Τρεις νεκρές αρκούδες σε λίγα 24ωρα: Όταν η βαρβαρότητα γίνεται κανονικότητα

Η είδηση δεν είναι απλώς θλιβερή.

Είναι εξοργιστική.

Είναι μια ακόμη απόδειξη, ότι η προστασία της άγριας ζωής στην Ελλάδα παραμένει σε μεγάλο βαθμό θεωρητική, ενώ στην πράξη τα προστατευόμενα είδη συνεχίζουν να πέφτουν θύματα της ανθρώπινης βίας, της αδιαφορίας και της ατιμωρησίας.

Μέσα σε λίγα μόλις εικοσιτετράωρα, τρεις αρκούδες βρέθηκαν νεκρές στη Δυτική Μακεδονία και τη Φλώρινα.

Τρεις ζωές χάθηκαν.

Τρία άγρια ζώα, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής φύσης και της βιοποικιλότητας της χώρας, εξοντώθηκαν εξαιτίας ανθρώπινων ενεργειών.

Η πρώτη αρκούδα, ένα ενήλικο αρσενικό ζώο περίπου οκτώ ετών και 170 κιλών, βρέθηκε νεκρή στην Εγνατία Οδό.

Έφερε τρία τραύματα από πυροβόλο όπλο.

Ένα στον λαιμό και δύο στην πλάτη.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, το ζώο αναζητούσε τροφή και εισήλθε σε καλλιέργεια καλαμποκιού.

Κάποιος αποφάσισε ότι η παρουσία του δεν έπρεπε να γίνει ανεκτή και πάτησε τη σκανδάλη.

Η δεύτερη αρκούδα, μόλις δύο ετών, πέθανε από δηλητηριασμένο δόλωμα, τη γνωστή και διαχρονική μάστιγα των «φολών».

Έναν από τους πιο ύπουλους, βασανιστικούς και ανεξέλεγκτους τρόπους εξόντωσης ζώων.

Η τρίτη αρκούδα, ηλικίας περίπου δυόμισι ετών, βρέθηκε νεκρή στο Πυλωρί Βοΐου, πυροβολημένη στο κεφάλι.

Τρεις διαφορετικές υποθέσεις.

Ένας κοινός παρονομαστής:

Ο άνθρωπος.

Δεν πρόκειται για ατυχήματα.

Δεν πρόκειται για φυσικά αίτια.

Δεν πρόκειται για περιστατικά που μπορούν να δικαιολογηθούν με εύκολες εξηγήσεις περί «αυτοάμυνας», ή «φόβου».

Πρόκειται για συνειδητές πράξεις βίας, απέναντι σε ένα προστατευόμενο είδος.

Και η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί:

Πόσες ακόμη αρκούδες πρέπει να σκοτωθούν, μέχρι να υπάρξει πραγματική προστασία;

Πόσα ακόμη πτώματα άγριων ζώων πρέπει να αντικρίσουμε μέχρι να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τέτοια περιστατικά, ως μια συνηθισμένη είδηση λίγων λεπτών;

Η καφέ αρκούδα δεν είναι απλώς ένα ακόμη άγριο ζώο.

Είναι σύμβολο των ελληνικών βουνών, των δασών και της φυσικής κληρονομιάς της χώρας.

Είναι ένα είδος που επέζησε από δεκαετίες διώξεων, καταστροφής οικοτόπων και ανθρώπινων παρεμβάσεων.

Ένα είδος που χρειάστηκε πολυετείς προσπάθειες επιστημόνων, εθελοντών και περιβαλλοντικών οργανώσεων, για να διατηρηθεί ζωντανό.

Και όμως, παρά τις ευρωπαϊκές οδηγίες, τη νομοθεσία, τα προγράμματα προστασίας και τις δημόσιες δεσμεύσεις, συνεχίζει να πεθαίνει από σφαίρες και δηλητήρια.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική, όταν παρατηρούμε ότι τα περιστατικά αυτά δεν είναι μεμονωμένα.

Τα τελευταία χρόνια καταγράφονται συνεχώς περιστατικά παράνομων πυροβολισμών, δηλητηριάσεων, τροχαίων συγκρούσεων, παγιδεύσεων και άλλων μορφών θανάτωσης άγριων ζώων.

Λύκοι.

Αρκούδες.

Αλεπούδες.

Αρπακτικά πτηνά.

Ζώα που υποτίθεται ότι προστατεύονται από το κράτος και τους θεσμούς.

Στην πράξη όμως συχνά προστατεύονται μόνο στα χαρτιά.

Κάθε φορά που ένα τέτοιο έγκλημα έρχεται στο φως, ακούμε τις ίδιες δηλώσεις.

«Οι αρχές διερευνούν την υπόθεση.»

«Διενεργείται προανάκριση.»

«Θα αποδοθούν ευθύνες.»

Και όμως, πόσες από αυτές τις υποθέσεις καταλήγουν πραγματικά στην ταυτοποίηση και καταδίκη των δραστών;

Πόσοι από εκείνους που πυροβολούν προστατευόμενα ζώα, βρίσκονται ενώπιον της δικαιοσύνης;

Πόσοι πληρώνουν πραγματικά για τις πράξεις τους;

Η ατιμωρησία είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της βίας.

Όταν κάποιος γνωρίζει ότι οι πιθανότητες να εντοπιστεί είναι ελάχιστες, όταν γνωρίζει ότι η κοινωνία θα ξεχάσει γρήγορα το περιστατικό και όταν βλέπει ότι αντίστοιχα εγκλήματα μένουν ατιμώρητα, τότε αισθάνεται ότι μπορεί να επαναλάβει την πράξη του χωρίς συνέπειες.

Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η παράνομη θανάτωση άγριων ζώων συνεχίζεται.

Όχι επειδή λείπουν οι νόμοι.

Αλλά επειδή λείπει η εφαρμογή τους.

Ταυτόχρονα, απαιτείται να ανοίξει μια σοβαρή δημόσια συζήτηση, για τη συνύπαρξη ανθρώπου και άγριας ζωής.

Η παρουσία αρκούδων σε αγροτικές περιοχές, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «εισβολής» της φύσης στον ανθρώπινο χώρο.

Συμβαίνει συχνά το ακριβώς αντίθετο.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες επεκτείνονται συνεχώς σε φυσικούς βιότοπους.

Τα δάση κατακερματίζονται.

Οι φυσικές πηγές τροφής μειώνονται.

Οι μετακινήσεις των ζώων δυσκολεύονται από δρόμους, φράχτες και άλλες υποδομές.

Τα άγρια ζώα αναγκάζονται να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον, που αλλάζει διαρκώς εις βάρος τους.

Και όταν εμφανίζονται κοντά σε ανθρώπινες δραστηριότητες, πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως «πρόβλημα» που πρέπει να εξαφανιστεί.

Αυτή η νοοτροπία είναι επικίνδυνη.

Διότι ανοίγει τον δρόμο στη νομιμοποίηση της βίας.

Καμία ζημιά σε καλλιέργεια, δεν δικαιολογεί την εκτέλεση ενός προστατευόμενου ζώου.

Καμία ενόχληση, δεν δικαιολογεί μια σφαίρα.

Καμία οικονομική απώλεια, δεν δικαιολογεί ένα δηλητηριασμένο δόλωμα.

Σε μια ευνομούμενη κοινωνία υπάρχουν θεσμικές λύσεις, αποζημιώσεις, προληπτικά μέτρα και μηχανισμοί διαχείρισης συγκρούσεων, μεταξύ ανθρώπου και άγριας ζωής.

Δεν υπάρχουν εκτελέσεις.

Η κοινωνία των πολιτών, τα φιλοζωικά σωματεία, οι φιλοζωικές οργανώσεις, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και κάθε ενεργός πολίτης οφείλουν να απαιτήσουν:

• Πλήρη και άμεση διερεύνηση όλων των περιστατικών.

• Ταυτοποίηση και παραδειγματική τιμωρία των δραστών.

• Ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών στις περιοχές όπου ζουν αρκούδες.

• Συστηματική καταπολέμηση της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων.

• Ενημέρωση και εκπαίδευση των τοπικών κοινωνιών.

• Ενίσχυση των προγραμμάτων συνύπαρξης ανθρώπου και άγριας ζωής.

• Αυστηρή εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας χωρίς εξαιρέσεις και συμβιβασμούς.

Οι τρεις νεκρές αρκούδες δεν μπορούν να επιστρέψουν στη ζωή.

Μπορούν όμως να γίνουν η αφορμή, για να σταματήσει η κοινωνία να σιωπά.

Γιατί η σιωπή μπροστά στη βία δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Και όταν μια κοινωνία συνηθίζει να βλέπει νεκρά άγρια ζώα χωρίς να αντιδρά, τότε δεν χάνει μόνο κομμάτια της βιοποικιλότητάς της.

Χάνει κομμάτια της ανθρωπιάς της.

Οι αρκούδες της Ελλάδας δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν το αυτονόητο:

Το δικαίωμα να ζουν ελεύθερες στους φυσικούς τους βιότοπους, χωρίς να κινδυνεύουν από σφαίρες, δηλητήρια και ανθρώπινη βαρβαρότητα.

Και αυτό το δικαίωμα δεν αφορά μόνο τις αρκούδες.

Αφορά το μέλλον της φύσης, του περιβάλλοντος και της ίδιας της κοινωνίας μας.

Καμία ανοχή στη βία κατά της άγριας ζωής.

Καμία σιωπή απέναντι στα εγκλήματα κατά της φύσης.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ