Δεν είναι πια μόνο τα δάση.
Καίγονται γειτονιές.
Καίγονται σπίτια.
Καίγονται νοσοκομεία που εκκενώνονται.
Καίγονται καταφύγια ζώων.
Καίγονται στάβλοι, ποιμνιοστάσια, αυλές, πάρκα, δρόμοι.
Καίγεται η ίδια η ζωή μέσα στον αστικό ιστό.
Η Αττική φλέγεται.
Τα νησιά φλέγονται.
Η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Εύβοια, η Μακεδονία, κάθε γωνιά της Ελλάδας γνωρίζει ξανά την ίδια φρίκη.
Και κάθε φορά ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες.
«Οι άνεμοι.»
«Η κλιματική αλλαγή.»
«Οι ακραίες συνθήκες.»
Ναι, η εκλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα.
Όμως η απουσία πρόληψης, ο ανεπαρκής σχεδιασμός, οι ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα, η εγκατάλειψη των δασών, η έλλειψη αντιπυρικών ζωνών και η χρόνια υποτίμηση της πολιτικής προστασίας, είναι ανθρώπινες επιλογές.
Κάθε καμένο δέντρο, χρειάστηκε δεκαετίες για να μεγαλώσει.
Κάθε καμένο ζώο, έφυγε από τη ζωή, μέσα σε αφόρητο πόνο.
Κάθε άνθρωπος που εγκλωβίστηκε, κάθε πυροσβέστης που έδωσε τη ζωή του, κάθε εθελοντής που έμεινε μέχρι την τελευταία στιγμή, κουβαλά το βάρος μιας χώρας, που κάθε καλοκαίρι μετρά στάχτες αντί για λύσεις.
Χιλιάδες σκύλοι, γάτες, άγρια ζώα, πουλιά, χελώνες, λαγοί, ελάφια, αλεπούδες, σκαντζόχοιροι και αμέτρητοι άλλοι ζωντανοί οργανισμοί, δεν πρόλαβαν ούτε να τρέξουν.
Κάηκαν εκεί όπου γεννήθηκαν.
Μέσα στις φωλιές τους.
Μέσα στις φωτιές που κάποιοι θα χαρακτηρίσουν άλλη μία «δύσκολη αντιπυρική περίοδο».
Δεν είναι περίοδος.
Είναι εθνικό ολοκαύτωμα.
Και το πιο τραγικό, είναι ότι αρχίζουμε να το συνηθίζουμε.
Η εικόνα του ουρανού να γίνεται μαύρος.
Το 112 να χτυπά ασταμάτητα.
Οι άνθρωποι να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.
Τα ζώα να τρέχουν πανικόβλητα χωρίς καμία διαδρομή διαφυγής.
Οι πυροσβέστες να δίνουν άνιση μάχη, με υπεράνθρωπη αυταπάρνηση.
Οι εθελοντές να σώζουν, ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.
Και μετά;
Μετά αρχίζει η καταμέτρηση των νεκρών.
Η καταμέτρηση των καμένων στρεμμάτων.
Οι υποσχέσεις.
Οι εξαγγελίες.
Μέχρι να έρθει η επόμενη φωτιά.
Δεν μπορεί να υπάρχει προστασία του ανθρώπου, χωρίς προστασία της φύσης.
Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός, πάνω σε στάχτες.
Δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον, όταν εξαφανίζεται η βιοποικιλότητα της χώρας.
Το δάσος δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη.
Είναι η ανάσα μας.
Τα ζώα δεν είναι αριθμοί.
Είναι ζωές.
Κάθε φωτιά που αφήνεται να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτο πύρινο μέτωπο, δεν καταστρέφει μόνο δέντρα.
Καταστρέφει την ιστορία ενός τόπου.
Την οικονομία του.
Τον τουρισμό του.
Τη γεωργία του.
Τα παραγωγικά ζώα του.
Το μέλλον των παιδιών μας.
Και κυρίως, σκοτώνει κάθε έννοια σεβασμού προς τη ζωή.
Δεν ζητάμε θαύματα.
Ζητάμε πρόληψη.
Ζητάμε σχέδιο.
Ζητάμε πραγματική προστασία των δασών.
Ζητάμε ουσιαστική θωράκιση των πόλεων.
Ζητάμε οργανωμένα σχέδια διάσωσης και εκκένωσης για τα ζώα.
Ζητάμε να σταματήσει η χώρα να ζει κάθε καλοκαίρι τον ίδιο εφιάλτη.
Γιατί όταν καίγεται το τελευταίο δέντρο…
Όταν σιωπήσει και το τελευταίο πουλί…
Όταν χαθεί και το τελευταίο άγριο ζώο…
Όταν ο αέρας γίνει στάχτη και δηλητήριο…
Τότε δεν θα υπάρχει νικητής.
Θα είμαστε όλοι ηττημένοι.
Και τότε το σύνθημα της εικόνας, δεν θα είναι απλώς μια κραυγή οργής.
Θα είναι η πιο πικρή περιγραφή της πραγματικότητας.
«ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΕΙΤΕ.»
Δεν υπερασπιζόμαστε μόνο τα δάση.
Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα όλων των ανθρώπων και όλων των ζώων, να συνεχίσουν να ζουν σε μια χώρα, που δεν θα παραδίδεται κάθε καλοκαίρι στις φλόγες.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
