Κι όμως, δεν σταμάτησε η σιωπή.
Δεν σταμάτησαν οι υπεκφυγές.
Δεν σταμάτησε η σκοτεινή εκείνη συνήθεια που σκεπάζει τις ευθύνες με λέξεις άδειες, με ανακοινώσεις προσεκτικά ζυγισμένες, με δήθεν λύπη χωρίς ανάληψη ευθύνης.
Στα Τέμπη δεν χάθηκαν απλώς ζωές.
Χάθηκε η εμπιστοσύνη.
Ράγισε η πίστη ότι το αυτονόητο —η ασφάλεια— είναι δεδομένο.
Άνθρωποι υποκριτές μιλούν για «μοίρα».
Μιλούν για «ανθρώπινο λάθος».
Μιλούν για «συγκυρίες».
Μα η αλήθεια δεν είναι συγκυρία.
Η ευθύνη δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια.
Και το δίκιο δεν μπαίνει σε συρτάρι.
Σταμάτησε η ζωή νέων ανθρώπων που γύριζαν σπίτι.
Σταμάτησε η ανάσα ανυπεράσπιστων ζώων που βρέθηκαν εκεί χωρίς επιλογή.
Σταμάτησαν καρδιές που χτυπούσαν με όνειρα.
Και κάποιοι προσπαθούν να σταματήσουν και τη μνήμη.
Να κουράσουν την κοινωνία.
Να μετατρέψουν την οργή σε παραίτηση.
Να πνίξουν την αλήθεια σε διαδικασίες, επιτροπές, χρονοβόρες «διερευνήσεις».
Μα ο χρόνος που σταμάτησε εκείνο το βράδυ δεν θα ξεκινήσει ξανά αν δεν ειπωθεί όλη η αλήθεια.
Αν δεν αποδοθούν ευθύνες.
Αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη — πραγματική, όχι επικοινωνιακή.
Ζητάμε Φως.
Φως στα έγγραφα.
Φως στις αποφάσεις.
Φως στα λάθη που γνώριζαν και δεν διόρθωσαν.
Γιατί η συγκάλυψη είναι δεύτερο έγκλημα.
Και η υποκρισία είναι προσβολή στη μνήμη των νεκρών.
Στα Τέμπη δεν θρηνήσαμε μόνο πρόσωπα.
Θρηνήσαμε την αθωότητα.
Θρηνήσαμε την εμπιστοσύνη.
Και αν αφήσουμε την αλήθεια να μείνει στο σκοτάδι, τότε ο χρόνος θα έχει σταματήσει όχι μόνο για εκείνους — αλλά και για εμάς.
Η κοινωνία που σιωπά, γίνεται συνένοχη.
Η κοινωνία που επιμένει, γίνεται Δύναμη.
Δεν θα ξεχάσουμε.
Δεν θα συνηθίσουμε.
Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί μια εθνική τραγωδία σε πολιτική διαχείριση.
Ο χρόνος σταμάτησε τότε.
Αλλά η απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα σταματήσει.
Δεν ήταν ένα δυστύχημα.
Ήταν η στιγμή που η χώρα κοίταξε κατάματα την πιο σκληρή της αλήθεια.
Ήταν η στιγμή που ο χρόνος έπαψε να κυλά φυσιολογικά και έγινε μνήμη χαραγμένη σε συγκεκριμένη ώρα, σε συγκεκριμένο τόπο, σε συγκεκριμένα πρόσωπα.
Στα Τέμπη δεν σταμάτησαν μόνο ρολόγια.
Σταμάτησαν σχέδια.
Σταμάτησαν επιστροφές.
Σταμάτησαν αγκαλιές που περίμεναν στην άκρη μιας διαδρομής.
Σταμάτησαν ζωές που είχαν μέλλον.
Και μαζί τους, σταμάτησε και η αθωότητα.
Άνθρωποι νέοι, παιδιά που γύριζαν στα σπίτια τους.
Ζωάκια που δεν γνώριζαν τίποτα από ευθύνες, συστήματα, παραλείψεις.
Ψυχές που εμπιστεύτηκαν μια διαδρομή — και δεν έφτασαν ποτέ.
Αλλά αν ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το βράδυ, δεν σταμάτησε κάτι άλλο:
Η υποκρισία.
Άνθρωποι με θέσεις, με εξουσία, με ρόλους «υπεύθυνων» στάθηκαν μπροστά στις κάμερες με σκυμμένα κεφάλια και προσεκτικά διατυπωμένες φράσεις.
Μίλησαν για «τραγωδία».
Μίλησαν για «ανθρώπινο λάθος».
Μίλησαν για «αλυσίδα αστοχιών».
Λέξεις.
Πολλές λέξεις.
Αλλά η αλήθεια δεν είναι λέξη.
Η ευθύνη δεν είναι σχήμα λόγου.
Το δίκιο δεν είναι επικοινωνιακή στρατηγική.
Η Αλήθεια απαιτεί Φως.
Και το Φως δεν βολεύει όσους έμαθαν να κινούνται στο μισοσκόταδο.
Κρατούν στο σκοτάδι τις ευθύνες.
Καθυστερούν.
Μεταθέτουν.
Θολώνουν.
Και περιμένουν.
Περιμένουν να κουραστούμε.
Περιμένουν να αλλάξει η επικαιρότητα.
Περιμένουν να γίνει το τραύμα «παλιό».
Μα ο πόνος δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Η μνήμη δεν υπακούει σε δελτία ειδήσεων.
Στα Τέμπη δεν χάθηκαν απλώς άνθρωποι.
Χάθηκε η εμπιστοσύνη.
Κι όταν μια κοινωνία χάνει την εμπιστοσύνη της, κινδυνεύει να χάσει και την αξιοπρέπειά της.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο «τι συνέβη».
Το ερώτημα είναι:
Ποιοι γνώριζαν;
Ποιοι προειδοποιήθηκαν;
Ποιοι δεν έπραξαν;
Ποιοι αδιαφόρησαν;
Η αδιαφορία είναι σιωπηλή συνενοχή.
Και η συγκάλυψη, είναι δεύτερο έγκλημα.
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι η σκληρή πραγματικότητα:
Κάθε φορά που επιχειρείται να περιοριστεί η ευθύνη σε ένα «λάθος», κάθε φορά που η συζήτηση μετατοπίζεται, κάθε φορά που η ουσία χάνεται μέσα σε διαδικασίες και επιτροπές, η πληγή ξανανοίγει.
Σταμάτησε η ζωή εκείνο το βράδυ.
Αλλά δεν σταμάτησε η απαίτηση για δικαιοσύνη.
Και δικαιοσύνη σημαίνει καθαρή αποτύπωση της αλήθειας.
Σημαίνει ανάληψη ευθύνης —
Πραγματικής.
Οχι συμβολικής.
Σημαίνει αλλαγή, ώστε να μη θρηνήσουμε ξανά.
Γιατί αν δεν αλλάξει τίποτα, τότε ο χρόνος δεν έχει πραγματικά ξεκινήσει ξανά.
Τότε παραμένουμε παγωμένοι σε εκείνη τη στιγμή, αναπαράγοντας τις ίδιες παθογένειες.
Τα Τέμπη έγιναν σύμβολο.
Όχι μόνο πένθους, αλλά και αφύπνισης.
Μιας συλλογικής συνείδησης, που αρνείται να δεχτεί ότι «έτσι είναι τα πράγματα».
Που αρνείται να αποδεχτεί, πως η ζωή είναι αναλώσιμη.
Οι άνθρωποι που χάθηκαν δεν ήταν στατιστική.
Είχαν ονόματα, όνειρα, ιστορίες.
Τα ζωάκια που χάθηκαν δεν ήταν «παράπλευρη απώλεια».
Ήταν ζωές, αισθήματα, αθώες υπάρξεις.
Όταν λέμε «σταμάτησε ο χρόνος», δεν το λέμε ποιητικά.
Το λέμε γιατί για κάποιες οικογένειες, ο χρόνος πράγματι πάγωσε.
Υπάρχει ένα πριν και ένα μετά.
Ένα σπίτι που δεν είναι πια το ίδιο.
Ένα τραπέζι με μια καρέκλα άδεια.
Ένα λουρί που δεν θα ξανακουμπώσει.
Και μέσα σε αυτόν τον παγωμένο χρόνο, υπάρχει μια ευθύνη που δεν παραγράφεται:
Η ευθύνη της κοινωνίας να μην αφήσει το σκοτάδι να καλύψει την αλήθεια.
Γιατί όταν η αλήθεια μένει στο σκοτάδι, γεννιέται η επανάληψη.
Και καμία κοινωνία δεν αντέχει να θρηνεί τα παιδιά της ξανά και ξανά.
Καμία κοινωνία δεν αντέχει να βλέπει ζωές να χάνονται και να βαφτίζονται «ατυχία».
Στα Τέμπη δοκιμάστηκε η αντοχή μας.
Δοκιμάστηκε η συνείδησή μας.
Δοκιμάστηκε η πίστη μας, ότι μπορούμε να απαιτήσουμε καλύτερα.
Το ερώτημα δεν είναι αν πονάμε.
Πονάμε.
Το ερώτημα είναι αν θα επιμείνουμε.
Αν θα συνεχίσουμε να ζητάμε Φως.
Αν θα αρνηθούμε τη λήθη.
Αν θα σταθούμε απέναντι στην υποκρισία, χωρίς φόβο.
Γιατί η υποκρισία φοβάται τη μνήμη.
Και η μνήμη είναι Δύναμη.
Σταμάτησε ο χρόνος.
Αλλά δεν σταμάτησε η ευθύνη.
Δεν σταμάτησε η απαίτηση.
Δεν σταμάτησε η συνείδηση.
Και όσο υπάρχουν φωνές που θυμούνται, όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν βολεύονται με μισές αλήθειες, όσο υπάρχουν καρδιές που δεν αντέχουν τη συγκάλυψη — ο χρόνος δεν θα μείνει παγωμένος.
Θα μετατραπεί σε αλλαγή.
Γιατί το ελάχιστο που οφείλουμε σε όσους χάθηκαν — ανθρώπους και ζώα — είναι να μη χαθεί μαζί τους και η Αλήθεια.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
