Η Ελλάδα διαφημίζει τον πολιτισμό της, τα νησιά της, τις παραδόσεις της και τη φιλοξενία της.
Πίσω όμως από τις τουριστικές καρτ ποστάλ, πίσω από τα ειδυλλιακά σοκάκια και τις φωτογραφίες που κάνουν τον γύρο του κόσμου, κρύβεται μια σκοτεινή πραγματικότητα, που συνεχίζει να ντροπιάζει τη χώρα μας.
Χιλιάδες γαϊδουράκια, μουλάρια και άλογα, εξακολουθούν να βρίσκονται στο έλεος της εκμετάλλευσης, της κακοποίησης και της εγκατάλειψης.
Ειδικά κατά τη θερινή περίοδο, σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς, τα ιπποειδή μετατρέπονται σε εργαλεία κέρδους.
Δεν αντιμετωπίζονται ως έμβια όντα με ανάγκες, δικαιώματα και όρια αντοχής, αλλά ως μηχανές μεταφοράς ανθρώπων και φορτίων.
Κάθε καλοκαίρι επαναλαμβάνεται το ίδιο θλιβερό έργο.
Ζώα εξαντλημένα από τη ζέστη, μεταφέρουν επί ώρες τουρίστες σε απότομες διαδρομές.
Δουλεύουν κάτω από ακραίες θερμοκρασίες, που πολλές φορές ξεπερνούν τους 38 και 40 βαθμούς Κελσίου.
Συχνά δεν διαθέτουν επαρκή σκίαση, επαρκή ξεκούραση, συνεχή πρόσβαση σε καθαρό νερό, ή κατάλληλη κτηνιατρική παρακολούθηση.
Η εικόνα ενός γαϊδουριού που καταρρέει από εξάντληση, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι η κορυφή ενός παγόβουνου, που αποκαλύπτει ένα σύστημα χρόνιας αδιαφορίας και ανοχής.
Παρά τις δημόσιες εξαγγελίες, παρά τις διακηρύξεις περί φιλοζωίας, η πραγματικότητα είναι ότι κανένας μηχανισμός δεν προστατεύει ουσιαστικά αυτά τα ζώα.
Οι έλεγχοι είναι ελάχιστοι, έως ανύπαρκτοι.
Οι κυρώσεις σπάνια επιβάλλονται.
Οι καταγγελίες συχνά χάνονται στη γραφειοκρατία.
Οι τοπικές αρχές κλείνουν τα μάτια μπροστά σε πρακτικές, που είναι γνωστές εδώ και δεκαετίες.
Η εργαλειοποίηση των ιπποειδών έχει κανονικοποιηθεί.
Παρουσιάζεται ως παράδοση.
Όμως, καμία παράδοση δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι, για τον πόνο και την εκμετάλλευση.
Καμία οικονομική δραστηριότητα δεν μπορεί να δικαιολογεί τη συστηματική καταπόνηση ενός ζωντανού πλάσματος.
Η κοινωνία οφείλει να θέσει ένα απλό ερώτημα:
Εάν τα ζώα αυτά είχαν φωνή, θα επέλεγαν αυτή τη ζωή;
Θα επέλεγαν να ανεβαίνουν ασταμάτητα ανηφορικά μονοπάτια, κάτω από τον καυτό ήλιο;
Θα επέλεγαν να μεταφέρουν βάρη, δυσανάλογα του σωματικού τους μεγέθους;
Θα επέλεγαν να ζουν δεμένα, απομονωμένα και συχνά παραμελημένα;
Η απάντηση είναι προφανής.
Για δεκαετίες το κράτος αρκείται σε αποσπασματικές παρεμβάσεις και επικοινωνιακές κινήσεις.
Όταν ξεσπά διεθνής κατακραυγή, ανακοινώνονται μέτρα.
Όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, όλα επιστρέφουν στην ίδια κατάσταση.
Η ευζωία των ιπποειδών, δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή θέληση του κάθε ιδιοκτήτη.
Χρειάζεται ένα αυστηρό, υποχρεωτικό και απολύτως ελεγχόμενο πλαίσιο προστασίας.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ προτείνει:
1. Απόλυτη απαγόρευση εργασίας σε ακραίες θερμοκρασίες.
Όταν η θερμοκρασία υπερβαίνει συγκεκριμένα όρια, τα ζώα πρέπει υποχρεωτικά να αποσύρονται από κάθε δραστηριότητα μεταφοράς.
2. Υποχρεωτικά ωράρια εργασίας και ανάπαυσης.
Καθορισμός μέγιστου ημερήσιου χρόνου εργασίας και υποχρεωτικών διαλειμμάτων, με ελέγχους σε πραγματικό χρόνο.
3. Υποχρεωτική πρόσβαση σε νερό και σκίαση.
Σε όλα τα σημεία αναμονής και δραστηριοποίησης των ζώων.
4. Τακτικοί κτηνιατρικοί έλεγχοι.
Με ηλεκτρονική καταγραφή, ώστε να αποτρέπεται η χρήση τραυματισμένων, άρρωστων, ή εξαντλημένων ζώων.
5. Καθορισμός ανώτατου επιτρεπόμενου βάρους μεταφοράς.
Με βάση επιστημονικά δεδομένα και όχι αυθαίρετες εκτιμήσεις.
6. Δημιουργία ειδικής φιλοζωικής επιθεώρησης.
Με αρμοδιότητα αποκλειστικά για την παρακολούθηση συνθηκών εργασίας και διαβίωσης των ιπποειδών.
7. Αυστηρές ποινικές και διοικητικές κυρώσεις.
Η κακοποίηση να οδηγεί σε αφαίρεση άδειας δραστηριότητας και κατάσχεση των ζώων.
8. Δημιουργία εθνικού μητρώου εργαζόμενων ιπποειδών.
Με πλήρη στοιχεία για ηλικία, κατάσταση υγείας, ιδιοκτήτη και ώρες εργασίας.
9. Προγράμματα συνταξιοδότησης και φιλοξενίας.
Για ζώα που δεν μπορούν πλέον να εργάζονται.
10. Σταδιακή αντικατάσταση ζωοκίνητων μεταφορών, όπου υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις.
Η τεχνολογία και οι υποδομές, μπορούν να υποκαταστήσουν δραστηριότητες, που σήμερα βασίζονται στην εκμετάλλευση ζώων.
Η προστασία των ιπποειδών δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δείκτης πολιτισμού.
Μια κοινωνία που ανέχεται τον βασανισμό των πιο υπομονετικών και αδύναμων πλασμάτων, δεν μπορεί να μιλά για πρόοδο, ανάπτυξη και ηθική ανωτερότητα.
Τα γαϊδουράκια και τα μουλάρια, δεν είναι τουριστικά αξιοθέατα.
Δεν είναι μηχανές.
Δεν είναι εργαλεία.
Δεν είναι αναλώσιμα μέσα παραγωγής κέρδους.
Είναι αισθανόμενα όντα.
Κάθε μέρα που περνά χωρίς ουσιαστική προστασία τους, αποτελεί μια ακόμη ημέρα συνενοχής.
Η σιωπή των αρχών, η αδράνεια της πολιτείας και η ανοχή της κοινωνίας, μετατρέπουν τον πόνο τους, σε μια αόρατη αλλά διαρκή μορφή βίας.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλεί τους πολίτες, τους επιστήμονες, τα φιλοζωικά σωματεία, τις φιλοζωικές οργανώσεις και κάθε άνθρωπο που πιστεύει στον σεβασμό της ζωής, να απαιτήσουν άμεσες και ουσιαστικές αλλαγές.
Γιατί ο πολιτισμός μιας χώρας, δεν κρίνεται από τα μνημεία της.
Κρίνεται από τον τρόπο που μεταχειρίζεται εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Και σήμερα, τα γαϊδουράκια, τα μουλάρια και τα άλογα της Ελλάδας, εξακολουθούν να περιμένουν δικαιοσύνη.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΓΑΪΔΟΥΡΑΚΙΑ, ΜΟΥΛΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΟΓΑ: ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ εκφράζει την έντονη ανησυχία και αγανάκτησή του, για τη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση, κακοποίηση και καταπόνηση των ιπποειδών, σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς της χώρας.
Κάθε καλοκαίρι, χιλιάδες γαϊδουράκια, μουλάρια και άλογα υποχρεώνονται να εργάζονται κάτω από ακραίες θερμοκρασίες, μεταφέροντας ανθρώπους και φορτία για ατελείωτες ώρες, συχνά χωρίς επαρκή πρόσβαση σε νερό, σκιά και ξεκούραση.
Οι εικόνες εξαντλημένων, ή τραυματισμένων ζώων που κάνουν τον γύρο του κόσμου, δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μια χρόνια κατάσταση, που εξακολουθεί να πλήττει τη διεθνή εικόνα της χώρας και, κυρίως, να προκαλεί ανυπολόγιστο πόνο στα ίδια τα ζώα.
Η επίκληση της «παράδοσης», δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για την κακομεταχείριση αισθανόμενων όντων.
Ούτε μπορεί το οικονομικό όφελος, να υπερισχύει της υποχρέωσης σεβασμού της ζωής και της ευζωίας τους.
Το Κίνημά μας διαπιστώνει ότι οι υφιστάμενοι μηχανισμοί ελέγχου παραμένουν ανεπαρκείς, ενώ οι κυρώσεις που προβλέπονται από τη νομοθεσία, σπάνια λειτουργούν αποτρεπτικά.
Η έλλειψη συστηματικών ελέγχων και η απουσία εξειδικευμένου μηχανισμού εποπτείας, αφήνουν τα ζώα ουσιαστικά απροστάτευτα.
Για τον λόγο αυτό ζητούμε άμεσα:
• Απαγόρευση κάθε μορφής εργασίας ιπποειδών κατά τις ώρες ακραίων θερμοκρασιών και καύσωνα.
• Υποχρεωτική παροχή καθαρού νερού, σκίασης και κατάλληλων χώρων ανάπαυσης.
• Καθορισμό ανώτατου επιτρεπόμενου βάρους μεταφοράς ,με βάση επιστημονικά κριτήρια.
• Υποχρεωτικούς, τακτικούς, κτηνιατρικούς ελέγχους και ηλεκτρονική καταγραφή της κατάστασης υγείας κάθε ζώου.
• Δημιουργία Εθνικού Μητρώου Εργαζόμενων Ιπποειδών.
• Συγκρότηση ειδικού σώματος ελέγχου, για την προστασία των εργαζόμενων ζώων.
• Αυστηρές ποινικές και διοικητικές κυρώσεις, σε περιπτώσεις κακοποίησης, ή παραβίασης των κανόνων ευζωίας.
• Προγράμματα περίθαλψης και συνταξιοδότησης, για ζώα που δεν μπορούν πλέον να εργάζονται.
• Σταδιακή αντικατάσταση των ζωοκίνητων μεταφορών, από σύγχρονες και βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις, όπου αυτό είναι εφικτό.
Τα γαϊδουράκια, τα μουλάρια και τα άλογα, δεν είναι τουριστικά αξιοθέατα.
Δεν είναι μηχανές.
Δεν είναι αναλώσιμα εργαλεία παραγωγής εισοδήματος.
Είναι αισθανόμενα όντα, που βιώνουν πόνο, φόβο, εξάντληση και κακουχία.
Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να σιωπά.
Η Πολιτεία δεν μπορεί να συνεχίσει να αδιαφορεί.
Η προστασία των ζώων αυτών, αποτελεί υποχρέωση ενός κράτους, που θέλει να χαρακτηρίζεται σύγχρονο, πολιτισμένο και ευρωπαϊκό.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλεί την κυβέρνηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους επαγγελματικούς φορείς του τουρισμού και κάθε ενεργό πολίτη, να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Η αδιαφορία σκοτώνει.
Η προστασία των ιπποειδών, είναι ζήτημα πολιτισμού, ηθικής και δικαιοσύνης.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
