Κάθε φορά που μια χώρα αναλαμβάνει να φιλοξενήσει έναν διεθνή θεσμό, όπως η Eurovision Song Contest, η δημόσια εικόνα μετατρέπεται σε «εθνικό στοίχημα».
Οι δρόμοι καθαρίζονται.
Οι πλατείες βάφονται.
Τα φώτα ανάβουν.
Οι κάμερες στήνονται.
Οι πολιτικοί χαμογελούν.
Οι χορηγοί επενδύουν.
Οι τουρίστες καταφθάνουν.
Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα, που ελάχιστοι τολμούν να θέσουν:
Τι συμβαίνει με όσα θεωρούνται «ανεπιθύμητα», για την εικόνα της πόλης;
Και κυρίως… τι θα συνέβαινε στα εναπομείναντα αδέσποτα της Αττικής, αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision;
Η ερώτηση δεν είναι υπερβολική.
Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.
Δεν είναι κινδυνολογία.
Είναι ένα ερώτημα, που γεννιέται από την ίδια την ιστορία, από τις πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί σε πολλές χώρες, πριν από μεγάλες διοργανώσεις, από τη διαχρονική αντιμετώπιση των αδέσποτων ως «οπτική ενόχληση» και όχι ως ζωντανές ψυχές.
Γιατί όταν η εικόνα μπαίνει πάνω από τη ζωή, τότε οι πιο αδύναμοι, γίνονται πάντα τα πρώτα θύματα.
Η Αττική εξακολουθεί να φιλοξενεί αδέσποτα ζώα, παρ’ όλο που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έχουν εξαφανιστεί από τους δημιους και τους παρατρεχαμενους τους.
Σκυλιά που επιβίωσαν από φόλες, εγκατάλειψη, κακοποίηση, τροχαία και αδιαφορία.
Γάτες που γεννήθηκαν σε χαλάσματα, σε υπόγεια, σε βιομηχανικές ζώνες, σε πάρκα και πεζοδρόμια.
Ζώα που επιβιώνουν, χάρη σε λίγους εθελοντές, που παλεύουν καθημερινά, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη.
Και ξαφνικά φανταστείτε μια πόλη, που ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατομμύρια μάτια από όλο τον κόσμο.
Κανάλια.
Αποστολές.
Τουρίστες.
Χορηγούς.
Πολιτικούς.
Διεθνή μέσα.
Θα άντεχε το «τουριστικό αφήγημα» της βιτρίνας, την εικόνα ενός αδύναμου σκύλου, να ψάχνει τροφή, δίπλα σε έναν συναυλιακό χώρο;
Θα ανεχόταν η τηλεοπτική αισθητική της λαμπερής διοργάνωσης, γάτες σε πλατείες, κυνηγημένα ζώα σε στενά, ή τραυματισμένα αδέσποτα, έξω από ξενοδοχεία;
Η απάντηση τρομάζει.
Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ήδη δει τι συμβαίνει, όταν κάποιοι αποφασίζουν, ότι τα ζώα «χαλάνε την εικόνα».
Έχουμε δει ξαφνικές εξαφανίσεις αδέσποτων, πριν από τουριστικές περιόδους.
Έχουμε δει μαζικές φόλες σε νησιά.
Έχουμε δει δήμους, να αντιμετωπίζουν τα ζώα, ως πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.
Έχουμε δει παράνομες μετακινήσεις.
Έχουμε δει εξαφανισμένες αποικίες γατών.
Έχουμε δει “καθαρισμούς”, που ποτέ δεν καταγράφηκαν επίσημα.
Και κάθε φορά, οι υπεύθυνοι κρύβονταν πίσω από τη σιωπή.
Η λέξη «ευθανασία», πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά.
Η λέξη «περισυλλογή», έγινε άλλοθι.
Η λέξη «διαχείριση», μετατράπηκε σε μηχανισμό εξαφάνισης.
Αν λοιπόν η Αθήνα ετοιμαζόταν ξανά για μια τόσο τεράστια διοργάνωση, ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι τα αδέσποτα δεν θα μετατρέπονταν για άλλη μία φορά, σε παράπλευρες απώλειες της βιτρίνας;
Ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι δεν θα ξεκινούσε μια αθόρυβη εκστρατεία «απομάκρυνσης»;
Και ακόμη πιο σημαντικό:
Ποιος θα παρακολουθούσε πραγματικά, τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα;
Διότι η ιστορία διδάσκει, πως όταν πλησιάζουν μεγάλες διοργανώσεις, οι πιο αδύναμοι εξαφανίζονται πρώτοι από το κάδρο.
Όχι μόνο τα ζώα.
Οι φτωχοί.
Οι άστεγοι.
Οι «ανεπιθύμητοι».
Ό,τι δεν ταιριάζει με την εικόνα της τελειότητας.
Τα αδέσποτα όμως δεν είναι σκουπίδια για να «κρυφτούν».
Δεν είναι πρόβλημα αισθητικής.
Δεν είναι ντροπή για μια ευρωπαϊκή πόλη.
Ντροπή είναι η εγκατάλειψη.
Ντροπή είναι η υποκρισία.
Ντροπή είναι να μιλά μια κοινωνία για πολιτισμό, ενώ δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.
Κάποιοι θα πουν ότι αυτά είναι υπερβολές.
Ότι «δεν θα συνέβαιναν ποτέ τέτοια πράγματα».
Όμως, οι φιλόζωοι της Ελλάδας γνωρίζουν καλά, πως τα εγκλήματα κατά των ζώων, σπάνια καταγράφονται, όπως πραγματικά συμβαίνουν.
Πόσες φόλες δεν έφτασαν ποτέ στα δελτία ειδήσεων;
Πόσες εξαφανίσεις ζώων δεν ερευνήθηκαν ποτέ;
Πόσες καταγγελίες μπήκαν στο αρχείο;
Πόσα κυκλώματα λειτουργούν ακόμα ανενόχλητα;
Η αλήθεια είναι, ότι στην Ελλάδα το αδέσποτο εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς «αναλώσιμο».
Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο σε κάθε μεγάλη διοργάνωση:
Η απανθρωποποίηση της ζωής, στο όνομα της εικόνας.
Αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision, θα έπρεπε από την πρώτη κιόλας στιγμή, να υπάρξουν δημόσιες και δεσμευτικές εγγυήσεις προστασίας των ζώων.
Να καταγράφονται όλες οι περισυλλογές.
Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια.
Να συμμετέχουν ανεξάρτητοι φιλοζωικοί φορείς.
Να ελέγχονται οι δήμοι.
Να δημοσιοποιείται κάθε μετακίνηση ζώου.
Να καταγράφονται θάνατοι, δηλητηριάσεις και εξαφανίσεις.
Να λειτουργήσει ειδική γραμμή καταγγελιών.
Να υπάρξει διεθνής παρακολούθηση.
Γιατί διαφορετικά, ο φόβος δεν θα είναι παράλογος.
Και δεν μιλάμε μόνο για οργανωμένες πρακτικές.
Σε τέτοιες περιόδους, ενεργοποιούνται και οι πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.
Άτομα που θεωρούν ότι «βοηθούν», καθαρίζοντας περιοχές από ζώα.
Δηλητηριαστές, που πιστεύουν ότι προστατεύουν την «εικόνα».
Τοπικά συμφέροντα, που δεν θέλουν αδέσποτα κοντά σε ξενοδοχεία, εμπορικούς δρόμους, ή τουριστικά σημεία.
Το έχουμε ξαναδεί.
Και κάθε φορά, οι εθελοντές είναι εκείνοι που μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους.
Οι ίδιοι άνθρωποι, που ταΐζουν με δικά τους χρήματα.
Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα.
Που κλαίνε πάνω από δηλητηριασμένα σώματα.
Που απειλούνται, επειδή «χαλάνε την εικόνα».
Που στοχοποιούνται, επειδή μιλούν.
Η κοινωνία όμως πρέπει επιτέλους να αποφασίσει:
Θέλει μια πόλη-βιτρίνα, ή μια πόλη με συνείδηση;
Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός, δεν μετριέται από σκηνικά, πυροτεχνήματα και τηλεθέαση.
Μετριέται, από το πώς μια κοινωνία φέρεται στους αδύναμους.
Και τα αδέσποτα είναι ο καθρέφτης μας.
Μια Αθήνα που θα ήθελε πραγματικά να φιλοξενήσει ξανά έναν παγκόσμιο θεσμό, θα έπρεπε να κάνει κάτι ιστορικό:
Να μετατρέψει την προστασία των αδέσποτων, σε κομμάτι της ίδιας της διοργάνωσης.
Να δείξει, ότι η Ελλάδα δεν κρύβει τα ζώα της.
Τα προστατεύει.
Να δείξει, ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο τραγούδι και φώτα.
Είναι και ανθρωπιά.
Να δείξει, ότι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, δεν «καθαρίζει» ζωές, για να βγάλει ωραίες φωτογραφίες.
Γιατί αν ποτέ ξαναδούμε ξαφνικά άδειους δρόμους από αδέσποτα…
Αν ξαναδούμε αποικίες να εξαφανίζονται…
Αν ξαναδούμε φόλες, πριν από διεθνείς διοργανώσεις…
Τότε δεν θα μιλάμε για πολιτισμό.
Θα μιλάμε για μια κοινωνία, που θυσίασε τη ζωή, στο βωμό της εικόνας.
Και αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί ποτέ ξανά.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
