Μέσα στον όλεθρο των πυρκαγιών στο Πόρτο Γερμενό, ακούστηκε μια δήλωση που προκάλεσε βαθύ προβληματισμό.
Κάτοικος της περιοχής, του οποίου το σπίτι είχε καεί, ρωτήθηκε από δημοσιογράφο αν έγινε κάποια προσπάθεια, αν ενημερώθηκε η Αστυνομία, ή κάποια αρμόδια υπηρεσία, ώστε να διασωθούν τα ζώα που βρίσκονταν εκεί.
Η απάντησή του ήταν:
«Όχι, δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτό.
Εγώ το μόνο που θέλω, είναι να πάω στο σπίτι μου να δω τις ζημιές.»
Δεν γνωρίζουμε την ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου εκείνη τη στιγμή.
Δεν γνωρίζουμε αν είχε προηγηθεί κάποια προσπάθεια, ή αν μιλούσε μέσα στην απόγνωση.
Όμως, η συγκεκριμένη δημόσια δήλωση γεννά εύλογα ερωτήματα και αναδεικνύει μια νοοτροπία που, δυστυχώς, εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία μας.
Γιατί για εμάς τα ζώα δεν είναι αντικείμενα.
Δεν είναι μέρος της περιουσίας.
Δεν είναι έπιπλα που, αν καούν, απλώς αντικαθίστανται.
Είναι μέλη της οικογένειας.
Είναι ζωές που αισθάνονται φόβο, πόνο και αγωνία.
Είναι ψυχές, που περιμένουν μέχρι την τελε
υταία στιγμή τον άνθρωπό τους να επιστρέψει.
Τη στιγμή που οι φλόγες πλησιάζουν, ένας σκύλος δεν γνωρίζει τι είναι εκκένωση.
Μια γάτα δεν μπορεί να καλέσει βοήθεια.
Ένα άλογο, μια κατσίκα, ένα κουνέλι, ένα πουλί, κάθε ζώο που βρίσκεται εγκλωβισμένο, εξαρτάται αποκλειστικά από τον άνθρωπο που το έχει αναλάβει.
Γι’ αυτό και η πρώτη σκέψη κάθε υπεύθυνου κηδεμόνα θα έπρεπε να είναι μία:
«Πού είναι τα ζώα μου;
Σώθηκαν;
Χρειάζονται βοήθεια;»
Κατανοούμε απόλυτα τον πόνο ενός ανθρώπου που βλέπει το σπίτι του να γίνεται στάχτη.
Ένα σπίτι είναι οι κόποι μιας ζωής, οι αναμνήσεις μιας οικογένειας, το καταφύγιό της.
Όμως ένα σπίτι, όσο δύσκολο κι αν είναι, μπορεί κάποτε να ξαναχτιστεί.
Οι ζωές που χάνονται μέσα στις φλόγες, δεν επιστρέφουν ποτέ.
Κάθε καλοκαίρι βλέπουμε εικόνες που συγκλονίζουν:
Σκυλιά δεμένα σε αυλές, γάτες εγκλωβισμένες σε διαμερίσματα, άλογα μέσα σε στάβλους, κατσίκες δεμένες, άγρια ζώα να καίγονται αβοήθητα μέσα στα δάση.
Εθελοντές, πυροσβέστες, αστυνομικοί και απλοί πολίτες, πολλές φορές ρισκάρουν ακόμη και τη ζωή τους, για να σώσουν ένα ζώο.
Αυτό αποδεικνύει ότι η αξία της ζωής δεν μετριέται με τετραγωνικά μέτρα, ούτε με ασφαλιστήρια συμβόλαια.
Μετριέται με την ανθρωπιά μας.
Οι πυρκαγιές δεν καίνε μόνο δάση, περιουσίες και υποδομές.
Καίνε και τις ψευδαισθήσεις μας.
Μας αναγκάζουν να αναρωτηθούμε ποιες είναι πραγματικά οι προτεραιότητές μας.
Αν, μέσα στη μεγαλύτερη καταστροφή, η αγωνία μας αφορά μόνο τους τοίχους και όχι τις ζωές που εξαρτώνται από εμάς, τότε οφείλουμε ως κοινωνία να κάνουμε μια βαθιά αυτοκριτική.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλεί όλους τους πολίτες να εντάξουν τα ζώα στον οικογενειακό τους σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης.
Να γνωρίζουν πώς θα τα μεταφέρουν, να έχουν έτοιμα λουριά, κλουβιά μεταφοράς και τα απαραίτητα εφόδια, ώστε καμία ζωή να μη μένει πίσω.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται όταν όλα είναι ήρεμα.
Κρίνεται τη στιγμή της κρίσης.
Εκεί αποκαλύπτεται ποιον θεωρούμε πραγματικά οικογένεια.
Καμία ζωή πίσω.
Ούτε ανθρώπινη, ούτε ζωική.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
