ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας ολοένα και πιο ανησυχητικής πραγματικότητας γύρω από τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων και γενικότερα των ζώων συντροφιάς στη χώρα μας.
Μια πραγματικότητα που δεν χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη προστασία, περισσότερη διαφάνεια ή ουσιαστικότερη μέριμνα για τα ζώα, αλλά από τη διαρκή συγκέντρωση εξουσιών σε περιορισμένους κύκλους προσώπων και φορέων, οι οποίοι εμφανίζονται ως οι αποκλειστικοί εκφραστές της φιλοζωίας και οι μοναδικοί δικαιούχοι λήψης αποφάσεων για το μέλλον χιλιάδων ζώων.
Μια κλειστή ομάδα «ειδικών», επαγγελματιών φιλόζωων, δημοτικών μηχανισμών, επιτροπών, συμβούλων και ΜΚΟ, επιχειρεί να εμφανιστεί ως η μοναδική νόμιμη και ηθική εκπροσώπηση της φιλοζωικής κοινότητας, χωρίς ποτέ να έχει λάβει πραγματική κοινωνική, ή δημοκρατική νομιμοποίηση από τους ίδιους τους πολίτες, τους εθελοντές και τους ανθρώπους που καθημερινά σηκώνουν το πραγματικό βάρος της προστασίας των ζώων.
Η εξέλιξη αυτή δεν θα μας απασχολούσε, αν συνοδευόταν από ουσιαστικά αποτελέσματα.
Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Παρά τα νέα σχήματα διοίκησης, τις επιτροπές, τις συμβάσεις, τις χρηματοδοτήσεις και τις διακηρύξεις περί εκσυγχρονισμού, η κατάσταση των αδέσποτων ζώων εξακολουθεί να επιδεινώνεται.
Οι εγκαταλείψεις συνεχίζονται.
Οι φόλες και οι ευθανασίες έχουν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Η παράνομη αναπαραγωγή παραμένει επίσης ανεξέλεγκτη.
Οι καταγγελίες κακοποίησης αυξάνονται.
Οι ποινές σπάνια λειτουργούν αποτρεπτικά.
Τα δημοτικά καταφύγια ασφυκτιούν.
Οι εθελοντές εξαντλούνται οικονομικά και ψυχικά.
Και τα ίδια τα ζώα εξακολουθούν να πληρώνουν το τίμημα μιας αποτυχημένης πολιτικής.
Αντί να αντιμετωπίζονται οι πραγματικές αιτίες του προβλήματος, προωθείται όλο και συχνότερα μια επικίνδυνη φιλοσοφία «διαχείρισης πληθυσμού».
Μια φιλοσοφία, που μετατρέπει τα ζώα από υποκείμενα δικαιωμάτων, σε αριθμούς προς διαχείριση.
Μια φιλοσοφία, που αντιμετωπίζει την ύπαρξη των αδέσποτων ως πρόβλημα προς περιορισμό και όχι ως αποτέλεσμα ανθρώπινης ανευθυνότητας, που πρέπει να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του.
Με πρόσχημα τη «δημόσια ασφάλεια», την «αποσυμφόρηση δομών», ή την «εύρυθμη λειτουργία των προγραμμάτων», παρατηρούμε να διευρύνονται πρακτικές που προκαλούν εύλογα ερωτήματα στην κοινωνία.
Ερωτήματα για αμφιλεγόμενες ευθανασίες.
Ερωτήματα για μεταφορές ζώων, χωρίς επαρκή ενημέρωση.
Ερωτήματα για εγκλεισμούς μεγάλης διάρκειας.
Ερωτήματα για διαδικασίες, που πραγματοποιούνται χωρίς επαρκή κοινωνικό έλεγχο.
Ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Η φιλοζωία όμως δεν μπορεί να λειτουργεί με αδιαφάνεια.
Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να στηρίζεται στην τυφλή εμπιστοσύνη προς οποιονδήποτε αυτοανακηρύσσεται αυθεντία.
Η κοινωνία έχει δικαίωμα να γνωρίζει.
Έχει δικαίωμα να ελέγχει.
Έχει δικαίωμα να ζητά λογοδοσία.
Καταγγέλλουμε δημόσια:
Την αδιαφάνεια σε αποφάσεις που αφορούν ζωές ζώων.
Τη συγκέντρωση υπερεξουσιών, σε μη εκλεγμένους φορείς και πρόσωπα.
Την εργαλειοποίηση της φιλοζωίας για πολιτικά, οικονομικά, ή επικοινωνιακά οφέλη,.
Την περιθωριοποίηση ανεξάρτητων φωνών.
Την έλλειψη ουσιαστικού κοινωνικού ελέγχου
και κάθε πρακτική που αντιμετωπίζει τα αδέσποτα ως πρόβλημα προς εξαφάνιση, αντί ως ζωές που χρήζουν προστασίας.
Την ώρα που χιλιάδες πολίτες πληρώνουν από το υστέρημά τους τροφές, θεραπείες, στειρώσεις, φάρμακα και νοσηλείες, κάποιοι επιχειρούν να μονοπωλήσουν τον όρο «φιλοζωία», λειτουργώντας ως μηχανισμός εξουσίας, πάνω σε ανυπεράσπιστα πλάσματα.
Η φιλοζωία όμως δεν είναι προνόμιο.
Δεν είναι επαγγελματικός τίτλος.
Δεν είναι πεδίο πολιτικής επιρροής.
Δεν είναι εργαλείο προσωπικής προβολής.
Είναι στάση ζωής.
Είναι κοινωνική ευθύνη.
Είναι καθημερινός αγώνας.
Και πάνω απ’ όλα, είναι σεβασμός απέναντι σε κάθε μορφή ζωής.
Ρωτάμε δημόσια:
Ποιος ελέγχει αυτούς που αποφασίζουν για τη ζωή και τον θάνατο των αδέσποτων;
Ποιος αξιολογεί την αποτελεσματικότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται;
Ποιος ελέγχει τις χρηματοδοτήσεις;
Ποιος διασφαλίζει τη διαφάνεια;
Ποιος λογοδοτεί, όταν οι καταγγελίες πολλαπλασιάζονται;
Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, όταν μια πολιτική αποτυγχάνει;
Δυστυχώς, όσο τα ερωτήματα αυτά παραμένουν αναπάντητα, η δυσπιστία των πολιτών θα μεγαλώνει.
Η κοινωνία δεν μπορεί να παρακολουθεί αμέτοχη, τη μετατροπή της φιλοζωίας σε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό διαχείρισης ζωών.
Δεν μπορεί να αποδέχεται τη λογική, ότι η αποτυχία πρόληψης πρέπει να οδηγεί σε περιορισμό των ίδιων των ζώων.
Δεν μπορεί να αποδέχεται ως κανονικότητα μια πραγματικότητα, όπου τα ζώα συνεχίζουν να υποφέρουν, ενώ οι αρμόδιοι αλληλοσυγχαίρονται.
Απαιτούμε:
Πλήρη διαφάνεια σε κάθε πρόγραμμα διαχείρισης αδέσποτων.
Δημόσιο έλεγχο όλων των χρηματοδοτήσεων.
Ανεξάρτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Πραγματικά προγράμματα πρόληψης.
Στειρώσεις με διαφάνεια.
Ενίσχυση των υιοθεσιών.
Αυστηρή τιμωρία εγκατάλειψης και κακοποίησης.
Προστασία των εθελοντών.
Ουσιαστική συμμετοχή της κοινωνίας στις αποφάσεις.
Και θεσμική προστασία των ζώων, από αυθαίρετες, ή καταχρηστικές πρακτικές.
Τα αδέσποτα δεν είναι αριθμοί.
Δεν είναι «πλεονάζων πληθυσμός».
Δεν είναι λογιστικό μέγεθος.
Δεν είναι αντικείμενα διοικητικής εκκαθάρισης.
Είναι ζωές.
Ζωές που αισθάνονται φόβο, πόνο, εγκατάλειψη και αγωνία.
Ζωές που εξαρτώνται από τις δικές μας αποφάσεις.
Και όσοι επιχειρούν να μετατρέψουν τη φιλοζωία σε σύστημα ανεξέλεγκτης εξουσίας, θα βρουν απέναντί τους κάθε ενεργό πολίτη, που αρνείται να συνηθίσει τη βαρβαρότητα, την αδιαφάνεια και την ατιμωρησία.
Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
