ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ — ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Δεν μπορώ να πω «χρόνια πολλά», σε μια ημέρα που θα έπρεπε να μας κάνει να σκύψουμε το κεφάλι και να αναρωτηθούμε, πόσα ακόμη πρέπει να αλλάξουν.
Δεν μπορώ να γιορτάσω, όσο υπάρχουν ζώα που υποφέρουν.
Όσο υπάρχουν πλάσματα που κακοποιούνται, εγκαταλείπονται, δηλητηριάζονται, πυροβολούνται, βασανίζονται, ή θανατώνονται.
Όσο η ανθρώπινη αδιαφορία εξακολουθεί να κοστίζει ζωές.
Και κυρίως, δεν μπορώ να γιορτάσω, όταν η προστασία των ζώων, κινδυνεύει να μετατρέπεται σε επικοινωνιακό σύνθημα, αντί να αποτελεί καθημερινή υποχρέωση Πολιτείας και κοινωνίας.
Τα ζώα δεν χρειάζονται τη συμπόνια μας μόνο μία ημέρα τον χρόνο.
Χρειάζονται τη δικαιοσύνη μας κάθε ημέρα.
Ως Πρόεδρος του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δηλώνω ξεκάθαρα ότι δεν θα συμβιβαστούμε με την εικόνα μιας δήθεν προστασίας, που δεν αποτυπώνεται στην πραγματικότητα.
Δεν θα σιωπήσουμε μπροστά στην κακοποίηση.
Δεν θα προσπεράσουμε την αδικία.
Δεν θα δεχτούμε, η ζωή ενός ζώου να αντιμετωπίζεται ως αριθμός.
Θα ζητάμε στοιχεία, διαφάνεια, ελέγχους, εφαρμογή του νόμου και λογοδοσία.
Για κάθε ζώο, που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Για κάθε πλάσμα που έμεινε μόνο απέναντι στη βία.
Για κάθε υπόθεση που ζητά απαντήσεις.
Για κάθε ζωή που χάθηκε και δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη:
Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΤΕΙΑ.
Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.
Και όσο αυτό το καθήκον δεν εκπληρώνεται στην πράξη, εμείς θα συνεχίσουμε να μιλάμε.
Δυνατά.
Καθαρά.
Χωρίς φόβο.
Γιατί τα ζώα, μπορεί να μην έχουν ανθρώπινη φωνή.
ΕΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΕΜΑΣ.
Και όσο υπάρχει έστω και ένα πλάσμα που υποφέρει, ο αγώνας μας δεν τελειώνει.
«ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…»
Δεν μπορώ να πω «χρόνια πολλά», για την Ημέρα των Ζώων.
Δεν μπορώ να γιορτάσω, όσο υπάρχουν μάτια που ζητούν βοήθεια και στόματα, που δεν μπορούν να φωνάξουν.
Δεν μπορώ να γιορτάσω, όσο ένα ζώο μπορεί να βασανίζεται, να εγκαταλείπεται, να δηλητηριάζεται, ή να θανατώνεται και η κοινωνία να συνεχίζει τη ζωή της, σαν να μη συνέβη τίποτα.
Κάθε φορά που κοιτάζω στα μάτια ενός ζώου, βλέπω μια ζωή.
Όχι έναν αριθμό.
Όχι ένα «περιστατικό».
Όχι ένα «πρόβλημα διαχείρισης».
ΜΙΑ ΖΩΗ.
Και γι’ αυτή τη ζωή έχουμε όλοι ευθύνη.
Ως Πρόεδρος του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, έχω επιλέξει έναν δρόμο που δεν είναι εύκολος.
Τον δρόμο της καταγγελίας.
Της διεκδίκησης.
Της αλήθειας.
Των ερωτήσεων, που κάποιοι ίσως θα προτιμούσαν να μην ακουστούν.
Γιατί όταν ένα ζώο κακοποιείται, δεν μπορούμε να σιωπούμε.
Όταν μια ζωή χάνεται, δεν μπορούμε να προσπερνάμε.
Όταν υπάρχουν καταγγελίες, δεν μπορούμε να αρκούμαστε σε λόγια.
Θα ζητάμε στοιχεία.
Θα ζητάμε διαφάνεια.
Θα ζητάμε ελέγχους.
Θα ζητάμε εφαρμογή του νόμου.
Θα ζητάμε λογοδοσία.
Και θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή κακοποίησης, που στρέφεται εναντίον εκείνων, που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Δεν ξέρω αν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μία ημέρα.
Ξέρω όμως κάτι:
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.
Και μερικές φορές, η αλλαγή αρχίζει ακριβώς από εκεί.
Από μία φωνή.
Μετά από μία ακόμη.
Και ύστερα από χιλιάδες ανθρώπους, που αποφασίζουν ότι η κακοποίηση δεν είναι «κανονικότητα».
Γι’ αυτό σήμερα δεν θα πω «χρόνια πολλά».
Θα πω:
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ, ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Μέχρι τότε…
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.
Να μιλάμε.
Να καταγγέλλουμε.
Να διεκδικούμε.
Να αγωνιζόμαστε.
ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΩΝΗ.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
2
0
20
20
