Εγκυκλιος ΥΠΑΑΤ Για Την Προστασια Των Κτηνοτροφικων Ζωων, Σε Πυρκαγιες Και Πλημμυρες: Σχεδια Στο Χαρτι, Ή Πραγματικη Προστασια;

Κάθε καλοκαίρι η Ελλάδα μετρά καμένα δάση, κατεστραμμένες περιουσίες και εκατοντάδες, ή χιλιάδες νεκρά ζώα.

Κάθε χειμώνα οι πλημμύρες μετατρέπουν στάβλους σε παγίδες θανάτου, παρασύροντας ζώα που δεν είχαν καμία δυνατότητα διαφυγής.

Και μετά από κάθε τραγωδία, ακολουθεί το ίδιο έργο:

Ανακοινώσεις, εγκύκλιοι, συσκέψεις, σχέδια, διαβεβαιώσεις, ότι «όλα λειτούργησαν όπως προβλεπόταν».

Το ερώτημα όμως είναι απλό και αμείλικτο:

Πόσα ζώα σώθηκαν, επειδή εφαρμόστηκε στην πράξη κάποιο οργανωμένο σχέδιο;

Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, έχει εκδώσει οδηγίες και εγκυκλίους, που αφορούν την ετοιμότητα των κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, απέναντι σε φυσικές καταστροφές, όπως πυρκαγιές και πλημμύρες.

Στα χαρτιά προβλέπονται μέτρα πρόληψης, σχέδια εκκένωσης, συνεργασία υπηρεσιών και οδηγίες προς τους κτηνοτρόφους.

Η πραγματικότητα όμως που αντικρίζουν οι πολίτες, είναι συχνά εντελώς διαφορετική.

Όταν οι φλόγες πλησιάζουν, πολλά ζώα παραμένουν δεμένα σε αλυσίδες, ή εγκλωβισμένα μέσα σε στάβλους.

Δεν υπάρχουν οργανωμένα συνεργεία απομάκρυνσης, δεν υπάρχουν ειδικά οχήματα, δεν υπάρχουν προκαθορισμένοι χώροι προσωρινής φιλοξενίας για μεγάλα ζώα, ούτε εκπαιδευμένες ομάδες, που να μπορούν να επιχειρήσουν εγκαίρως.

Το ίδιο συμβαίνει και στις πλημμύρες.

Ζώα εγκλωβίζονται μέσα στη λάσπη, παρασύρονται από ορμητικά νερά, ή πεθαίνουν από εξάντληση και ασιτία, ενώ οι εικόνες κάνουν τον γύρο της χώρας, μόνο όταν πλέον είναι αργά.

Αν οι εγκύκλιοι εφαρμόζονταν πλήρως, γιατί συνεχίζουμε να βλέπουμε τις ίδιες τραγικές εικόνες κάθε χρόνο;

Γιατί κάθε φυσική καταστροφή συνοδεύεται από εκατοντάδες νεκρά, παραγωγικά ζώα;

Γιατί δεν υπάρχει δημόσιος απολογισμός εφαρμογής αυτών των σχεδίων;

Πόσοι έλεγχοι έγιναν;

Πόσες ασκήσεις ετοιμότητας πραγματοποιήθηκαν;

Πόσοι Δήμοι διαθέτουν πραγματικά επιχειρησιακά σχέδια διάσωσης ζώων;

Πόσες Περιφέρειες έχουν καταγράψει διαθέσιμους χώρους ασφαλούς μεταφοράς;

Οι απαντήσεις σπάνια δίνονται.

Και όταν δίνονται, συνήθως περιορίζονται σε γενικόλογες αναφορές περί «συντονισμού».

Όμως, η προστασία των ζώων δεν μπορεί να εξαντλείται σε εγκυκλίους, που παραμένουν μέσα σε συρτάρια.

Οι καταστροφές στην Ελλάδα, δεν αποτελούν πλέον απρόβλεπτα γεγονότα.

Οι πυρκαγιές και οι πλημμύρες επαναλαμβάνονται σχεδόν κάθε χρόνο.

Αυτό σημαίνει ότι η Πολιτεία έχει τον χρόνο και την υποχρέωση να προετοιμάζεται ουσιαστικά.

Η πρόληψη είναι το κλειδί.

Αυτό σημαίνει χαρτογράφηση όλων των μεγάλων κτηνοτροφικών μονάδων, δημιουργία ασφαλών διαδρομών διαφυγής, εκπαίδευση προσωπικού, διαθεσιμότητα μεταφορικών μέσων και συνεργασία με εθελοντές, κτηνιάτρους και οργανώσεις πολιτικής προστασίας.

Αντί όμως να βλέπουμε ένα τέτοιο ολοκληρωμένο σύστημα, οι περισσότερες διασώσεις πραγματοποιούνται χάρη στην αυτοθυσία απλών πολιτών, εθελοντών και κτηνοτρόφων, που παλεύουν μόνοι τους απέναντι στις φλόγες, ή στα νερά.

Δεν μπορεί κάθε φορά να βασιζόμαστε στον ηρωισμό των πολιτών.

Η οργανωμένη Πολιτεία οφείλει να λειτουργεί, πριν ξεσπάσει η καταστροφή και όχι μόνο μετά από αυτήν.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και το γεγονός, ότι μετά από κάθε μεγάλη καταστροφή, οι συζητήσεις επικεντρώνονται κυρίως στις οικονομικές αποζημιώσεις.

Οι αποζημιώσεις ασφαλώς είναι απαραίτητες.

Δεν μπορούν όμως να υποκαταστήσουν τη ζωή.

Καμία οικονομική ενίσχυση δεν μπορεί να επαναφέρει ένα κοπάδι που κάηκε ζωντανό, ή πνίγηκε μέσα σε έναν στάβλο.

Η ουσία είναι να μην φτάσουμε ποτέ σε αυτό το σημείο.

Είναι επίσης αναγκαίο να εξεταστεί, αν πραγματοποιούνται συστηματικοί έλεγχοι για την εφαρμογή των οδηγιών που εκδίδονται.

Μια εγκύκλιος αποκτά αξία μόνο όταν εφαρμόζεται.

Αν δεν υπάρχει μηχανισμός ελέγχου, αξιολόγησης και λογοδοσίας, τότε παραμένει ένα διοικητικό έγγραφο χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν:

Πόσες κτηνοτροφικές μονάδες διαθέτουν εγκεκριμένο σχέδιο έκτακτης ανάγκης;

Πόσοι έλεγχοι πραγματοποιούνται κάθε χρόνο;

Πόσες ασκήσεις ετοιμότητας έγιναν πριν από την αντιπυρική περίοδο;

Πόσα ζώα διασώθηκαν χάρη στην εφαρμογή αυτών των σχεδίων;

Ποια υπηρεσία αξιολογεί την αποτελεσματικότητά τους;

Η διαφάνεια αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η χώρα χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο προστασίας όλων των ζώων σε καταστροφές, με σαφείς αρμοδιότητες, επαρκή χρηματοδότηση, συνεχή εκπαίδευση και τακτικές ασκήσεις ετοιμότητας.

Δεν αρκεί να θυμόμαστε τα ζώα, όταν οι κάμερες καταγράφουν εικόνες φρίκης.

Δεν αρκεί να εκδίδονται οδηγίες, λίγο πριν από την αντιπυρική περίοδο.

Δεν αρκεί να δηλώνεται ότι «όλα έγιναν σύμφωνα με το σχέδιο», όταν οι εικόνες αποδεικνύουν το αντίθετο.

Τα ζώα δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν.

Δεν μπορούν να απαιτήσουν την εφαρμογή μιας εγκυκλίου.

Αυτό είναι ευθύνη της Πολιτείας αλλά και όλων μας.

Ως ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλούμε το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, να δημοσιοποιήσει αναλυτικά στοιχεία για την εφαρμογή των σχεδίων προστασίας των κτηνοτροφικών ζώων από πυρκαγιές και πλημμύρες, να ενισχύσει τους μηχανισμούς πρόληψης και να διασφαλίσει ότι οι οδηγίες δεν θα παραμένουν απλώς διοικητικά κείμενα.

Οι καταστροφές δεν μπορούν πάντοτε να αποτραπούν.

Οι μαζικοί θάνατοι ζώων, όμως, μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να περιοριστούν όταν υπάρχει έγκαιρος σχεδιασμός, επαρκής συντονισμός και ουσιαστική εφαρμογή των προβλεπόμενων μέτρων.

Γιατί κάθε εγκύκλιος που δεν εφαρμόζεται στην πράξη, παύει να είναι μέσο προστασίας και μετατρέπεται σε μια ακόμη χαμένη υπόσχεση.

Και κάθε ζώο που χάνεται αβοήθητο μέσα στις φλόγες, ή στα νερά, αποτελεί μια υπενθύμιση, ότι η πραγματική αξία ενός σχεδίου δεν κρίνεται από όσα γράφει, αλλά από τις ζωές που καταφέρνει να σώσει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ