Την ώρα που η ελληνική κοινωνία παλεύει καθημερινά να κρατήσει ζωντανά χιλιάδες εγκαταλελειμμένα ζώα, κάποια ανθρωποειδή μέσα σε κρατικούς μηχανισμούς και δημοτικές διοικήσεις, επιχειρούν να προετοιμάσουν το έδαφος για μια ιστορική οπισθοδρόμηση.
Με πρόσχημα την «αποτυχία του υπάρχοντος μοντέλου» και χωρίς ποτέ να έχει πραγματοποιηθεί επίσημη πανελλαδική καταμέτρηση, διακινούνται τρομακτικοί αριθμοί περί «4 εκατομμυρίων αδέσποτων ζώων» στην Ελλάδα.
Ένας αριθμός, που αναπαράγεται χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση, χωρίς διαφάνεια, χωρίς επίσημα δεδομένα και κυρίως χωρίς λογοδοσία.
Το ερώτημα είναι ένα:
Ποιος ωφελείται από τη δημιουργία πανικού;
Διότι όταν ένα κράτος παρουσιάζει τα αδέσποτα ως «ανεξέλεγκτη απειλή», όταν δήμοι δηλώνουν αδυναμία, όταν φιλοζωικοί φορείς, αντί να απαιτούν μόνο ευζωία, ελέγχους και τιμωρία εγκαταλείψεων, αρχίζουν να μιλούν για «ριζική αλλαγή μοντέλου», τότε η κοινωνία οφείλει να διαβάσει πίσω από τις λέξεις.
Γιατί το επόμενο στάδιο μετά την κατασκευή ενός προβλήματος, είναι πάντα η «τελική λύση».
Και η Ευρώπη έχει ήδη δει αυτό το έργο.
Στην Τουρκία, η κρατική πολιτική απέναντι στα αδέσποτα, μετατράπηκε σε ένα σκοτεινό καθεστώς μαζικών περισυλλογών, εγκλεισμών και θανατώσεων.
Ζώα στοιβάζονται σε κυνοκομεία-κολαστήρια, εξαφανίζονται από τους δρόμους, πεθαίνουν από πείνα, ασθένειες, ή ευθανασίες, που βαφτίζονται «διαχείριση».
Η διεθνής κατακραυγή δεν στάθηκε αρκετή, για να ανακόψει την αγριότητα μιας πολιτικής, που αντιμετωπίζει τη ζωή ως δημοτικό βάρος.
Στη Ρουμανία, η ιστορία γράφτηκε με αίμα.
Μαζικές θανατώσεις αδέσποτων πραγματοποιήθηκαν επί χρόνια, υπό το πρόσχημα της «δημόσιας ασφάλειας».
Χιλιάδες ζώα εξοντώθηκαν, ενώ οι πραγματικές αιτίες του προβλήματος — οι εγκαταλείψεις, η παράνομη εκτροφή, η ανυπαρξία ελέγχων — παρέμειναν ανέγγιχτες.
Το αποτέλεσμα;
Ούτε το πρόβλημα λύθηκε, ούτε η κοινωνία έγινε πιο ανθρώπινη.
Αντίθετα, νομιμοποιήθηκε η βία, ως εργαλείο διοίκησης.
Και τώρα κάποιοι επιχειρούν να δείξουν αυτόν τον δρόμο και στην Ελλάδα.
Μεθοδικά.
Ύπουλα.
Με λέξεις προσεκτικά επιλεγμένες.
Δεν μιλούν ανοιχτά για ευθανασίες — ακόμη.
Μιλούν όμως για «αδυναμία διαχείρισης», για «υπερπληθυσμό», για «επικίνδυνες αγέλες», για «αποτυχημένο σύστημα».
Δημιουργούν κοινωνική κόπωση και φόβο.
Προσπαθούν να πείσουν τον πολίτη, ότι το αδέσποτο δεν είναι πια θύμα ανθρώπινης εγκατάλειψης αλλά «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη υποκρισία.
Για δεκαετίες, το ελληνικό κράτος απέτυχε να εφαρμόσει ακόμα και τα στοιχειώδη:
Ευζωία.
Καταφύγια-sanctuaries.
Αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη.
Έλεγχο παράνομων εκτροφείων.
Έλεγχο ανεξέλεγκτων γεννών, δεσποζόμενων ζώων.
Πραγματική αστυνόμευση κακοποίησης.
Αντί να κυνηγήσουν αυτούς που γεννούν και πετούν ζώα σαν σκουπίδια, ετοιμάζονται να στραφούν εναντίον των ίδιων των εγκαταλελειμμένων πλασμάτων.
Τα θύματα θα πληρώσουν ξανά.
Γιατί είναι πιο εύκολο να «καθαρίσεις» δρόμους, από το να συγκρουστείς με κυκλώματα, πολιτικά συμφέροντα και δεκαετίες ατιμωρησίας.
Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο:
Η σταδιακή απευαισθητοποίηση της κοινωνίας.
Όταν ο πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά με αφηγήματα περί «υπερπληθυσμού», όταν παρουσιάζονται μόνο περιστατικά επιθέσεων, χωρίς να προβάλλεται ποτέ η ανθρώπινη ευθύνη, όταν τα ΜΜΕ αναπαράγουν τρομοκρατικούς τίτλους και οι δήμοι δηλώνουν «απελπισμένοι», τότε προετοιμάζεται ψυχολογικά το έδαφος για ακραία μέτρα.
Έτσι γεννιούνται οι κοινωνίες, που αποδέχονται τη βαρβαρότητα ως «αναγκαίο κακό».
Ας μιλήσουμε καθαρά.
Δεν υπάρχει κανένα ηθικό δικαίωμα, σε ένα κράτος που απέτυχε να προλάβει το πρόβλημα να εμφανίζεται τώρα ως τιμωρός των αδέσποτων.
Δεν υπάρχει κανένα ηθικό δικαίωμα, σε δήμους που επί χρόνια άφησαν ανεξέλεγκτες εγκαταλείψεις, που δεν θελουντην ευζωία των ζώων, που μοίραζαν κονδύλια χωρίς αποτέλεσμα, να μιλούν τώρα για «αδιέξοδο».
Δεν υπάρχει κανένα ηθικό δικαίωμα σε κανέναν φορέα, να τρομοκρατεί την κοινωνία με ανυπόστατους αριθμούς, χωρίς επίσημη απογραφή.
Αν πράγματι υπάρχουν εκατομμύρια αδέσποτα, τότε αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ των ευθανασιών.
Αποτελεί κατηγορητήριο, κατά του ίδιου του κρατικού μηχανισμού.
Γιατί κάθε αδέσποτο, είναι η υπογραφή της κρατικής αποτυχίας.
Και κάθε σκέψη για μαζικές θανατώσεις, είναι η ομολογία αυτής της αποτυχίας.
Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι.
Από τη μία πλευρά, υπάρχει ο δρόμος της φιλοζωίας, της πρόληψης, της ευζωίας, της παιδείας, της αυστηρής νομοθεσίας και της κοινωνικής ευθύνης.
Από την άλλη, υπάρχει ο σκοτεινός δρόμος της εξόντωσης, της εξαφάνισης και της κρατικά νομιμοποιημένης βίας, απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα.
Και όποιος πιστεύει ότι η βαρβαρότητα θα σταματήσει στα ζώα, κάνει ιστορικό λάθος.
Μια κοινωνία που μαθαίνει να αποδέχεται τη σιωπηλή εξόντωση των αδύναμων, χάνει σταδιακά την ίδια της την ανθρωπιά.
Τα αδέσποτα δεν είναι «σκουπίδια δρόμου».
Δεν είναι αριθμοί σε εκθέσεις.
Δεν είναι πρόβλημα προς εξαφάνιση.
Είναι ζωντανές υπάρξεις, που εγκαταλείφθηκαν από ανθρώπους και προδόθηκαν από ένα ανίκανο σύστημα.
Και σήμερα κινδυνεύουν ξανά.
Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για λύσεις, ας απαιτήσουν:
Πανελλαδική επίσημη καταγραφή αδέσποτων με διαφάνεια.
Ευζωία και καταφύγια-sanctuaries.
Βαρύτατες ποινές για εγκατάλειψη και παράνομη εκτροφή.
Έλεγχο δημοτικών κονδυλίων και κυνοκομείων.
Εκπαιδευτικές καμπάνιες στα σχολεία.
Υιοθεσίες με πραγματική εποπτεία.
Αυτές είναι λύσεις πολιτισμού.
Οι μαζικές ευθανασίες είναι λύση φόβου, ανικανότητας και κοινωνικής παρακμής.
Και όσοι σήμερα προετοιμάζουν το έδαφος για τέτοιες πρακτικές, πρέπει να γνωρίζουν κάτι πολύ ξεκάθαρο:
Η κοινωνία δεν θα επιτρέψει να μετατραπεί η Ελλάδα, σε χώρα εξόντωσης αδέσποτων ζώων.
Δεν θα επιτρέψει να βαφτιστεί η κρατική αποτυχία, ως «αναγκαία διαχείριση».
Δεν θα σιωπήσει μπροστά σε ένα νέο κύμα αίματος.
Γιατί κάθε πολιτισμός, κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.
Και σήμερα, τα αδέσποτα ζώα της Ελλάδας , βρίσκονται μπροστά σε έναν τεράστιο κίνδυνο:
Nα πληρώσουν με τη ζωή τους, την ανεπάρκεια εκείνων που έπρεπε να τα προστατεύουν.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
