Όταν οι ζωές των αδέσποτων γίνονται αντικείμενο διαχείρισης, συμφερόντων και σιωπής.
Κάποτε μιλούσαν για φιλοζωία.
Σήμερα μιλούν για «διαχείριση πληθυσμού».
Κάποτε οι εθελοντές έτρεχαν να σώσουν ένα τραυματισμένο ζώο από τον δρόμο.
Σήμερα, σε πολλές περιπτώσεις, κάποιοι φορείς συζητούν πόσα ζώα «περισσεύουν», πόσα «δεν είναι υιοθετήσιμα», πόσα «δεν μπορούν να επανενταχθούν», πόσα «κοστίζουν».
Και κάπου εκεί, μέσα σε γραφεία, επιτροπές, συμβάσεις, χρηματοδοτήσεις και “ειδικές αρμοδιότητες”, χάθηκε το βασικότερο:
Η ίδια η ζωή των ζώων.
Έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια ένα ιδιότυπο καθεστώς εξουσίας, γύρω από τα αδέσποτα και τα ζώα συντροφιάς.
Ένα κλειστό σύστημα ανθρώπων, ΜΚΟ, δημοτικών μηχανισμών, «ειδικών συμβούλων», επιτροπών και επαγγελματιών της φιλοζωίας, που λειτουργεί συχνά χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο και χωρίς πραγματική νομιμοποίηση, από τη μεγάλη πλειοψηφία της φιλοζωικής κοινότητας.
Μιλούν εξ ονόματος όλων.
Αποφασίζουν για όλους.
Διαχειρίζονται ζωές, χωρίς να λογοδοτούν πραγματικά σε κανέναν.
Και το αποτέλεσμα;
Η κατάσταση των αδέσποτων χειροτερεύει χρόνο με τον χρόνο.
Οι εγκαταλείψεις αυξάνονται.
Οι παράνομες φόλες συνεχίζονται.
Οι παρανομες ευθανασιες έχουν γίνει καθεστώς.
Τα δημοτικά κυνοκομεία ασφυκτιούν.
Οι παράνομες μεταφορές ζώων πολλαπλασιάζονται.
Η κακοποίηση παραμένει σχεδόν ατιμώρητη.
Οι υιοθεσίες δεν επαρκούν.
Οι στειρώσεις γίνονται αποσπασματικά.
Και αντί να χτιστεί ένα σοβαρό μοντέλο ευζωίας, προωθείται όλο και πιο επιθετικά ένα μοντέλο «μείωσης πληθυσμού».
Με λίγα λόγια:
Δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα.
Αντιμετωπίζουν τα ίδια τα ζώα ως πρόβλημα.
Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο της εποχής μας.
Γιατί όταν μια κοινωνία αρχίζει να βλέπει τις ζωές των αδύναμων ως “διαχειριστικό βάρος”, τότε ανοίγει ο δρόμος για κάθε μορφή βαρβαρότητας, αρκεί να παρουσιάζεται με «επιστημονικό», «νομικό» ή «διοικητικό» περιτύλιγμα.
Οι ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται συνεχώς:
«Επιθετικά ζώα».
«Μη υιοθετήσιμα».
«Δημόσια ασφάλεια».
«Αποσυμφόρηση».
«Πρωτόκολλα».
«Διαχείριση κρίσης».
Πίσω όμως από τη γραφειοκρατική γλώσσα, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα:
Χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε εξαφάνιση, όχι επειδή δεν μπορούν να σωθούν, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν αξίζει να σωθούν.
Και το πιο τραγικό είναι, ότι αυτή η λογική παρουσιάζεται πλέον ως “υπεύθυνη φιλοζωία”.
Όποιος αντιδρά, στοχοποιείται.
Όποιος καταγγέλλει, λοιδορείται.
Όποιος μιλά για ευθανασίες, αποκλεισμούς, ύποπτες πρακτικές, ή αδιαφάνεια, βαφτίζεται “γραφικός”, “ακραίος”, “συνωμοσιολόγος”, “επικίνδυνος”.
Αλλά η πραγματικότητα δεν κρύβεται.
Η κοινωνία βλέπει.
Βλέπει ότι πολλοί δήμοι δεν έχουν ούτε βασικές δομές ευζωίας, αλλά βρίσκουν χρήματα για εργολαβίες «διαχείρισης».
Βλέπει ότι ορισμένες ΜΚΟ λειτουργούν περισσότερο ως μηχανισμοί επιρροής, παρά ως φωνές υπεράσπισης των ζώων.
Βλέπει ότι επαγγελματίες «σωτήρες», αποκτούν πρόσβαση σε εξουσία, χρηματοδοτήσεις και αποφάσεις, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Βλέπει ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια για προστασία, τα αδέσποτα συνεχίζουν να πεθαίνουν στους δρόμους, στα κλουβιά, ή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Και το χειρότερο;
Έχει αρχίσει να καλλιεργείται κοινωνικά η ιδέα, ότι η μαζική ευθανασία είναι «ρεαλιστική λύση».
Αυτό δεν είναι φιλοζωία.
Είναι παραίτηση, από την ηθική υποχρέωση μιας κοινωνίας να προστατεύει τα ανυπεράσπιστα πλάσματα.
Γιατί οι πραγματικές λύσεις υπάρχουν.
Αλλά απαιτούν δουλειά, σύγκρουση με συμφέροντα και πολιτική βούληση.
Απαιτούν:
Δωρεάν στειρώσεις με διαφάνεια.
Υποχρεωτική ηλεκτρονική σήμανση και αυστηρούς ελέγχους.
Βαρύτατες ποινές για εγκατάλειψη και κακοποίηση.
Δημόσια προγράμματα υιοθεσιών.
Εκπαίδευση στα σχολεία.
Ενίσχυση πραγματικών εθελοντών.
Διαφάνεια σε κάθε ευρώ χρηματοδότησης.
Ανεξάρτητους ελέγχους, σε δημοτικές δομές και επιτροπές.
Νομική προστασία των αδέσποτων, από αυθαίρετες αποφάσεις θανάτωσης.
Αλλά όλα αυτά απαιτούν χρόνο, κόπο και πραγματική αγάπη για τα ζώα.
Αντίθετα, η «εύκολη λύση» της εξαφάνισης των ζώων, απαιτεί μόνο σιωπή.
Και δυστυχώς, αυτή η σιωπή έχει απλωθεί παντού.
Πολλοί φοβούνται να μιλήσουν, γιατί υπάρχουν μηχανισμοί πίεσης.
Υπάρχουν δημόσιες σχέσεις.
Υπάρχουν εξαρτήσεις.
Υπάρχουν συμφέροντα.
Υπάρχει ο φόβος του αποκλεισμού από το «σύστημα».
Έτσι, δημιουργήθηκε ένα επικίνδυνο καθεστώς, όπου λίγοι άνθρωποι αποκτούν τεράστια επιρροή πάνω στις ζωές χιλιάδων ζώων, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και χωρίς πραγματική λογοδοσία.
Ποιος τους εξέλεξε;
Ποιος τους έδωσε το ηθικό δικαίωμα να αποφασίζουν ποιο ζώο θα ζήσει και ποιο θα πεθάνει;
Ποιος αποφάσισε ότι η φιλοζωία σημαίνει “διαχείριση ανεπιθύμητων υπάρξεων”;
Η φιλοζωική κοινότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Δεν ανήκει σε επιτροπές, ΜΚΟ, πολιτικά γραφεία, ή δημοτικά συμβούλια.
Ανήκει στους ανθρώπους, που κάθε μέρα ταΐζουν αδέσποτα με δικά τους χρήματα.
Στους εθελοντές, που σηκώνουν τραυματισμένα ζώα από την άσφαλτο.
Στις γυναίκες και τους άντρες, που ξενυχτούν σε κτηνιατρεία.
Στους ανθρώπους, που δεν βλέπουν αριθμούς αλλά ψυχές.
Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να αγανακτούν.
Γιατί βλέπουν ότι αντί να προστατεύονται τα ζώα, προστατεύεται το σύστημα που απέτυχε να τα προστατεύσει.
Βλέπουν ότι όποιος καταγγέλλει, αντιμετωπίζεται ως απειλή.
Βλέπουν ότι η αλήθεια θάβεται κάτω από δελτία τύπου, φωτογραφίες βιτρίνας και επικοινωνιακές καμπάνιες.
Όμως καμία προπαγάνδα δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα για πάντα.
Τα αδέσποτα δεν είναι σκουπίδια προς εκκαθάριση.
Δεν είναι αριθμοί σε excel.
Δεν είναι πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.
Δεν είναι «υλικό διαχείρισης».
Είναι ζωντανά πλάσματα, με δικαίωμα στη ζωή, στην προστασία και στην αξιοπρέπεια.
Και μια κοινωνία κρίνεται, από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της.
Η Ιστορία έχει δείξει, ότι κάθε μορφή ανεξέλεγκτης εξουσίας, οδηγεί αργά ή γρήγορα σε κατάχρηση.
Το ίδιο συμβαίνει και εδώ.
Όταν άνθρωποι αποκτούν υπερεξουσίες χωρίς έλεγχο, χωρίς διαφάνεια και χωρίς ουσιαστική κοινωνική λογοδοσία, τότε η αυθαιρεσία βαφτίζεται “ειδική γνώση” και η σκληρότητα παρουσιάζεται ως “ρεαλισμός”.
Αλλά η κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να αποδεχτεί αυτή τη βαρβαρότητα.
Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να απαιτήσουν:
πλήρη διαφάνεια, δημόσιο έλεγχο,
πραγματική προστασία ζώων, κατάργηση πρακτικών μαζικής εξόντωσης και επιστροφή της φιλοζωίας στα χέρια της κοινωνίας και όχι των μηχανισμών.
Γιατί η φιλοζωία δεν μπορεί να μετατραπεί σε βιομηχανία διαχείρισης θανάτου.
Και γιατί τα αδέσποτα δεν χρειάζονται άλλους “διαχειριστές”.
Χρειάζονται ανθρώπους, που να παλεύουν πραγματικά για να ζήσουν.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
