Και εγώ, ως Πρόεδρος του Κινήματος, αρνούμαι να δεχτώ, ότι πρέπει να συνηθίσουμε αυτή την εικόνα.
Αρνούμαι να θεωρήσω φυσιολογικό, να ξυπνάμε κάθε καλοκαίρι, με τον φόβο ότι κάπου καίγεται ένα δάσος.
Αρνούμαι να θεωρήσω φυσιολογικό, να βλέπω ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, ζώα να τρέχουν πανικόβλητα μέσα στις φλόγες και άγρια ζωή να χάνεται, χωρίς κανείς να μπορεί να τη βοηθήσει.
Και πάνω απ’ όλα, αρνούμαι τη σιωπή.
Γιατί πίσω από κάθε καμένο δέντρο, υπάρχει ζωή.
Πίσω από κάθε καμένη φωλιά, υπάρχει μια οικογένεια ζώων.
Πίσω από κάθε καμένο καταφύγιο, υπάρχει ένα πλάσμα, που δεν είχε πού να πάει.
Και πίσω από κάθε καμένο σπίτι, υπάρχει ένας άνθρωπος, που χάνει ένα κομμάτι της ζωής του.
Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτή η καταστροφή σε μια ακόμη είδηση, που θα ξεχαστεί όταν σβήσουν οι κάμερες.
Η φωτιά τελειώνει, όταν σβήσει η τελευταία φλόγα.
Η ευθύνη όμως αρχίζει τότε.
Θέλω να ξέρω, τι έγινε πριν από τη φωτιά.
Θέλω να ξέρω, τι έγινε κατά τη διάρκεια της φωτιάς.
Και θέλω να ξέρω, τι θα γίνει μετά.
Ποιος προστατεύει τα δάση μας;
Ποιος προστατεύει τα ζώα;
Ποιο είναι το σχέδιο διάσωσης της ζωής;
Ποιος ελέγχει τις καμένες εκτάσεις;
Ποιος αποφασίζει για το μέλλον τους;
Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, όταν η πρόληψη αποτυγχάνει;
Δεν ζητάμε άλλες δηλώσεις, μετά την καταστροφή.
Ζητάμε πράξεις, πριν από αυτήν.
Και δεν θα δεχτώ ποτέ την αντίληψη, ότι ένα ζώο που κάηκε, ήταν απλώς «μια απώλεια».
Ήταν μια ζωή.
Ένα πλάσμα που αισθανόταν φόβο, πόνο και απόγνωση.
Όπως αισθάνεται ο άνθρωπος.
Όπως αισθάνεται κάθε ζωντανό πλάσμα.
Για εμάς, η προστασία των ζώων, δεν σταματά στα κατοικίδια.
Περιλαμβάνει τα ζώα των αγροκτημάτων τα παραγωγικά, την άγρια ζωή τα ιπποειδή, τα πουλιά, τα ερπετά, κάθε πλάσμα που βρίσκεται στον δρόμο της φωτιάς.
Κανένα ζώο δεν είναι παράπλευρη απώλεια.
Και όσο κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν, ότι πρέπει απλώς να συνηθίσουμε τις καταστροφές, εμείς θα φωνάζουμε ακόμη πιο δυνατά.
Γιατί δεν θέλουμε μια Ελλάδα, που κάθε χρόνο θα μετρά στρέμματα καμένης γης.
Θέλουμε μια Ελλάδα, που θα προστατεύει τη ζωή, πριν χρειαστεί να τη θρηνήσει.
Και όταν μιλάμε για τα πυροσβεστικά αεροσκάφη που θα έρθουν τα επόμενα χρόνια, η ερώτηση είναι απλή:
Μέχρι τότε, πόσα ακόμη δάση θα έχουν χαθεί;
Δεν χρειαζόμαστε μέσα, για να φωτογραφιζόμαστε δίπλα στις στάχτες.
Χρειαζόμαστε πρόληψη, επιχειρησιακή ετοιμότητα, πραγματικό σχεδιασμό, προστασία των οικοσυστημάτων και λογοδοσία.
Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο οι πόλεις της.
Είναι τα δάση της.
Τα βουνά της.
Τα ποτάμια της.
Τα χωριά της.
Τα νησιά της.
Τα ζώα της.
Οι άνθρωποί της.
Και όταν καταστρέφεται η φύση, καταστρέφεται ένα κομμάτι και από εμάς.
Ως Πρόεδρος του Κινήματος, δηλώνω ξεκάθαρα:
Δεν θα σιωπήσουμε.
Δεν θα ξεχάσουμε.
Δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η καταστροφή κανονικότητα.
Θα συνεχίσουμε να μιλάμε, για εκείνους που δεν έχουν φωνή.
Για τα ζώα, που δεν μπορούν να καταγγείλουν την κακοποίηση.
Για τα δάση, που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Για τους ανθρώπους, που μένουν πίσω να μαζεύουν τις στάχτες.
Γιατί η σιωπή, δεν προστατεύει τη ζωή.
Η φωνή μας, την προστατεύει.
Και αυτή τη φωνή, θα την κρατήσουμε δυνατή.
Σήμερα, αύριο και κάθε φορά, που μια ζωή κινδυνεύει.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
