια έντονη κινητοποίηση, που παρουσιάζεται ως αυθόρμητη λαϊκή αγανάκτηση.
Είναι όμως πράγματι έτσι;
Ή μήπως πρόκειται για μια ακόμη οργανωμένη εκστρατεία επιρροής, όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται ως εργαλείο;
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα.
Η φιλοζωία στην Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Από τη μία πλευρά υπάρχουν πολίτες που πραγματικά νοιάζονται, που ταΐζουν αδέσποτα, που πληρώνουν από την τσέπη τους για στειρώσεις, που υιοθετούν και σώζουν ζωές, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Από την άλλη, όμως, έχει αναπτυχθεί ένα δίκτυο “επαγγελματιών φιλόζωων”, οργανώσεων και ομάδων, που έχουν μάθει να λειτουργούν μέσα από την ένταση, τη σύγκρουση και –κυρίως– τη δημοσιότητα.
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Όταν μια δήλωση πολιτικού προσώπου –όσο αμφιλεγόμενη κι αν είναι– μετατρέπεται μέσα σε λίγες ώρες σε viral καταγγελία, με έτοιμα γραφικά, συντονισμένα hashtags και copy-paste κείμενα, τότε δεν μιλάμε για αυθόρμητη αντίδραση.
Μιλάμε για μηχανισμό.
Μιλάμε για επικοινωνιακή στρατηγική.
Οι εικόνες που διακινούνται, δεν είναι τυχαίες.
Είναι επιλεγμένες, για να προκαλέσουν σοκ:
Σκυλιά με θλιμμένα μάτια, γάτες σε άθλιες συνθήκες, εικόνες που πολλές φορές δεν σχετίζονται καν με το συγκεκριμένο περιστατικό, ή τη συγκεκριμένη πόλη.
Το συναίσθημα εργαλειοποιείται.
Ο θυμός κατευθύνεται.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε φωνή που ζητά ψυχραιμία, βαφτίζεται “αντιφιλοζωική”.
Αυτό δεν είναι ακτιβισμός.
Είναι χειραγώγηση.
Η λεγόμενη “ομαδική μήνυση”, είναι ένα ακόμη κομμάτι του ίδιου παζλ.
Στην πράξη, τέτοιες κινήσεις σπάνια έχουν ουσιαστική νομική βαρύτητα.
Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να κατατεθούν, αλλά συχνά λειτουργούν περισσότερο ως επικοινωνιακό εργαλείο, παρά ως πραγματική νομική απειλή.
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα η δικαστική δικαίωση.
Είναι η δημιουργία πίεσης, η έκθεση, η πολιτική φθορά.
Και κάπου εδώ μπαίνει και ο διεθνής παράγοντας.
Οργανώσεις όπως η PETA, δεν έχουν θεσμικό ρόλο στην Ελλάδα, αλλά έχουν τεράστια επικοινωνιακή δύναμη.
Μπορούν να μετατρέψουν ένα τοπικό ζήτημα, σε διεθνές θέμα μέσα σε λίγες ώρες.
Μπορούν να “στοχοποιήσουν” πρόσωπα και πολιτικές, δημιουργώντας πίεση, που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα.
Δεν χρειάζεται να συντονίζουν άμεσα.
Αρκεί να ενισχύσουν το αφήγημα.
Το αποτέλεσμα;
Ένα εκρηκτικό μείγμα τοπικού ακτιβισμού, social media και διεθνούς προβολής.
Αλλά ας κάνουμε μια ειλικρινή ερώτηση:
Ποιος ωφελείται πραγματικά από όλο αυτό;
Σίγουρα όχι τα ζώα.
Τα αδέσποτα συνεχίζουν να υπάρχουν στους δρόμους, να υποφέρουν, να αναπαράγονται ανεξέλεγκτα, να πέφτουν θύματα αδιαφορίας και κακοποίησης.
Καμία viral καμπάνια δεν αντικαθιστά την ευζωία.
Καμία “ομαδική μήνυση” δεν δημιουργεί υποδομές.
Καμία διαδικτυακή κατακραυγή δεν λύνει το πρόβλημα της εγκατάλειψης.
Αντίθετα, αυτό που συχνά βλέπουμε, είναι μια μετατόπιση της συζήτησης:
Από τις λύσεις, στο θέαμα.
Από την ουσία, στην αντιπαράθεση.
Ορισμένες ΜΚΟ αποκτούν μεγαλύτερη προβολή, ενισχύουν τη θέση τους, αποκτούν πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις και δίκτυα επιρροής.
Πολιτικοί αντίπαλοι εκμεταλλεύονται την κατάσταση, για να πιέσουν, ή να αποδυναμώσουν έναν δήμαρχο.
Ακτιβιστικά δίκτυα συσπειρώνουν κόσμο και ενισχύουν την παρουσία τους.
Όλοι κάτι κερδίζουν.
Εκτός από τα ζώα.
Και αυτό είναι το πιο σκληρό κομμάτι της αλήθειας.
Η πραγματική φιλοζωία δεν είναι θόρυβος.
Δεν είναι hashtags.
Δεν είναι φωτογραφίες που σοκάρουν για λίγα δευτερόλεπτα και μετά ξεχνιούνται.
Είναι δουλειά καθημερινή, επίμονη, συχνά αόρατη.
Είναι πιεση στους δήμους –ακόμα και όταν διαφωνείς– για να βρεθούν λύσεις.
Είναι πίεση, ναι, αλλά με στόχο την αλλαγή πολιτικής.
Όταν η φιλοζωία γίνεται πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης, τότε χάνει τον πυρήνα της.
Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να αναρωτηθούμε:
Θέλουμε λύσεις, ή θέλουμε εχθρούς;
Γιατί είναι εύκολο να καταγγέλλεις.
Είναι εύκολο να δείχνεις με το δάχτυλο.
Είναι εύκολο να δημιουργείς οργή.
Το δύσκολο είναι να χτίζεις.
Το δύσκολο είναι να προτείνεις εφαρμόσιμες πολιτικές:
Ευζωία, καταγραφή ζώων, έλεγχος εγκατάλειψης, πραγματικά καταφύγια- sanctuaries, με αξιοπρεπείς συνθήκες.
Το δύσκολο είναι να συγκρουστείς με την κοινωνική νοοτροπία, που δημιουργεί το πρόβλημα.
Αν δεν γίνει αυτό, τότε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο ξανά και ξανά:
Ενα περιστατικό, μια δήλωση, μια έκρηξη στα social media, και μετά… σιωπή.
Μέχρι την επόμενη φορά.
Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε στρατόπεδα.
Χρειάζεται να διαλέξουμε σοβαρότητα.
Ναι, οι δηλώσεις για ευθανασία πρέπει να ελέγχονται, να κρίνονται και –αν χρειάζεται– να καταγγέλλονται.
Αλλά όχι με όρους θεάματος.
Όχι με εργαλειοποίηση του πόνου.
Όχι με μηχανισμούς, που τελικά εξυπηρετούν άλλες ατζέντες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι ποιος φώναξε πιο δυνατά.
Το ερώτημα είναι:
Ποιος έκανε κάτι, που πραγματικά βοήθησε τα ζώα.
Και εκεί, δυστυχώς, η απάντηση δεν είναι πάντα αυτή που φαίνεται.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΘΕΜΑ: Η φιλοζωία δεν είναι εργαλείο – Αντίδραση σε οργανωμένες καμπάνιες χειραγώγησης γύρω από τα αδέσποτα
Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, τοποθετείται δημόσια απέναντι σε ένα φαινόμενο, που τις τελευταίες ημέρες λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις:
Τη συστηματική εργαλειοποίηση της φιλοζωίας, μέσω συντονισμένων καμπανιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή δηλώσεις σχετικά με τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.
Με λύπη διαπιστώνουμε ότι το ζήτημα της προστασίας των ζώων, αντί να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, τεκμηρίωση και σχέδιο, μετατρέπεται σε πεδίο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης.
Εικόνες αμφίβολης προέλευσης, αποσπασματικές πληροφορίες και γενικευμένες καταγγελίες, χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν κλίμα οργής και σύγχυσης, χωρίς να συμβάλλουν ουσιαστικά στην επίλυση του προβλήματος.
Η φιλοζωία δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί ως εργαλείο:
Ούτε για πολιτική αντιπαράθεση,
Ούτε για προσωπική προβολή,
Ούτε για την κατασκευή εντυπώσεων.
Η επίκληση “ομαδικών μηνύσεων” και η καλλιέργεια κλίματος έντασης, ενδέχεται να εξυπηρετούν επικοινωνιακούς στόχους.
Δεν αποτελούν όμως λύση για τα αδέσποτα ζώα.
Αντιθέτως, αποπροσανατολίζουν τη δημόσια συζήτηση από τα ουσιώδη και επείγοντα.
Το Κίνημα επισημαίνει ότι η πραγματική προστασία των ζώων απαιτεί:
Οργανωμένα προγράμματα ευζωίας,
Καταγραφή και έλεγχο του πληθυσμού των αδέσποτων,
Αυστηρή αντιμετώπιση της εγκατάλειψης,
Δημιουργία κατάλληλων δομών φιλοξενίας, με αξιοπρεπείς συνθήκες,
Συνεργασία μεταξύ πολιτείας, δήμων και κοινωνίας των πολιτών.
Κάθε άλλη προσέγγιση που περιορίζεται σε διαδικτυακές εκστρατείες χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα.
Το διαιωνίζει.
Παράλληλα, καλούμε τους πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί απέναντι σε περιεχόμενο που διακινείται μαζικά, χωρίς σαφή τεκμηρίωση.
Η ευαισθησία για τα ζώα είναι δύναμη, αλλά δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο χειραγώγησης.
Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, παραμένει σταθερά προσανατολισμένο σε λύσεις ουσίας και όχι σε πρακτικές εντυπωσιασμού.
Η προστασία των ζώων απαιτεί υπευθυνότητα, διαφάνεια και συνέπεια.
Δεν ζητάμε εντυπώσεις.
Ζητάμε αποτελέσματα.
Δεν επιδιώκουμε αντιπαραθέσεις.
Επιμένουμε σε λύσεις.
Για περισσότερες πληροφορίες και συνεργασίες:
stopanimalabusegreece@gmail.com
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
