Η ΖΩΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

Το πιο επικίνδυνο πλέον, δεν είναι μόνο η φωτιά.

Είναι ότι συνηθίσαμε τη φωτιά.

Συνηθίσαμε να βλέπουμε τον ουρανό μαύρο.

Συνηθίσαμε να ακούμε σειρήνες.

Συνηθίσαμε τις εκκενώσεις.

Συνηθίσαμε ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, με μια βαλίτσα στο χέρι.

Συνηθίσαμε ζώα τρομαγμένα, εγκαταλελειμμένα, εγκλωβισμένα, μέσα στις φλόγες.

Και αυτό, είναι ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα.

Γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να θεωρεί την καταστροφή «αναμενόμενη», τότε η αδράνεια μετατρέπεται σε κανονικότητα.

Κάθε χρόνο ακούμε, ότι «ήταν ακραίες οι συνθήκες».

Κάθε χρόνο ακούμε, ότι «οι άνεμοι ήταν ισχυροί».

Κάθε χρόνο ακούμε, ότι «η κλιματική κρίση είναι εδώ».

Ναι.

Η εγκλιματική αλλαγή υπάρχει.

Αλλά, η εγκλιματική αλλαγή, δεν καταργεί την ανθρώπινη ευθύνη.

Δεν βάζει μόνη της φωτιές.

Δεν αποφασίζει πού θα χτιστεί.

Δεν αποφασίζει, αν θα καθαριστεί ένα δάσος.

Δεν αποφασίζει, αν θα υπάρχουν επαρκείς δυνάμεις πρόληψης.

Δεν αποφασίζει, αν θα υπάρχει οργανωμένο σχέδιο διάσωσης των ζώων.

Δεν αποφασίζει, ποιος θα λογοδοτήσει όταν όλα τελειώσουν.

Αυτές είναι ανθρώπινες αποφάσεις.

Και γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε για ευθύνες.

Όχι μόνο όταν καίγεται η Ελλάδα.

Και πριν καεί.

Γιατί πρόληψη, δεν είναι να εμφανίζεσαι μπροστά στις κάμερες, όταν η φωτιά έχει φτάσει στην αυλή του πολίτη.

Πρόληψη είναι, να έχεις δουλέψει μήνες πριν.

Προστασία των δασών.

Καθαρισμοί όπου απαιτούνται.

Επαρκή μέσα.

Σχέδιο εκκένωσης.

Σχέδιο διάσωσης ζώων.

Προστασία της άγριας ζωής.

Άμεση αποκατάσταση των καμένων οικοσυστημάτων.

Και πάνω απ’ όλα:

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΦΩΤΙΑ.

Γιατί το «μετά», είναι εξίσου σημαντικό με το «πριν».

Τι γίνεται με τις καμένες εκτάσεις;

Τι γίνεται με τα οικοσυστήματα;

Τι γίνεται με τις αλλαγές χρήσεων γης;

Τι γίνεται με τις νέες εγκαταστάσεις, που ενδέχεται να προταθούν;

Ποιος ελέγχει;

Ποιος αποφασίζει;

Ποιος ενημερώνει τους πολίτες;

Δεν μπορεί η στάχτη, να γίνεται λευκή επιταγή.

Και δεν μπορεί το θύμα, να είναι πάντοτε η φύση.

Σήμερα καίγεται ένα δάσος.

Αύριο ένα άλλο.

Μεθαύριο ένα ακόμη.

Και κάποια στιγμή, θα κοιτάξουμε γύρω μας και θα αναρωτηθούμε:

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΜΑΣ;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ;

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ;

Δεν έχουμε δικαίωμα να παραδώσουμε στα παιδιά μας έναν τόπο γεμάτο στάχτη και να τους πούμε:

«Έτσι ήταν οι εποχές».

Όχι.

Δεν ήταν μοιραίο.

Δεν είναι φυσιολογικό.

Και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό.

Κάθε καμένο δάσος, είναι μια προειδοποίηση.

Κάθε νεκρό ζώο, είναι μια κραυγή.

Κάθε οικογένεια που εγκαταλείπει το σπίτι της, είναι μια υπενθύμιση, ότι κάποιος απέτυχε να προστατεύσει εγκαίρως.

Και όσο εμείς σωπαίνουμε, η καταστροφή μεγαλώνει.

Γι’ αυτό δεν θα σωπάσουμε.

Θα ρωτάμε.

Θα καταγγέλλουμε.

Θα απαιτούμε στοιχεία.

Θα απαιτούμε ευθύνες.

Θα απαιτούμε προστασία, για κάθε μορφή ζωής.

Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες μεγάλες δηλώσεις, μετά την καταστροφή.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ.

Και η ζωή δεν μπορεί να περιμένει, μέχρι το 2030.

Η ΖΩΗ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ