Υπάρχουν μήνες, που γράφονται στο ημερολόγιο.
Και υπάρχουν μήνες, που χαράζονται στη συλλογική μνήμη με στάχτη, καπνό και δάκρυα.
Αυτός ο Αύγουστος είναι ένας από αυτούς.
Η Ελλάδα ξυπνά και κοιμάται με τις σειρήνες.
Με τα μηνύματα του 112.
Με ανθρώπους που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, μέσα σε λίγα λεπτά.
Με πυροσβέστες που παλεύουν στα μέτωπα, μέχρι εξάντλησης.
Με εθελοντές που προσπαθούν να σώσουν, ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.
Με χιλιάδες ζώα που δεν πρόλαβαν να τρέξουν, δεν είχαν τρόπο να διαφύγουν ή εγκαταλείφθηκαν δεμένα πίσω από μια αυλή, ένα χωράφι, ή ένα μαντρί.
Δεν μιλάμε πλέον για μεμονωμένα περιστατικά.
Μιλάμε για μια αλληλουχία καταστροφών, που διαδέχονται η μία την άλλη, πάνω σε έναν ήδη καμένο τόπο.
Δάση που είχαν ήδη πληγωθεί, ξανακαίγονται.
Περιοχές που δεν πρόλαβαν να αναγεννηθούν, μετατρέπονται ξανά σε στάχτη.
Οικισμοί εκκενώνονται.
Ολόκληρα οικοσυστήματα αφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες.
Άγρια ζωή, ζώα συντροφιάς και παραγωγικά ζώα, χάνονται μαζί με το φυσικό τους περιβάλλον.
Και κάθε φορά ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες.
«Οι καιρικές συνθήκες.»
«Οι ισχυροί άνεμοι.»
«Η κλιματική κρίση.»
Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πλέον, ότι η εγκλιματική αλλαγή είναι η κύρια υπαιτια των πυρκαγιών.
Όμως, η επίκληση της “κλιματικής αλλαγής”, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άλλοθι, για κάθε αποτυχία πρόληψης, σχεδιασμού και διαχείρισης.
Όταν οι ίδιες περιοχές πλήττονται επανειλημμένα, όταν η αντιπυρική προστασία αμφισβητείται από τους πολίτες, όταν οι υποδομές και τα μέτρα πρόληψης κρίνονται ανεπαρκή, τότε η δημόσια συζήτηση οφείλει να εξετάζει και τις ευθύνες των αρμόδιων φορέων.
Η πρόληψη δεν γίνεται την ώρα που οι φλόγες φτάνουν στις αυλές.
Η πρόληψη γίνεται μήνες πριν.
Γίνεται με καθαρισμούς, με αντιπυρικές ζώνες, με σωστή διαχείριση των δασών, με επαρκή στελέχωση των υπηρεσιών, με σύγχρονο εξοπλισμό, με εκπαίδευση, με σχέδια εκκένωσης για ανθρώπους και ζώα, με συνεχή ετοιμότητα.
Η πολιτική προστασία, δεν μπορεί να μετριέται μόνο από τον αριθμό των μηνυμάτων που αποστέλλονται στα κινητά των πολιτών.
Η επιτυχία της μετριέται, από το πόσες ζωές προστατεύονται και πόσες καταστροφές αποτρέπονται.
Κάθε καμένο δέντρο, χρειάζεται δεκαετίες για να ξαναγίνει δάσος.
Κάθε καμένο ζώο, δεν επιστρέφει ποτέ.
Κάθε άνθρωπος που χάνει το σπίτι του, κουβαλά αυτή την πληγή για μια ζωή.
Και όμως, κάθε χρόνο βλέπουμε την ίδια εικόνα.
Οι τηλεοπτικές συνδέσεις διαδέχονται η μία την άλλη.
Οι δηλώσεις διαδέχονται η μία την άλλη.
Οι υποσχέσεις διαδέχονται η μία την άλλη.
Και όταν οι κάμερες φύγουν, μένει πίσω η στάχτη.
Μένουν οι άνθρωποι, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.
Μένουν οι εθελοντές, που συνεχίζουν να ψάχνουν τραυματισμένα ζώα.
Μένουν οι κτηνίατροι, που περιθάλπουν όσα διασώθηκαν.
Μένουν οι πυροσβέστες, που επιστρέφουν στο επόμενο μέτωπο.
Μένει η φύση, που χρειάζεται χρόνια για να επουλώσει τις πληγές της.
Και μένει μια κοινωνία, που αναρωτιέται αν αυτός ο κύκλος μπορεί κάποτε να σπάσει.
Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε αυτή την εικόνα.
Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό να καίγονται κάθε καλοκαίρι δάση, σπίτια και ζωές.
Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε, ότι η απώλεια χιλιάδων ζώων, είναι μια «παράπλευρη συνέπεια».
Κάθε ζώο που καίγεται ζωντανό, είναι μια υπενθύμιση ότι η προστασία της ζωής αφορά όλα τα έμβια όντα.
Η προστασία του περιβάλλοντος, δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι όρος επιβίωσης.
Χωρίς δάση, δεν υπάρχει νερό.
Χωρίς βιοποικιλότητα, δεν υπάρχει ισορροπία.
Χωρίς υγιή οικοσυστήματα, δεν υπάρχει ασφαλές μέλλον για τις επόμενες γενιές.
Γι’ αυτό η ευθύνη δεν σταματά, όταν σβήσει η τελευταία φλόγα.
Τότε αρχίζει η πραγματική δουλειά.
Η αποκατάσταση.
Η αναδάσωση με επιστημονικό σχεδιασμό.
Η προστασία των καμένων εκτάσεων.
Η στήριξη των πληγέντων.
Η φροντίδα των τραυματισμένων ζώων.
Η αποτίμηση των γεγονότων.
Η λογοδοσία όπου υπάρχουν ευθύνες.
Η βελτίωση των μηχανισμών, ώστε να μη ζούμε κάθε χρόνο την ίδια τραγωδία.
Ως κοινωνία οφείλουμε επίσης να στηρίζουμε όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Τους πυροσβέστες.
Τους εθελοντές.
Τους διασώστες.
Τους γιατρούς.
Τους κτηνιάτρους.
Τους κατοίκους που βοηθούν τους γείτονές τους.
Τους ανθρώπους που σώζουν ζώα, χωρίς να ρωτούν σε ποιον ανήκουν.
Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα.
Η Ελλάδα της αλληλεγγύης.
Η Ελλάδα που δεν εγκαταλείπει.
Αλλά η αλληλεγγύη των πολιτών, δεν μπορεί να υποκαταστήσει διαρκώς την οργανωμένη πρόληψη και την αποτελεσματική προστασία.
Η χώρα χρειάζεται σχέδιο.
Χρειάζεται συνέπεια.
Χρειάζεται διαφάνεια.
Χρειάζεται διαρκή επένδυση στην πρόληψη και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής, της άγριας πανίδας, των ζώων συντροφιάς και του φυσικού πλούτου.
Αυτός ο Αύγουστος, δεν πρέπει να καταγραφεί μόνο ως ακόμη ένας μήνας καταστροφών.
Πρέπει να γίνει σημείο καμπής.
Γιατί κάθε φορά που μια φωτιά αφήνει πίσω της στάχτη, δεν καίγεται μόνο ένα κομμάτι γης.
Καίγεται ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.
Καίγεται η εμπιστοσύνη των πολιτών.
Καίγεται η ελπίδα, ότι «φέτος θα είναι διαφορετικά».
Ας μην επιτρέψουμε να γίνει η καταστροφή η νέα κανονικότητα.
Ας απαιτήσουμε πρόληψη, διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστική προστασία της ζωής.
Γιατί η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο να μετρά στάχτες.
Δεν αντέχει άλλο να θρηνεί ανθρώπους.
Δεν αντέχει άλλο να βλέπει τα ζώα να χάνονται μέσα στις φλόγες.
Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τη ζωή, το περιβάλλον και το μέλλον αυτού του τόπου, πριν η επόμενη καταστροφή γίνει απλώς άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
