Δεν ξεκινά στο τραπέζι.
Δεν ξεκινά με τη φωτιά, ούτε με τα γέλια, ούτε με τις ευχές.
Ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Στο σκοτάδι.
Στη σιωπή.
Στα φορτηγά.
Κάθε χρόνο, τα ίδια.
Χωρίς διακοπή.
Χωρίς αμφισβήτηση.
Χωρίς φωνή.
Μικρά σώματα στοιβαγμένα.
Αρνιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.
Αποκομμένα βίαια από τις μητέρες τους, χωρίς καμία κατανόηση του τι συμβαίνει.
Το μόνο που ξέρουν είναι ότι κάτι δεν πάει καλά.
Φωνάζουν.
Ψάχνουν.
Τρέμουν.
Και κανείς δεν σταματά.
Δεν είναι “μεταφορά”.
Είναι μεταχείριση.
Είναι ώρες ατελείωτες, μέσα σε κλειστά φορτηγά.
Είναι έλλειψη χώρου, έλλειψη αέρα, έλλειψη νερού.
Είναι σώματα, που πιέζονται μέχρι να μην αντέχουν άλλο.
Είναι ο πανικός που γίνεται κανονικότητα.
Κάποια πέφτουν.
Και δεν ξανασηκώνονται.
Κάποια ποδοπατούνται.
Κάποια ασφυκτιούν.
Κάποια πεθαίνουν χωρίς να τα δει κανείς.
Και όμως, το ταξίδι συνεχίζεται.
Σαν να μην συνέβη τίποτα.
Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Γιατί αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
Όχι μόνο ο πόνος.
Αλλά η αορατότητα.
Δεν τα βλέπουμε.
Δεν τα ακούμε.
Δεν τα μετράμε.
Δεν υπάρχουν — μέχρι να γίνουν προϊόν.
Και μετά έρχεται η λέξη που τα καλύπτει όλα:
Παράδοση.
Μια λέξη βολική.
Μια λέξη ασφαλής.
Μια λέξη που δεν αμφισβητείται εύκολα.
“Έτσι το βρήκαμε.”
“Έτσι γίνεται.”
“Έτσι μεγαλώσαμε.”
Αλλά το ερώτημα είναι απλό:
Από πότε το “έτσι γίνεται” είναι αρκετό;
Από πότε η συνήθεια δικαιολογεί τον πόνο;
Από πότε η επανάληψη κάνει κάτι σωστό;
Γιατί αν το δεις καθαρά — χωρίς φίλτρα, χωρίς ωραιοποίηση — αυτό που συμβαίνει δεν έχει τίποτα το γιορτινό.
Δεν έχει τίποτα το ιερό.
Έχει φόβο.
Έχει εξάντληση.
Έχει απώλεια.
Έχει ζωές που αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα.
Και κάπου εκεί, αρχίζει η δυσκολία.
Γιατί το να το δεις, σημαίνει ότι δεν μπορείς να κάνεις πως δεν το είδες.
Το να το καταλάβεις, σημαίνει ότι δεν μπορείς να επιστρέψεις στην άνεση της άγνοιας.
Και τότε, δεν φταίει πια η “παράδοση”.
Τότε υπάρχει μόνο η επιλογή.
Γιατί ναι — είναι επιλογή.
Κάθε φορά που αποστρέφουμε το βλέμμα.
Κάθε φορά που λέμε “έτσι είναι τα πράγματα”.
Κάθε φορά που δεν ρωτάμε.
Είναι επιλογή.
Και η σιωπή…
δεν είναι ουδέτερη.
Η σιωπή είναι αποδοχή.
Δεν χρειάζεται να είσαι ακτιβιστής για να το δεις.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το καταλάβεις.
Αρκεί να αναρωτηθείς:
Αν αυτό συνέβαινε μπροστά σου .
Αν έβλεπες το ταξίδι από την αρχή μέχρι το τέλος, θα το αποκαλούσες ακόμα “παράδοση”;
Ή θα το έλεγες με το όνομά του;
Γιατί η αλήθεια είναι ότι έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο το τέλος.
Το “σερβιρισμένο”.
Το “καθαρό”.
Όχι το πριν.
Όχι τη διαδρομή.
Όχι τον φόβο.
Και όμως, το πριν υπάρχει.
Κάθε χρόνο.
Ξανά και ξανά.
Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.
Δεν είναι εξαίρεση.
Είναι σύστημα.
Και κάθε σύστημα που βασίζεται στον πόνο,
συντηρείται από τη σιωπή.
Από την αδιαφορία.
Από την αποδοχή.
Από την άρνηση να κοιτάξουμε.
Αλλά η αλλαγή δεν ξεκινά μαζικά.
Ξεκινά προσωπικά.
Τη στιγμή που κάποιος λέει:
“Δεν μπορώ να το δω αυτό ως κάτι φυσιολογικό.”
Τη στιγμή που η λέξη “παράδοση”, σταματά να είναι αρκετή.
Δεν είναι εύκολο.
Δεν είναι βολικό.
Δεν είναι “δημοφιλές”.
Αλλά είναι αληθινό.
Και ίσως αυτό είναι που φοβίζει περισσότερο.
Όχι η εικόνα.
Αλλά η ευθύνη που έρχεται μαζί της.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι θέμα εθίμου.
Είναι θέμα συνείδησης.
Και το ερώτημα μένει εκεί.
Απλό.
Καθαρό.
Αναπόφευκτο:
Αξίζει πραγματικά;
Αξίζει μια στιγμή συνήθειας, το τίμημα ενός ολόκληρου φόβου;
Αξίζει μια “παράδοση” να συνεχίζεται χωρίς να εξετάζεται;
Αξίζει να μη βλέπουμε, για να μη χρειαστεί να αλλάξουμε;
Γιατί όταν αρχίζεις να βλέπεις… δεν μπορείς να το ξεδείς.
Και όταν δεν μπορείς να το ξεδείς,
δεν μπορείς να μείνεις ίδιος.
Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
