Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία πρέπει να σταματήσει να κοιτάζει μόνο την εικόνα και να αρχίσει να εξετάζει ποιος κρατά την κάμερα.
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια ολοένα και πιο οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας φόβου γύρω από την άγρια ζωή της χώρας μας.
Αρκούδες, λύκοι, αγριογούρουνα, αρπακτικά πουλιά, αλλά και αδέσποτα ζώα, παρουσιάζονται καθημερινά ως απειλές, ως κίνδυνοι που πρέπει να αντιμετωπιστούν, να περιοριστούν, ή να εξαφανιστούν.
Οι τίτλοι είναι σχεδόν πάντα οι ίδιοι:
«Αρκούδα εισέβαλε σε χωριό».
«Λύκοι τρομοκρατούν κατοίκους».
«Αγριογούρουνα κατακλύζουν πόλεις».
«Αδέσποτα επιτίθενται σε πολίτες».
Οι εικόνες δραματικές.
Η μουσική στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ σκοτεινή.
Οι περιγραφές υπερβολικές.
Οι φόβοι διογκωμένοι.
Αυτό που σπανίως παρουσιάζεται είναι η πλήρης αλήθεια.
Δεν βλέπουμε τα καμένα δάση, που ανάγκασαν τα ζώα να εγκαταλείψουν τα φυσικά τους καταφύγια.
Δεν βλέπουμε τις βουνοκορφές που τεμαχίζονται από δρόμους και ανεμογεννήτριες, χωρίς επαρκή περιβαλλοντικό σχεδιασμό.
Δεν βλέπουμε την ανεξέλεγκτη επέκταση οικισμών μέσα σε περιοχές, όπου μέχρι πριν λίγα χρόνια ζούσε αποκλειστικά η άγρια πανίδα.
Δεν βλέπουμε τις παράνομες χωματερές και τα οργανικά απορρίμματα, που προσελκύουν ζώα κοντά στις ανθρώπινες κοινότητες.
Δεν βλέπουμε την εγκατάλειψη χιλιάδων σκύλων και γατών από ανεύθυνους ιδιοκτήτες.
Δεν βλέπουμε τις κρατικές αποτυχίες στην πρόληψη.
Δεν βλέπουμε τις ευθύνες των ανθρώπων.
Βλέπουμε μόνο το ζώο.
Το ζώο ως πρόβλημα.
Το ζώο ως απειλή.
Το ζώο ως εχθρό.
Και όταν μια κοινωνία αρχίζει να βλέπει τα ζώα ως εχθρούς, τότε ανοίγει ο δρόμος για πολιτικές, που υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν αδιανόητες.
Η ιστορία είναι παλιά και επαναλαμβάνεται.
Πρώτα κατασκευάζεται ο φόβος.
Έπειτα κατασκευάζεται η κοινωνική συναίνεση.
Και στο τέλος κατασκευάζεται η «λύση».
Μια λύση που συνήθως πληρώνουν τα ζώα.
Ακούγονται ήδη φωνές που ζητούν θανατώσεις λύκων.
Άλλοι απαιτούν απομακρύνσεις αρκούδων.
Κάποιοι προτείνουν μαζικές μειώσεις πληθυσμών αγριογούρουνων.
Άλλοι επαναφέρουν συνεχώς συζητήσεις, για την εξόντωση αδέσποτων ζώων με διάφορα προσχήματα.
Όλα αυτά παρουσιάζονται ως δήθεν αναγκαία μέτρα προστασίας της κοινωνίας.
Αλλά ποιος προστατεύει την κοινωνία από τη χειραγώγηση;
Ποιος προστατεύει τους πολίτες από τη βιομηχανία του φόβου;
Ποιος προστατεύει την αλήθεια;
Διότι όταν η ενημέρωση παύει να ενημερώνει και αρχίζει να τρομοκρατεί, τότε μετατρέπεται σε εργαλείο διαμόρφωσης συνειδήσεων.
Και ο φόβος είναι ίσως το ισχυρότερο εργαλείο εξουσίας.
Ένας φοβισμένος πολίτης, δεν αναζητά αιτίες.
Αναζητά ενόχους.
Και το ζώο είναι πάντα ένας εύκολος ένοχος.
Δεν μιλά.
Δεν ψηφίζει.
Δεν έχει πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης.
Δεν διαθέτει λόμπι.
Δεν διαθέτει πολιτική ισχύ.
Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Έτσι, μετατρέπεται στον ιδανικό αποδιοπομπαίο τράγο.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική.
Οι αρκούδες δεν εισέβαλαν στα δάση των ανθρώπων.
Οι άνθρωποι εισέβαλαν στα δάση των αρκούδων.
Οι λύκοι δεν κατέλαβαν ανθρώπινες περιοχές.
Οι ανθρώπινες δραστηριότητες κατέλαβαν ζωτικούς χώρους των λύκων.
Τα αγριογούρουνα δεν αποφάσισαν ξαφνικά να γίνουν αστικά ζώα.
Οι περιβαλλοντικές παρεμβάσεις και η αλλοίωση των οικοσυστημάτων, δημιούργησαν νέες συνθήκες.
Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν στους δρόμους από επιλογή.
Βρέθηκαν εκεί, επειδή κάποιοι άνθρωποι τα εγκατέλειψαν.
Και όμως, αντί να συζητούμε τις πραγματικές αιτίες, συζητούμε μόνο τα συμπτώματα.
Αντί να επενδύουμε στην πρόληψη, επενδύουμε στον πανικό.
Αντί να εκπαιδεύουμε, τρομοκρατούμε.
Αντί να συνυπάρχουμε, πολεμάμε.
Αυτό δεν είναι πολιτισμός.
Είναι οπισθοδρόμηση.
Μια κοινωνία που βρίσκεται σε πόλεμο με τα ζώα της, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι σέβεται τη φύση.
Μια κοινωνία που αντιμετωπίζει κάθε ζωντανό πλάσμα ως εμπόδιο, δεν μπορεί να μιλά για βιώσιμη ανάπτυξη.
Μια κοινωνία που διδάσκει στα παιδιά της να φοβούνται αντί να κατανοούν, προετοιμάζει ένα μέλλον συγκρούσεων.
Οι πολίτες οφείλουν να γίνουν πιο απαιτητικοί.
Να αμφισβητούν.
Να ελέγχουν.
Να αναζητούν επιστημονικά δεδομένα.
Να μην αποδέχονται άκριτα κάθε τρομολαγνικό τίτλο.
Να απαιτούν υπεύθυνη δημοσιογραφία.
Να απαιτούν πολιτικές πρόληψης και όχι πολιτικές εξόντωσης.
Να απαιτούν διαφάνεια.
Να απαιτούν σεβασμό στη ζωή.
Διότι σήμερα στο στόχαστρο βρίσκεται η αρκούδα.
Αύριο ο λύκος.
Μεθαύριο το αγριογούρουνο.
Και λίγο αργότερα το αδέσποτο.
Η λογική είναι πάντα η ίδια.
Όταν η κοινωνία συνηθίζει να αποδέχεται τη στοχοποίηση των αδύναμων, τότε ανοίγει η πόρτα για κάθε μορφή αυθαιρεσίας.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο φιλοζωικό.
Είναι βαθιά δημοκρατικό.
Είναι θέμα αξιών.
Είναι θέμα πολιτισμού.
Είναι θέμα δικαιοσύνης.
Γιατί η πραγματική πρόοδος, δεν μετριέται από το πόσο εύκολα εξοντώνουμε ό,τι μας ενοχλεί.
Μετριέται από το πόσο σοφά διαχειριζόμαστε τις συγκρούσεις, χωρίς να καταστρέφουμε τη ζωή.
Η άγρια ζωή δεν είναι εισβολέας.
Τα ζώα δεν είναι εχθροί.
Τα αδέσποτα δεν είναι ο κίνδυνος.
Κίνδυνος είναι η αδιαφορία.
Κίνδυνος είναι η χειραγώγηση.
Κίνδυνος είναι η πολιτική και επικοινωνιακή εκμετάλλευση του φόβου.
Και απέναντι σε αυτή τη βιομηχανία του φόβου, οι πολίτες, τα φιλοζωικά κινήματα, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις και κάθε ενεργός άνθρωπος, οφείλουν να υψώσουν τη φωνή τους.
Να υπερασπιστούν την αλήθεια.
Να υπερασπιστούν τη φύση.
Να υπερασπιστούν τα ζώα.
Γιατί μια κοινωνία που μαθαίνει να σέβεται τα πιο αδύναμα πλάσματα, είναι μια κοινωνία που τελικά μαθαίνει να σέβεται και τον ίδιο τον άνθρωπο.
Η συνύπαρξη δεν είναι απειλή.
Η άγνοια και ο φόβος είναι.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
