ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η 4η Οκτωβρίου, δεν μπορεί να αποτελεί απλώς μία ακόμη ημέρα εορταστικών μηνυμάτων, φωτογραφιών και δηλώσεων ευαισθησίας.
Για εμάς είναι ημέρα απολογισμού, καταγγελίας και διεκδίκησης.
Πώς μπορεί να γιορτάζεται η «Ημέρα των Ζώων», όταν καθημερινά τετράποδα, δίποδα, πτηνά και θαλάσσια πλάσματα, εξακολουθούν να κακοποιούνται, να εγκαταλείπονται, να δηλητηριάζονται, να θανατώνονται, ή να αντιμετωπίζονται ως ένα απλό αντικείμενο «διαχείρισης»;
Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για προστασία, όταν η κακοποίηση εξακολουθεί να υπάρχει και η επιβολή των προβλεπόμενων κυρώσεων, δεν αποτελεί πάντοτε το αποτρεπτικό μήνυμα που απαιτείται;
Τα ζώα δεν χρειάζονται άλλη μία ημέρα ευχών.
Χρειάζονται 365 ημέρες πραγματικής προστασίας.
Χρειάζονται νόμους που εφαρμόζονται.
Χρειάζονται ελέγχους που πραγματοποιούνται.
Χρειάζονται διαφάνεια.
Χρειάζονται λογοδοσία.
Χρειάζονται πραγματικές συνέπειες για την κακοποίηση.
Και πάνω απ’ όλα χρειάζονται ένα σύστημα, που θα αντιμετωπίζει τη ζωή τους ως ζωή και όχι ως αριθμό, κόστος, ή διαχειριστικό πρόβλημα.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, αρνείται να συμμετάσχει σε μια ακόμη επετειακή εικόνα «φιλοζωίας», όταν η πραγματικότητα παραμένει τόσο σκληρή.
Δεν αρκούν οι φωτογραφίες με ζώα.
Δεν αρκούν οι εκδηλώσεις.
Δεν αρκούν τα συνθήματα.
Δεν αρκούν τα εγκαίνια.
Δεν αρκούν οι επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Η προστασία κρίνεται στην πράξη.
Κρίνεται τη στιγμή που ένα ζώο κακοποιείται.
Τη στιγμή που ένα ζώο εγκαταλείπεται.
Τη στιγμή που ένα ζώο δηλητηριάζεται.
Τη στιγμή που ένα άγριο ζώο σκοτώνεται.
Τη στιγμή που ένα πλάσμα χρειάζεται έναν μηχανισμό προστασίας και βρίσκει απέναντί του αδιαφορία, καθυστέρηση, ή αδυναμία εφαρμογής των κανόνων.
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ»
Δεν αποδεχόμαστε τη λογική, σύμφωνα με την οποία η προστασία των ζώων, μπορεί να εξαντλείται στη διαχείριση αριθμών.
Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μία ζωή.
Πίσω από κάθε περιστατικό, υπάρχει ένα πλάσμα που αισθάνεται πόνο και φόβο.
Πίσω από κάθε νεκρό ζώο, υπάρχει μία πραγματική απώλεια.
Και πίσω από κάθε υπόθεση που δεν διερευνάται επαρκώς, ή δεν οδηγεί στις συνέπειες που προβλέπει ο νόμος, δημιουργείται ο κίνδυνος, να ενισχύεται η αίσθηση, ότι η κακοποίηση μπορεί να επαναληφθεί.
Αυτό πρέπει να σταματήσει.
ΖΗΤΑΜΕ:
• Πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας, για την προστασία των ζώων.
• Αποτελεσματικούς ελέγχους και ουσιαστική διερεύνηση κάθε καταγγελίας κακοποίησης.
• Διαφάνεια στη διαχείριση των ζώων και των δημόσιων πόρων, που συνδέονται με αυτή.
• Λογοδοσία όλων των αρμόδιων φορέων, όπου υπάρχουν καταγγελίες, παραλείψεις, ή παραβιάσεις.
• Αποτρεπτική αντιμετώπιση της κακοποίησης, σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο.
• Πραγματική προστασία των αδέσποτων, των δεσποζόμενων και της άγριας πανίδας.
ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλη μία ημέρα, κατά την οποία θα μιλήσουμε για το πόσο αγαπάμε τα ζώα.
Χρειάζεται να αποδείξουμε, ότι σεβόμαστε τη ζωή τους.
Και ο σεβασμός δεν αποδεικνύεται με λόγια.
Αποδεικνύεται με πράξεις.
Με ελέγχους.
Με εφαρμογή του νόμου.
Με διαφάνεια.
Με λογοδοσία.
Με δικαιοσύνη.
Γιατί όσο ένα ζώο υποφέρει, όσο η κακοποίηση συνεχίζεται και όσο η προστασία παραμένει ανεπαρκής, δεν έχουμε τίποτα να γιορτάσουμε.
Έχουμε έναν αγώνα να συνεχίσουμε.
Και αυτόν τον αγώνα θα συνεχίσουμε να τον δίνουμε, με φωνή δυνατή, δημόσια και αδιαπραγμάτευτη.
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ.
Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ.
Η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΟΝΑΣ.
ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΩΝΗ.
ΕΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΕΜΑΣ.
Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε τα ζώα, ας σταματήσουμε για λίγο τις εορταστικές δηλώσεις και ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα.
ΠΟΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;
Την προστασία, που αφήνει ακόμη ζώα εκτεθειμένα στην κακοποίηση;
Την προστασία, που επιτρέπει σε καταγγελίες να χάνονται, μέσα σε διαδικασίες και καθυστερήσεις;
Την προστασία, που πολλές φορές εξαντλείται στη διαχείριση του αποτελέσματος, αντί να αντιμετωπίζει τις αιτίες;
Ή μήπως την προστασία που θυμόμαστε κάθε 4 Οκτωβρίου, για να την ξεχάσουμε ξανά την επόμενη ημέρα;
ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΣΙΩΠΗ.
Γιατί η πραγματικότητα, δεν χωράει σε μία ημέρα.
Δεν χωράει σε μία φωτογραφία.
Δεν χωράει σε ένα δελτίο Τύπου, γεμάτο ευχές.
Η πραγματικότητα βρίσκεται στους δρόμους.
Στα ζώα που εγκαταλείπονται.
Στα ζώα που δηλητηριάζονται.
Στα ζώα που κακοποιούνται.
Στα άγρια ζώα που σκοτώνονται.
Στα πλάσματα που υποφέρουν, χωρίς κανείς να τα υπερασπιστεί.
Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κοινωνία δικαιούται να ζητά απαντήσεις, στοιχεία, ελέγχους και λογοδοσία.
ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΠΡΟΪΟΝ.
Η προστασία δεν μετριέται, από το πόσες φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν.
Μετριέται, από το πόσα ζώα προστατεύθηκαν πραγματικά.
Από το πόσες καταγγελίες διερευνήθηκαν.
Από το πόσοι παραβάτες οδηγήθηκαν ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Από το εάν οι νόμοι εφαρμόστηκαν στην πράξη.
Από το εάν οι αρμόδιοι φορείς μπορούν να δώσουν καθαρές και τεκμηριωμένες απαντήσεις στην κοινωνία.
ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.
Ζητάμε το αυτονόητο:
ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ.
Να υπάρχει διαφάνεια.
Να υπάρχει έλεγχος.
Να υπάρχει λογοδοσία.
Να υπάρχουν πραγματικές συνέπειες, όταν παραβιάζονται οι κανόνες προστασίας.
Γιατί χωρίς αυτά, η «προστασία» κινδυνεύει να μείνει ένας ωραίος τίτλος, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.
ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ.
Δεν είναι στατιστικές.
Δεν είναι αντικείμενα περισυλλογής.
Δεν είναι επικοινωνιακό υλικό.
Δεν είναι πρόβλημα, που πρέπει να εξαφανιστεί από το οπτικό μας πεδίο.
ΕΙΝΑΙ ΖΩΕΣ.
Και κάθε ζωή που βασανίζεται, κάθε ζωή που χάνεται από ανθρώπινη βία και κάθε περιστατικό κακοποίησης, που δεν αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα, αποτελεί υπενθύμιση, ότι ο δρόμος μέχρι την πραγματική προστασία, παραμένει μακρύς.
Η 4η Οκτωβρίου, λοιπόν, δεν είναι για εμάς ημέρα πανηγυρισμού.
ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΑ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ.
Απαίτησης για ένα κράτος δικαίου, που θα προστατεύει πραγματικά τα ζώα.
Απαίτησης για θεσμούς που θα λειτουργούν.
Απαίτησης για διαφάνεια.
Απαίτησης για δικαιοσύνη.
Απαίτησης για έναν κόσμο, στον οποίο η κακοποίηση ,δεν θα θεωρείται «κανονικότητα».
Και μέχρι να γίνει αυτό πραγματικότητα:
ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ.
Δεν θα αρκεστούμε στις ευχές.
Δεν θα αρκεστούμε στις επετείους.
Δεν θα αρκεστούμε στις υποσχέσεις.
ΘΑ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ.
ΘΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ.
ΘΑ ΡΩΤΑΜΕ.
ΘΑ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
Γιατί η αγάπη για τα ζώα, δεν είναι επετειακή δήλωση.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΞΗ.
Και η προστασία τους, δεν μπορεί να είναι σύνθημα.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
2
0
20
20
