Κάποτε μας έλεγαν ότι η φιλοζωία σημαίνει προστασία της ζωής.
Σήμερα, όλο και πιο συχνά, ακούμε ότι η θανάτωση, είναι… «πράξη αγάπης».
Ότι ο θάνατος είναι «λύτρωση».
Ότι η εξόντωση είναι «ανθρωπισμός».
Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, φτάσαμε να θεωρείται φυσιολογικό να συζητιέται η δολοφονία ζώων, σαν μια απλή “διαχειριστική πρακτική”.
Ας το πούμε καθαρά:
Αν αύριο μια κυβέρνηση ανακοινώσει ότι αποφασίζει τη μαζική ευθανασία όλων των αδέσποτων ζώων «για να μην υποφέρουν», ποιος ακριβώς θα μπορέσει να αντιδράσει με πειστικότητα;
Θα πουν:
Ότι τα ζώα πεινάνε,
Οτι αρρωσταίνουν,
Ότι παγώνουν στους δρόμους,
Ότι τα πατάνε αυτοκίνητα,
Οτι ζουν μέσα στην εγκατάλειψη,
Οτι “υποφέρουν καθημερινά”.
Και μετά θα παρουσιάσουν τη μαζική εξόντωση, σαν “ανθρωπιστική λύση”.
Ακριβώς δηλαδή τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται ήδη σήμερα, για να δικαιολογηθούν χιλιάδες θανατώσεις αγέννητων, ή νεογέννητων ζώων.
Η ίδια λογική.
Η ίδια φιλοσοφία.
Το ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι.
Η μόνη διαφορά είναι αριθμητική.
Ο ένας σκοτώνει λίγα.
Το κράτος θα σκοτώσει μαζικά.
Και τότε θα αποδειχθεί, ποιοι πραγματικά άνοιξαν τον δρόμο.
Γιατί όταν μια κοινωνία συνηθίσει στην ιδέα ότι η ζωή ενός ζώου μπορεί να τερματίζεται επειδή “ίσως υποφέρει”, τότε αργά, ή γρήγορα η ίδια λογική επεκτείνεται παντού.
Στην αρχή σκοτώνουν τα ανεπιθύμητα νεογέννητα.
Μετά τα άρρωστα.
Μετά τα ηλικιωμένα.
Μετά τα τραυματισμένα.
Μετά τα αδέσποτα.
Μετά όσα θεωρούνται «βάρος».
Και κάθε φορά χρησιμοποιείται η ίδια λέξη-κλειδί:
«Φιλευσπλαχνία».
Η πιο επικίνδυνη μορφή βίας, είναι αυτή που μεταμφιέζεται σε καλοσύνη.
Γιατί ο άνθρωπος που δηλώνει ανοιχτά ότι μισεί τα ζώα, είναι τουλάχιστον ειλικρινής.
Ο άλλος όμως που σκοτώνει μιλώντας για “αγάπη”, “προστασία” και “ευαισθησία”, καταφέρνει κάτι πολύ χειρότερο:
Κανονικοποιεί τον θάνατο.
Και σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα τις συνέπειες.
Μια ολόκληρη βιομηχανία διαχείρισης αδέσποτων, έχει χτιστεί πάνω στην ιδέα, ότι κάποια ζώα «δεν αξίζει να ζήσουν».
Ότι η ζωή τους εξαρτάται από αριθμούς, χρηματοδοτήσεις, προγράμματα, επιδοτήσεις και “πρωτόκολλα”.
Ζώα αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα.
Σαν στατιστικές.
Σαν φακέλοι.
Κι όταν μια ζωή μετατρέπεται σε “περιστατικό”, τότε η εξόντωση αρχίζει να παρουσιάζεται σαν λογική επιλογή.
Αυτό ακριβώς φοβούνται πολλοί άνθρωποι σήμερα.
Όχι μόνο την ανοιχτή κρατική βία.
Αλλά κυρίως τη σταδιακή ηθική αποσύνθεση που την προετοιμάζει.
Γιατί καμία μαζική εξόντωση δεν ξεκινά ξαφνικά.
Πρώτα αλλάζει η γλώσσα.
Μετά αλλάζει η ηθική.
Και στο τέλος αλλάζει η κοινωνική συνείδηση.
Στην αρχή λένε:
«Είναι μόνο λίγα».
Μετά:
«Είναι αναγκαίο κακό».
Και στο τέλος:
«Είναι η μόνη λύση».
Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι μόνο τι συμβαίνει σήμερα.
Αλλά τι θα θεωρείται “φυσιολογικό” αύριο.
Και εδώ γεννιέται το πιο σκληρό ερώτημα:
Σε τι διαφέρει τελικά αυτό, από άλλες μορφές βίας απέναντι στα ζώα;
Πολλοί ακτιβιστές πλέον το λένε ανοιχτά:
Η διαφορά ανάμεσα σε κάποιους δήθεν “φιλόζωους” και σε όσους σκοτώνουν ζώα για διασκέδαση, ή διαχείριση, είναι μικρότερη απ’ όσο θέλουν να παραδεχτούν.
Ο κυνηγός τραβά ο ίδιος τη σκανδάλη.
Ο άλλος πληρώνει κάποιον “ειδικό” να το κάνει.
Ο ένας το ονομάζει κυνήγι.
Ο άλλος “πρωτόκολλο”.
Ο ένας μιλά για παράδοση.
Ο άλλος για φιλευσπλαχνία.
Το αποτέλεσμα όμως για το ζώο είναι το ίδιο:
Θάνατος.
Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να βαφτίσουν τη βία ως “ευαισθησία”, η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη.
Η αληθινή φιλοζωία, δεν μπορεί να ξεκινά από την αποδοχή του θανάτου ως λύσης.
Η πραγματική φιλοζωία απαιτεί:
Πρόληψη εγκατάλειψης,
Αυστηρές ποινές,
Πραγματική ευζωία με ευθύνη,
Κρατική στήριξη,
Περίθαλψη,
Υιοθεσίες,
Τροφή,
Καταφύγια- sanctuaries,
Παιδεία,
Σεβασμό στη ζωή.
Όχι εύκολες “λύσεις αίματος”.
Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να εξαφανίσεις τα θύματα, παρά να πολεμήσεις τις αιτίες.
Και δυστυχώς αυτό βλέπουμε όλο και περισσότερο:
Μια κοινωνία, που δεν θέλει να αντικρίσει τις ευθύνες της, προσπαθεί να εξαφανίσει τις συνέπειές τους.
Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους.
Δεν εγκατέλειψαν μόνα τους τον εαυτό τους.
Δεν δημιούργησαν μόνα τους τη δυστυχία τους.
Ο άνθρωπος το έκανε.
Και τώρα κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν ως “ανθρωπισμό”, την εξόντωση των ίδιων των θυμάτων.
Αυτό δεν είναι πολιτισμός.
Δεν είναι πρόοδος.
Δεν είναι φιλοζωία.
Είναι η απόλυτη ηθική χρεοκοπία μιας κοινωνίας, που αντί να προστατεύει τη ζωή, ψάχνει όλο και πιο “κομψούς” τρόπους, να δικαιολογεί τον θάνατο.
Και όταν έρθει η μέρα που κάποιος κρατικός μηχανισμός θα προτείνει ανοιχτά μαζικές θανατώσεις αδέσποτων “για το καλό τους”, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν είχε προειδοποιηθεί.
Γιατί ο δρόμος θα έχει ήδη ανοίξει.
Βήμα-βήμα.
Λέξη-λέξη.
Δικαιολογία-δικαιολογία.
Πάντα στο όνομα της «αγάπης».
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
