ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ – Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Η Ελλάδα θρηνεί.

Θρηνούμε τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος, επιχειρώντας αδιάκοπα για δύο ολόκληρες ημέρες να περιορίσουν τις καταστροφικές πυρκαγιές, που σάρωσαν την Ψάθα και ευρύτερες περιοχές.

Άνθρωποι που δεν λογάριασαν τον κίνδυνο.

Που μπήκαν στις φλόγες για να σώσουν ζωές, σπίτια, δάση και κάθε πλάσμα που βρέθηκε παγιδευμένο στην πύρινη λαίλαπα.

Στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στη μνήμη τους.

Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες, στους συναδέλφους και στους ανθρώπους που τους περίμεναν να επιστρέψουν.

Όμως, ο σεβασμός στους νεκρούς δεν εξαντλείται σε λίγα λόγια συμπόνιας.

Ο πραγματικός σεβασμός απαιτεί αλήθεια, λογοδοσία και αποφασιστικότητα, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλους.

Κάθε καλοκαίρι η ίδια τραγωδία.

Τα ίδια δάση καίγονται.

Τα ίδια χωριά εκκενώνονται.

Τα ίδια ζώα καίγονται ζωντανά.

Οι ίδιοι άνθρωποι κινδυνεύουν.

Οι ίδιοι πυροσβέστες, πιλότοι, διασώστες και εθελοντές εξαντλούνται, μέχρι τα όρια των ανθρώπινων αντοχών.

Και μετά;

Λίγες ημέρες πένθους, μερικές δηλώσεις και ύστερα σιωπή.

Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτή τη βαρβαρότητα.

Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό, να μετατρέπεται η Ελλάδα κάθε καλοκαίρι σε αποτεφρωτήριο ανθρώπων, ζώων και φυσικού πλούτου.

Χιλιάδες άγρια ζώα, δεσποζόμενα και αδέσποτα, κτηνοτροφικά ζώα και πουλιά, χάνονται μέσα στις φλόγες, χωρίς κανείς να μπορέσει να τα καταγράψει.

Ο πόνος τους, δεν αποτυπώνεται σε στατιστικές.

Δεν χωρά σε πίνακες.

Δεν γίνεται πρωτοσέλιδο.

Κι όμως είναι πραγματικός.

Όταν καίγεται ένα δάσος, δεν χάνεται μόνο η βλάστηση.

Χάνονται ολόκληρα οικοσυστήματα.

Χάνονται γενιές ζώων.

Χάνεται η ισορροπία της φύσης.

Χάνεται ένα κομμάτι από το κοινό μας σπίτι.

Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι που επιχειρούν στην πρώτη γραμμή, αξίζουν κάτι περισσότερο από χειροκροτήματα.

Αξίζουν τα καλύτερα δυνατά μέσα.

Αξίζουν ολοκληρωμένο σχεδιασμό.

Αξίζουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας.

Αξίζουν πλήρη διερεύνηση κάθε δυστυχήματος, ώστε να προκύψουν τα απαραίτητα διδάγματα και να αποτραπούν αντίστοιχες τραγωδίες στο μέλλον.

Παράλληλα, η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί αποτελεσματική πρόληψη, απέναντι στις πυρκαγιές.

Όπου υπάρχουν εγκληματικές, ή εμπρηστικές ενέργειες, οι υπεύθυνοι πρέπει να εντοπίζονται, να οδηγούνται στη Δικαιοσύνη και να τιμωρούνται σύμφωνα με τον νόμο.

Καμία ανοχή σε όσους καταστρέφουν ανθρώπινες ζωές, ζώα και περιβάλλον.

Καμία ανοχή στην αδιαφορία.

Καμία ανοχή στην εγκατάλειψη.

Η μεγαλύτερη όμως ήττα μιας κοινωνίας, δεν είναι μόνο η φωτιά.

Είναι η συνήθεια.

Είναι όταν παύουμε να αντιδρούμε.

Όταν βλέπουμε εικόνες ολοκαυτώματος και αλλάζουμε κανάλι.

Όταν θεωρούμε ότι αφορά κάποιον άλλον.

Όταν πιστεύουμε ότι η καταστροφή, δεν θα φτάσει ποτέ στη δική μας γειτονιά.

Η αδιαφορία, γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος κάθε καταστροφής.

Σήμερα πενθούμε.

Αύριο όμως, οφείλουμε να απαιτήσουμε αλλαγές.

Για τους ανθρώπους που χάθηκαν.

Για τα ζώα, που δεν είχαν καμία δυνατότητα διαφυγής.

Για τα παιδιά, που αξίζουν να μεγαλώσουν σε μια χώρα με ζωντανά δάση και όχι με στάχτες.

Η μνήμη των ανθρώπων που έπεσαν στο καθήκον, δεν πρέπει να μετατραπεί σε μια ακόμη είδηση που θα ξεχαστεί.

Ας γίνει αφορμή για ευθύνη.

Για πρόληψη.

Για διαφάνεια.

Για λογοδοσία.

Για ουσιαστική προστασία της ζωής.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Και γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει, όταν συνηθίζει να μετρά κάθε καλοκαίρι νεκρούς, καμένα δάση και ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.

Αιωνία τους η μνήμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ