Η θυσία δεν είναι παράδοση. Δεν είναι έθιμο. Είναι πόνος. Τα Πάθη τους, δεν είναι συμβολικά. Σιωπηλά θύματα, πραγματικός πόνος

Ξεκινάει η εβδομάδα των Παθών.

Μια περίοδος γεμάτη συμβολισμούς:

Πόνος, θυσία, δοκιμασία, λύτρωση.

Οι άνθρωποι στρέφονται προς τα μέσα, αναζητούν το νόημα της συμπόνιας, της συγχώρεσης, της ανθρωπιάς.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, παράλληλα με αυτή τη βαθιά πνευματική διαδρομή, υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα.

Σιωπηλή.

Αόρατη για τους περισσότερους.

Αλλά απολύτως υπαρκτή.

Για τα παραγωγικά ζώα, αυτή δεν είναι μια συμβολική περίοδος.

Είναι η καθημερινότητά τους.

Είναι ολόκληρη η ζωή τους.

Γεννιούνται μέσα σε έναν κόσμο που δεν τα βλέπει ως όντα, αλλά ως μέσα.

Ως αριθμούς.

Ως μονάδες παραγωγής.

Από την πρώτη τους ανάσα, η μοίρα τους έχει ήδη γραφτεί.

Δεν υπάρχει επιλογή.

Δεν υπάρχει ελευθερία.

Δεν υπάρχει μέλλον, πέρα από ένα τέλος που έχει αποφασιστεί πριν καν ξεκινήσει η ζωή.

Μεγαλώνουν σε συνθήκες περιορισμού.

Σε χώρους στενούς, χωρίς φυσικό περιβάλλον, χωρίς τη δυνατότητα να εκφράσουν τη φυσική τους συμπεριφορά.

Δεν τρέχουν ελεύθερα.

Δεν παίζουν.

Δεν εξερευνούν.

Σημαδεύονται.

Μαρκαρίζονται με μπογιές, αριθμούς, σημάδια που τα μετατρέπουν σε «κάτι» που ανήκει.

Όχι σε κάποιον εαυτό.

Αλλά σε κάποιο σύστημα.

Κάθε τους μέρα είναι μια αναμονή χωρίς κατανόηση.

Δεν ξέρουν τι σημαίνει «αύριο».

Δεν ξέρουν τι σημαίνει «θάνατος».

Αλλά ξέρουν τι σημαίνει φόβος.

Τα μάτια τους το προδίδουν.

Ένα βλέμμα που δεν μπορείς εύκολα να αντέξεις, αν σταθείς πραγματικά απέναντί του.

Ένα βλέμμα που ρωτά χωρίς λέξεις.

Η κατσίκα της εικόνας δεν είναι απλώς ένα ζώο.

Είναι μια ύπαρξη που αισθάνεται.

Που αντιλαμβάνεται την ένταση, τη βία, την αλλαγή στο περιβάλλον της.

Νιώθει τα χέρια που την κρατούν.

Την ακινητοποίηση.

Την πίεση.

Την αγωνία.

Και κάπου εκεί, σε αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει καμία «παράδοση», που να μπορεί να απαλύνει αυτό που βιώνει.

Δεν υπάρχει κανένα «έτσι γίνεται», που να δικαιολογεί τον φόβο της.

Γιατί η αλήθεια είναι μία και απλή:

Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουν για να υποφέρουν.

Τα ζώα νιώθουν.

Πονάνε.

Φοβούνται.

Αγωνιούν.

Και όμως, εμείς συνεχίζουμε να τα ονομάζουμε «παραγωγικά», σαν να είναι αυτός ο μοναδικός τους ρόλος.

Σαν η ύπαρξή τους να περιορίζεται μόνο στο τι μπορούν να προσφέρουν σε εμάς.

Η σφαγή δεν είναι μια μεμονωμένη στιγμή.

Δεν είναι απλώς η τελευταία πράξη.

Είναι το τέλος μιας πορείας, που ξεκινά από τη γέννηση.

Μιας ζωής που ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να είναι πραγματικά ζωή.

Είναι το αποκορύφωμα μιας διαδρομής γεμάτης περιορισμούς, εκμετάλλευση, σιωπή.

Και εμείς;

Εμείς στεκόμαστε συχνά απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, με μια παράξενη απόσταση.

Λέμε «έτσι είναι τα πράγματα».

Λέμε «πάντα έτσι γινόταν».

Λέμε «είναι μέρος της παράδοσης».

Αλλά κάποια στιγμή, ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε:

Αρκεί αυτό;

Η παράδοση χωρίς συνείδηση, γίνεται συνήθεια.

Και η συνήθεια, όταν δεν αμφισβητείται, γίνεται αδιαφορία.

Αν αυτή η εβδομάδα μιλά για κάτι βαθύτερο,
αν δεν είναι απλώς μια επανάληψη εθίμων,
τότε ίσως είναι η στιγμή να κοιτάξουμε και αυτό το κομμάτι της πραγματικότητας.

Όχι για να κατηγορήσουμε.

Αλλά για να κατανοήσουμε.

Όχι για να νιώσουμε ενοχές.

Αλλά για να αναλάβουμε ευθύνη.

Γιατί η συμπόνια δεν είναι επιλεκτική.

Δεν αφορά μόνο ό,τι μας μοιάζει.

Δεν σταματά εκεί που αρχίζει η δική μας άνεση.

Η πραγματική ανθρωπιά, φαίνεται εκεί όπου δεν υπάρχει ανταπόδοση.

Εκεί όπου ο άλλος δεν μπορεί να μιλήσει.

Δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί.

Δεν μπορεί να ζητήσει δικαιοσύνη.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή.

Δεν έχουν επιλογές.

Δεν έχουν τρόπο να ξεφύγουν, από αυτό που τους έχουμε ορίσει.

Έχουν όμως παρουσία.

Έχουν βλέμμα.

Έχουν ζωή.

Και αυτή η ζωή, όσο διαφορετική κι αν είναι από τη δική μας, δεν είναι λιγότερο σημαντική.

Ίσως, λοιπόν, αυτή η εβδομάδα να μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο.

Όχι μόνο μια ανάμνηση θυσίας.

Αλλά μια αφορμή για αλλαγή.

Μια ευκαιρία να δούμε διαφορετικά.

Να νιώσουμε βαθύτερα.

Να επιλέξουμε πιο συνειδητά.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο τρόπος που φερόμαστε στους πιο αδύναμους, δεν λέει κάτι για εκείνους.

Λέει τα πάντα για εμάς.

Και τα ζώα… δεν ζητούν πολλά.

Μόνο να ζήσουν.

Μόνο να μην πονάνε.

Μόνο να μην φοβούνται.

Και ίσως, αυτό να είναι το πιο δύσκολο αίτημα απ’ όλα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ