Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές, μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής.
Στιγμές που η φύση θυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και πόσο μικροί είμαστε απέναντι στη δύναμή της.
Όταν ένας σεισμός χτυπά μια περιοχή, η προσοχή όλων στρέφεται –και δικαιολογημένα– στους ανθρώπους που κινδυνεύουν.
Όμως, μέσα στα ερείπια, υπάρχουν και αμέτρητες άλλες ζωές.
Ζωές που δεν μπορούν να καλέσουν σε βοήθεια.
Δεν μπορούν να φωνάξουν το όνομά τους, να εξηγήσουν τον πόνο τους, ή να πουν ότι πεινούν, διψούν, ή αναζητούν την οικογένειά τους.
Σκύλοι που περιμένουν για ώρες, ή και ημέρες, έξω από ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια.
Γάτες που περιπλανιούνται ανάμεσα στα χαλάσματα, ψάχνοντας τη γνώριμη γωνιά τους.
Άλογα και γαϊδουράκια, που έχασαν τους ανθρώπους που τα φρόντιζαν.
Πουλιά που έχασαν τις φωλιές τους.
Ζώα της άγριας ζωής, που είδαν το φυσικό τους περιβάλλον να μετατρέπεται σε συντρίμμια.
Κάθε πλάσμα κουβαλά τον δικό του φόβο, τη δική του αγωνία και τη δική του σιωπηλή τραγωδία.
Η εικόνα αυτή δεν δείχνει απλώς μια καταστροφή.
Δείχνει μια σιωπηλή προσευχή.
Ζώα διαφορετικών ειδών, ενωμένα μέσα στον ίδιο πόνο, σαν να θρηνούν όλες εκείνες τις αθώες ψυχές που χάθηκαν, χωρίς να προλάβουν να σωθούν.
Δεν γνωρίζουν σύνορα, θρησκείες, ή διαφορές.
Μοιράζονται μόνο την ίδια ανάγκη:
Να ζήσουν.
Πόσα ζώα έμειναν θαμμένα κάτω από τα συντρίμμια, χωρίς κανείς να μάθει ποτέ την ιστορία τους;
Πόσα πέθαναν από φόβο, από τραυματισμούς, από δίψα, ή από πείνα, τις ημέρες που ακολούθησαν;
Και πόσα εξακολουθούν να περιμένουν κάποιον, που ίσως δεν θα επιστρέψει ποτέ;
Αυτές οι ζωές αξίζουν τη μνήμη μας.
Αξίζουν τον σεβασμό μας.
Αξίζουν να μην αντιμετωπίζονται ως «παράπλευρες απώλειες», αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κοινωνίας και κάθε οικοσυστήματος.
Η ανθρωπιά δεν δοκιμάζεται μόνο στις μεγάλες πράξεις.
Δοκιμάζεται και στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους πιο αδύναμους.
Στο αν θα σκύψουμε να δώσουμε λίγο νερό, σε ένα τρομαγμένο ζώο.
Στο αν θα βοηθήσουμε μια ομάδα διάσωσης.
Στο αν θα στηρίξουμε όσους παλεύουν να σώσουν κάθε ζωή, χωρίς διακρίσεις.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, μια στιγμή σιωπής, για όλα τα ζώα που έχασαν τη ζωή τους, τραυματίστηκαν, ή έμειναν μόνα, μετά από αυτή την τραγωδία.
Και ας ευχηθούμε, όσες ψυχές συνεχίζουν να παλεύουν για την επιβίωσή τους, να βρουν ανθρώπους με καρδιά, ανθρώπους που θα τους προσφέρουν ασφάλεια, τροφή, φροντίδα και ελπίδα.
Γιατί κάθε ζωή που σώζεται, είναι μια νίκη απέναντι στην καταστροφή.
Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από το πώς θρηνεί τους ανθρώπους της, αλλά και από το αν δεν ξεχνά τις σιωπηλές ψυχές, που δεν είχαν ποτέ φωνή.
Ας μη μείνουν αόρατες.
Ας μη μείνουν λησμονημένες.
Για όλα τα ζώα που χάθηκαν από το χτύπημα των μεγάλων σεισμών στη Βενεζουέλα…
Για όλα όσα συνεχίζουν να περιμένουν…
Για όλες τις αθώες ψυχές, που ο πόνος τους δεν ακούστηκε ποτέ.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
