Τα τύμπανα του πολέμου δεν ακούγονται ποτέ ξαφνικά.
Πάντα προηγείται ένας ψίθυρος.
Μια ένταση που σιγοβράζει.
Μια ρητορική που σκληραίνει.
Μια απόφαση που λαμβάνεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Κι έπειτα, ο θόρυβος.
Ο εκκωφαντικός, αδιαμφισβήτητος θόρυβος της σύγκρουσης.
Και κάθε φορά που η Ιστορία επαναλαμβάνει αυτό το μοτίβο, οι ίδιοι πληρώνουν το τίμημα.
Όχι εκείνοι που σχεδιάζουν.
Όχι εκείνοι που διατάζουν.
Όχι εκείνοι που χαράζουν γραμμές πάνω σε χάρτες.
Αλλά οι αθώοι.
Τα παιδιά.
Τα ζώα.
Οι ψυχές που δεν ψήφισαν, δεν αποφάσισαν, δεν επέλεξαν.
Τα παιδιά, που αντί για βιβλία κρατούν φόβο.
Κάθε παιδί γεννιέται με το δικαίωμα στο παιχνίδι, στη γνώση, στην ασφάλεια.
Με μάτια που λάμπουν από περιέργεια.
Με χέρια που προορίζονται να κρατούν μολύβια, ζωγραφιές, παραμύθια.
Κι όμως, σε εποχές πολέμου, τα ίδια αυτά χέρια σφίγγουν τις μπλούζες των γονιών τους μέσα σε υπόγεια.
Κρατούν μικρά σακίδια διαφυγής.
Σκεπάζουν αυτιά, για να μην ακούνε τις εκρήξεις.
Ο φόβος γίνεται το πρώτο τους μάθημα.
Μαθαίνουν τι σημαίνει σειρήνα, πριν μάθουν πολλαπλασιασμό.
Μαθαίνουν τι σημαίνει απώλεια, πριν καταλάβουν τη λέξη «αύριο».
Μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τον ήχο ενός αεροπλάνου, από τον ήχο μιας βόμβας —
Γνώση που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να έχει.
Και μέσα σε αυτή τη βίαιη ενηλικίωση, κάτι σπάει.
Όχι πάντα ορατά.
Όχι πάντα άμεσα.
Αλλά σπάει.
Η παιδική αθωότητα δεν αντέχει τον ήχο των όπλων.
Η ψυχή ενός παιδιού, δεν είναι φτιαγμένη για να κουβαλά την αγωνία της επιβίωσης.
Κι όμως, το κάνει.
Σιωπηλά.
Ηρωικά.
Τραγικά.
Τα ζώα που δεν ξέρουν από σύνορα
Αν τα παιδιά είναι τα σιωπηλά θύματα του πολέμου, τα ζώα είναι τα αόρατα.
Δεν καταλαβαίνουν τις σημαίες.
Δεν κατανοούν τις ιδεολογίες.
Δεν γνωρίζουν λέξεις, όπως «γεωπολιτική», «αντίποινα», «στρατηγική».
Γνωρίζουν μόνο τον άνθρωπο.
Και τον φόβο.
Όταν αρχίζουν οι βομβαρδισμοί, τα ζώα τρέχουν χωρίς κατεύθυνση.
Τα κατοικίδια μένουν πίσω σε σπίτια που αδειάζουν βιαστικά.
Τα αδέσποτα χάνουν τα σημεία σίτισης.
Τα ζώα φάρμας εγκαταλείπονται.
Τα άγρια ζώα εκτοπίζονται από κατεστραμμένα οικοσυστήματα.
Ο ήχος της έκρηξης δεν είναι για εκείνα πολιτική πράξη.
Είναι απειλή ζωής.
Η πείνα ακολουθεί τον πόλεμο, όπως η σκιά ακολουθεί το σώμα.
Οι τροφές σπανίζουν.
Το νερό μολύνεται.
Οι κτηνιατρικές δομές καταρρέουν.
Και μέσα στο χάος, η φροντίδα γίνεται πολυτέλεια.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχουν άνθρωποι που επιστρέφουν για να σώσουν ένα σκυλί.
Που ρισκάρουν για να απεγκλωβίσουν μια γάτα.
Που κουβαλούν σακιά τροφής, μέσα σε βομβαρδισμένες γειτονιές.
Εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια:
Η ανθρωπιά δεν μετριέται στις μεγάλες δηλώσεις.
Μετριέται στο πώς φερόμαστε στους πιο ανυπεράσπιστους, όταν όλα γύρω καταρρέουν.
Ο πόλεμος δεν έχει ηθική
Μας αρέσει να μιλάμε για «δίκαιους» και «άδικους» πολέμους.
Για «αναγκαίες» συγκρούσεις.
Για «στρατηγικές απώλειες».
Αλλά για το παιδί που χάνει το σπίτι του, δεν υπάρχει δίκαιη βόμβα.
Για το ζώο που τρέμει κάτω από τα ερείπια, δεν υπάρχει στρατηγική λογική.
Ο πόλεμος δεν διαλέγει με σύνεση.
Δεν ξεχωρίζει τον ένοχο από τον αθώο.
Δεν προστατεύει την παιδική ηλικία.
Δεν σέβεται τη σιωπηλή ύπαρξη ενός πλάσματος.
Απλώς παίρνει.
Παίρνει σπίτια.
Παίρνει οικογένειες.
Παίρνει μέλλον.
Παίρνει φωνές, που δεν πρόλαβαν να ακουστούν.
Και αφήνει πίσω του σκόνη — και τραύματα που δεν φαίνονται σε δορυφορικές εικόνες.
Σήμερα, σταματάμε.
Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα, που καταναλώνει εικόνες πολέμου σαν να είναι τίτλοι ειδήσεων, υπάρχει μια πράξη α
Αντίστασης που συχνά υποτιμούμε:
Το να σταματήσουμε.
Να μην συνηθίσουμε.
Να μην αποδεχτούμε το αναπόφευκτο.
Να μην επιτρέψουμε στην καρδιά μας να σκληρύνει.
Σήμερα, σταματάμε.
Όχι από αδυναμία.
Αλλά από επίγνωση.
Σταματάμε, για να θυμηθούμε ότι κάθε αριθμός στις ειδήσεις είναι ένα όνομα.
Ότι κάθε «παράπλευρη απώλεια», είναι μια ιστορία.
Ότι κάθε κατεστραμμένο κτίριο, ήταν κάποτε ένα σπίτι με φωνές, γέλια, μπολ φαγητού στο πάτωμα.
Σταματάμε για να προσευχηθούμε —
Οχι με απαραίτητα θρησκευτικούς όρους, αλλά με την πιο βαθιά έννοια της λέξης:
Να ευχηθούμε, να ελπίσουμε, να καλέσουμε το καλό.
Όχι για νίκη.
Όχι για κυριαρχία.
Όχι για επικράτηση της μιας πλευράς πάνω στην άλλη.
Αλλά για προστασία.
Μια ευχή για κάθε παιδί
Είθε κάθε παιδί να προστατεύεται από το κακό.
Είθε να έχει ένα ασφαλές δωμάτιο, ένα σχολείο, μια αγκαλιά.
Είθε να μην χρειαστεί να μάθει τη γλώσσα του πολέμου.
Είθε να διατηρήσει το δικαίωμα να είναι παιδί.
Γιατί αν χάσουμε τα παιδιά μας στον φόβο, δεν χάνουμε μόνο το παρόν.
Χάνουμε το μέλλον.
Μια ευχή για κάθε ζώο
Είθε κάθε ζώο να βρει ασφάλεια μέσα στο χάος.
Είθε να μη μείνει αλυσοδεμένο σε μια αυλή που βομβαρδίζεται.
Είθε να βρει ένα χέρι που θα το ελευθερώσει.
Είθε να μην πληρώσει το τίμημα μιας σύγκρουσης που δεν κατανοεί.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, κρίνεται από το πώς προστατεύει εκείνους που δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.
Η Συμπόνια ως πράξη Αντίστασης
Σε εποχές πολέμου, η Συμπόνια δεν είναι απλώς συναίσθημα.
Είναι στάση.
Είναι επιλογή.
Είναι Αντίσταση.
Όταν αρνούμαστε να μισήσουμε συλλογικά.
Όταν βλέπουμε ανθρώπους, αντί για ετικέτες.
Όταν στέλνουμε βοήθεια, αντί για κατάρες.
Όταν προστατεύουμε τα παιδιά —
Ολα τα παιδιά.
Όταν φροντίζουμε τα ζώα —
Ολα τα ζώα.
Τότε υψώνουμε μια δύναμη πιο ισχυρή από τα όπλα.
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι αυτοκρατορίες πέφτουν.
Οι στρατοί διαλύονται.
Τα σύνορα αλλάζουν.
Αυτό που μένει είναι οι πράξεις καλοσύνης, που έγιναν μέσα στο σκοτάδι.
Η ανθρωπιά ως άμυνα
Σε εποχές σαν κι αυτή, η ανθρωπιά είναι η μόνη αληθινή μας άμυνα.
Όχι η αδιαφορία.
Όχι ο κυνισμός.
Όχι η εξοικείωση με τη βία.
Αλλά η απόφαση να παραμείνουμε ευαίσθητοι.
Να πονάμε, χωρίς να παραλύουμε.
Να νοιαζόμαστε, χωρίς να εξαντλούμαστε.
Να δρούμε όπου μπορούμε —
Εστω και σε μικρή κλίμακα.
Να υιοθετούμε.
Να στηρίζουμε.
Να προσφέρουμε.
Να μιλάμε.
Να θυμίζουμε.
Γιατί κάθε μικρή πράξη προστασίας, είναι μια ρωγμή στον κύκλο της καταστροφής.
Ας μείνουμε σταθεροί στην καλοσύνη
Ο κόσμος μπορεί να αισθάνεται ασταθής.
Οι ειδήσεις μπορεί να βαραίνουν την ψυχή.
Ο φόβος μπορεί να προσπαθεί να ριζώσει μέσα μας.
Αλλά η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια.
Είναι Θάρρος.
Χρειάζεται Θάρρος για να επιλέξεις τη Συμπόνια, όταν γύρω σου κυριαρχεί η οργή.
Χρειάζεται Θάρρος, για να προστατεύεις τη ζωή, όταν άλλοι επενδύουν στην καταστροφή.
Χρειάζεται Θάρρος, για να λες «όχι» στην απανθρωπιά —
Ακόμα κι αν η φωνή σου δεν ακούγεται δυνατά.
Κάθε εποχή έχει τις δοκιμασίες της.
Και κάθε εποχή έχει ανθρώπους που στέκονται στο Φως.
Ας είμαστε εμείς αυτοί οι άνθρωποι.
Για τα παιδιά που αξίζουν βιβλία, αντί για φόβο.
Για τα ζώα που αξίζουν φροντίδα, αντί για εγκατάλειψη.
Για έναν κόσμο, όπου η προστασία της ζωής δεν θα είναι σύνθημα, αλλά αυτονόητη πράξη.
Τα τύμπανα του πολέμου μπορεί να χτυπούν.
Αλλά η καρδιά της Ανθρωπιάς μπορεί — και πρέπει — να χτυπά δυνατότερα.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
