Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, θέτει ένα απλό, αλλά θεμελιώδες ερώτημα, προς όλους εκείνους τους φορείς, τις οργανώσεις και τα πρόσωπα, που έχουν θεσμική πρόσβαση στην πολιτική ηγεσία, σε υπουργεία, σε νομοπαρασκευαστικές διαδικασίες και σε κυβερνητικούς μηχανισμούς:
Πού βρίσκεται η επίσημη πρόταση, για την κατάργηση του κυνηγιού;
Όταν κάποιος μιλά δημόσια για τα δικαιώματα των ζώων, για τον πόνο και τον φόβο που αισθάνονται, για την ανάγκη να τερματιστεί η κακοποίηση και για έναν κόσμο χωρίς βασανισμό, τότε η θέση αυτή δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.
Δεν μπορεί να αφορά μόνο σκύλους και γάτες.
Δεν μπορεί να σταματά στα όρια μιας διοικητικής αρμοδιότητας.
Και δεν μπορεί να μετατρέπεται σε σιωπή, όταν απέναντι βρίσκεται μια νόμιμη, οργανωμένη δραστηριότητα, που οδηγεί στον θάνατο άγριων ζώων.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ;
Το ερώτημά μας είναι συγκεκριμένο:
Πού είναι το υπόμνημα;
Πού είναι η δημόσια θεσμική πρόταση;
Πού είναι η νομοθετική πρωτοβουλία;
Πού είναι η επίσημη απαίτηση προς την κυβέρνηση;
Πού είναι, έστω, μια σαφής πολιτική θέση, υπέρ της κατάργησης του κυνηγιού;
Δεν ζητάμε συνθήματα.
Ζητάμε πράξεις.
Δεν ζητάμε άλλες γενικόλογες αναφορές, στην αγάπη για τα ζώα.
Ζητάμε να αποδειχθεί, ότι αυτή η ευαισθησία έχει πραγματικό περιεχόμενο και δεν περιορίζεται σε ζητήματα, όπου το πολιτικό κόστος είναι μικρότερο.
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ «ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΕΙΔΟΥΣ»
Η ηθική αρχή είναι απλή:
Αν ένα ζώο αισθάνεται φόβο, πόνο και την ανάγκη να ζήσει, η ζωή του δεν αποκτά μικρότερη αξία, επειδή δεν είναι ζώο συντροφιάς.
Ο λαγός, το ελάφι, ο αγριόχοιρος, η αλεπού, τα άγρια πτηνά και κάθε άλλο άγριο ζώο, δεν είναι «στόχοι».
Είναι έμβια όντα.
Και το γεγονός ότι μια δραστηριότητα είναι νόμιμη, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά.
Η νομιμότητα, δεν είναι συνώνυμο της ηθικής.
Αντίθετα, η δημοκρατία οφείλει να επιτρέπει και να ενθαρρύνει την αμφισβήτηση πρακτικών, που μια κοινωνία θεωρεί πλέον απαράδεκτες.
ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΣΙΩΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ;
Το Κίνημά μας δεν αμφισβητεί την ανάγκη προστασίας των αδέσποτων ζώων.
Αμφισβητεί όμως την επιλεκτική εφαρμογή της φιλοζωικής ρητορικής.
Για τα ζώα συντροφιάς, υπάρχουν πλέον θεσμικοί μηχανισμοί, νομοθετικές ρυθμίσεις, μητρώα, εκπαιδευτικά προγράμματα, συνεργασίες και οργανωμένες διαδικασίες.
Την ίδια στιγμή, όταν η συζήτηση φτάνει στο κυνήγι, η διεκδίκηση της κατάργησής του, απουσιάζει από το προσκήνιο.
Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα:
Μήπως η ευαισθησία, σταματά εκεί όπου αρχίζει το πολιτικό κόστος;
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Όσοι έχουν τη δυνατότητα να συνομιλούν με την κυβέρνηση, να συμμετέχουν σε θεσμικές διαδικασίες, ή να επηρεάζουν τη διαμόρφωση πολιτικών, έχουν κάθε δικαίωμα να δηλώνουν, ότι δεν μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιοι για την κατάργηση του κυνηγίου.
Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να προτείνουν.
Δεν τους εμποδίζει να ζητήσουν.
Δεν τους εμποδίζει να τοποθετηθούν δημόσια.
Δεν τους εμποδίζει να ασκήσουν πολιτική πίεση.
Γι’ αυτό και η επίκληση της «αρμοδιότητας», δεν απαντά στο βασικό μας ερώτημα.
Δεν ζητάμε από κανέναν να υποκαταστήσει την κυβέρνηση.
Ζητάμε να χρησιμοποιήσει τη θεσμική και κοινωνική του επιρροή, για αυτό που δημόσια υποστηρίζει.
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
Το Κίνημά μας δεν πρόκειται να χαρίσει σε κανέναν το προνόμιο της «ηθικής ανωτερότητας», μόνο και μόνο επειδή κάνει δυνατές δηλώσεις, για την προστασία των ζώων.
Όποιος μιλά για έναν κόσμο χωρίς πόνο, οφείλει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και τις δύσκολες πλευρές αυτής της θέσης.
Όποιος μιλά για δικαιώματα των ζώων, οφείλει να απαντήσει για όλα τα ζώα.
Και όποιος καταγγέλλει τη θανάτωση ζώων για ανθρώπινη διασκέδαση, οφείλει να έχει το θάρρος να τοποθετηθεί και απέναντι στο κυνήγι.
Αλλιώς δημιουργείται μια επικίνδυνη αντίφαση, ανάμεσα στη ρητορική και στην πράξη.
ΔΕΝ ΖΗΤΑΜΕ ΕΥΚΟΛΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ — ΖΗΤΑΜΕ ΘΑΡΡΟΣ
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η συζήτηση για την κατάργηση του κυνηγίου, αγγίζει ισχυρά οργανωμένα συμφέροντα και ότι μια τέτοια πολιτική θέση, απαιτεί σύγκρουση.
Ακριβώς γι’ αυτό έχει αξία.
Γιατί η πραγματική πολιτική βούληση, δεν αποδεικνύεται στα εύκολα.
Αποδεικνύεται όταν υπάρχει κόστος.
Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, καλεί όλους τους αρμόδιους φορείς, τις οργανώσεις και τα πρόσωπα, που δηλώνουν ότι εργάζονται για έναν κόσμο χωρίς βία απέναντι στα ζώα, να απαντήσουν δημόσια:
ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΙΟΥ;
Αν ναι, πού βρίσκεται η επίσημη πρότασή σας;
Αν όχι, γιατί μιλάτε για έναν κόσμο χωρίς βασανισμό των ζώων;
Και αν θεωρείτε ότι το ζήτημα δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητές σας, τότε γιατί δεν το θέτετε πολιτικά στους αρμόδιους;
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ
Δεν θα επιτρέψουμε η φιλοζωία να μετατραπεί σε επικοινωνιακό εργαλείο.
Δεν θα δεχθούμε δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Δεν θα δεχθούμε να μιλούν κάποιοι για τον πόνο των ζώων, όταν αυτό είναι ασφαλές, αλλά να σιωπούν όταν απαιτείται σύγκρουση.
Τα ζώα δεν χρειάζονται άλλες ωραίες φωτογραφίες.
Δεν χρειάζονται άλλες μεγάλες δηλώσεις.
Δεν χρειάζονται άλλη υποκριτική ευαισθησία.
Χρειάζονται ανθρώπους, που θα υπερασπιστούν τη ζωή τους, ακόμη και όταν αυτό έχει πολιτικό κόστος.
Το Κίνημά μας θα συνεχίσει να θέτει το ερώτημα.
Και θα συνεχίσει να ζητά απαντήσεις.
Γιατί η ηθική χωρίς πράξη, είναι απλώς ρητορεία.
Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ.
ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
