Ζούμε σε μια εποχή, όπου οι πληροφορίες ταξιδεύουν με ταχύτητα φωτός.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια είδηση μπορεί να κάνει τον γύρο της χώρας.
Ένα βίντεο, μπορεί να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές.
Μια συναυλία, μπορεί να γεμίσει στάδια.
Ένα αθλητικό τρόπαιο, μπορεί να βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.
Την ίδια στιγμή, κάπου στην Ελλάδα, ένα σκυλί βρίσκεται δηλητηριασμένο, στην άκρη ενός δρόμου.
Μια γάτα πεθαίνει αβοήθητη, ύστερα από κακοποίηση.
Ένα γαϊδουράκι υποφέρει δεμένο στον ήλιο.
Ένα άλογο καταρρέει από εξάντληση.
Εκατοντάδες αδέσποτα ζώα παλεύουν καθημερινά με την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες και την εγκατάλειψη.
Και όμως…
Οι πλατείες δεν γεμίζουν.
Οι δρόμοι δεν πλημμυρίζουν από οργισμένους πολίτες.
Τα μπαλκόνια δεν γεμίζουν με πανό διαμαρτυρίας.
Οι κραυγές των ζώων χάνονται, μέσα σε μια εκκωφαντική κοινωνική σιωπή.
Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της εποχής μας.
Όχι μόνο η ύπαρξη της βίας απέναντι στα ζώα, αλλά η αδιαφορία που τη συνοδεύει.
Μια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει τους εγκληματίες.
Μπορεί να αλλάξει νόμους.
Μπορεί να επιβάλει ποινές.
Όμως, πώς αντιμετωπίζεται η αδιαφορία;
Πώς θεραπεύεται μια κοινωνία, που έχει μάθει να συγκινείται περισσότερο από ένα γκολ, παρά από ένα πλάσμα που πεθαίνει αβοήθητο;
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη χαρά.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στον αθλητισμό, στη μουσική, ή στη διασκέδαση.
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να γιορτάζει, να ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας, να νιώθει ότι ανήκει σε ένα σύνολο.
Το πρόβλημα αρχίζει, όταν η χαρά γίνεται η μοναδική αιτία κινητοποίησης και η αδικία δεν προκαλεί καμία αντίδραση.
Όταν χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να ξενυχτήσουν για μια συναυλία, αλλά δεν αφιερώνουν ούτε πέντε λεπτά για να καταγγείλουν ένα περιστατικό κακοποίησης.
Όταν εκατοντάδες χιλιάδες βγαίνουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν μια αθλητική επιτυχία, αλλά οι ίδιοι δρόμοι παραμένουν άδειοι, όταν δολοφονούνται ζώα με φόλες.
Όταν η κοινωνία δείχνει περισσότερο πάθος για το θέαμα, παρά για τη ζωή.
Η αλήθεια είναι σκληρή.
Τα ζώα παραμένουν αόρατα, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Δεν ψηφίζουν.
Δεν έχουν φωνή.
Δεν διαθέτουν οικονομική ισχύ.
Δεν μπορούν να οργανώσουν συγκεντρώσεις.
Δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιοσύνη.
Εξαρτώνται αποκλειστικά από την ανθρώπινη συνείδηση.
Και όταν αυτή η συνείδηση κοιμάται, τα ζώα πληρώνουν το τίμημα.
Η ιστορία δείχνει, ότι καμία μορφή αδικίας δεν επιβίωσε επειδή ήταν ισχυρή.
Επιβίωσε, επειδή οι πολλοί έμειναν σιωπηλοί.
Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.
Η σιωπή ευνοεί πάντα τον θύτη.
Κάθε φορά που κάποιος βλέπει ένα κακοποιημένο ζώο και γυρίζει το κεφάλι αλλού, η σιωπή νικά.
Κάθε φορά που κάποιος ακούει για μια δηλητηρίαση και λέει «δεν είναι δική μου δουλειά», η σιωπή νικά.
Κάθε φορά που ένα περιστατικό εγκατάλειψης περνά απαρατήρητο, η σιωπή νικά.
Και όσο νικά η σιωπή, τόσο αποθρασύνονται οι δράστες.
Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλοί άνθρωποι που κακοποιούν ζώα αισθάνονται ασφαλείς.
Γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες κοινωνικής κατακραυγής είναι περιορισμένες.
Γνωρίζουν ότι οι μάρτυρες συχνά δεν μιλούν.
Γνωρίζουν ότι η κοινωνία έχει μάθει να προσπερνά.
Αυτό όμως δεν είναι απλώς φιλοζωικό ζήτημα.
Είναι ζήτημα πολιτισμού.
Είναι ζήτημα ηθικής.
Είναι ζήτημα ανθρωπιάς.
Διότι μια κοινωνία, δεν κρίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.
Κρίνεται από το πώς φέρεται στους αδύναμους.
Και τα ζώα, είναι ίσως τα πιο αδύναμα πλάσματα που συνυπάρχουν μαζί μας.
Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, απέναντι στη βία του ανθρώπου.
Δεν μπορούν να καταγγείλουν τον βασανιστή τους.
Δεν μπορούν να ζητήσουν δικηγόρο.
Δεν μπορούν να απευθυνθούν στη Δικαιοσύνη.
Περιμένουν από εμάς να το κάνουμε.
Κι όμως, συχνά αποτυγχάνουμε.
Η κοινωνική απάθεια απέναντι στην κακοποίηση των ζώων, δεν γεννήθηκε τυχαία.
Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών λανθασμένων αντιλήψεων.
Πολλοί μεγάλωσαν ακούγοντας, ότι «είναι απλώς ένα ζώο».
Μια φράση που συμπυκνώνει όλη την ηθική παρακμή, πίσω από την υποτίμηση της ζωής.
«Απλώς ένα ζώο».
Σαν να υπάρχει ζωή πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Σαν ο πόνος να έχει διαφορετική αξία, ανάλογα με το είδος που τον βιώνει.
Όμως ο πόνος, είναι πόνος.
Ο φόβος, είναι φόβος.
Η αγωνία, είναι αγωνία.
Ένα ζώο που βασανίζεται, δεν υποφέρει λιγότερο, επειδή δεν μιλά ανθρώπινη γλώσσα.
Κλαίει διαφορετικά.
Υποφέρει διαφορετικά.
Αλλά υποφέρει πραγματικά.
Και αυτή η πραγματικότητα, θα έπρεπε να είναι αρκετή, για να κινητοποιήσει κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ενσυναίσθηση.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί υπάρχουν κακοποιητές.
Κακοποιητές υπήρχαν και θα υπάρχουν σε κάθε κοινωνία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι, γιατί οι πολίτες που διαφωνούν μαζί τους, δεν αντιδρούν μαζικά.
Γιατί η κοινωνική πίεση δεν είναι συντριπτική.
Γιατί οι φωνές παραμένουν λίγες.
Γιατί οι ίδιες δεκάδες, ή εκατοντάδες εθελοντές, καλούνται ξανά και ξανά να σηκώσουν ένα βάρος, που θα έπρεπε να μοιράζεται σε ολόκληρη την κοινωνία.
Κι όμως, υπάρχει ελπίδα.
Γιατί η ιστορία των κοινωνικών αγώνων αποδεικνύει, ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκίνησαν ποτέ από την πλειοψηφία.
Ξεκίνησαν από ανθρώπους, που αρνήθηκαν να αποδεχθούν το απαράδεκτο.
Από ανθρώπους, που μίλησαν όταν οι άλλοι σιωπούσαν.
Από ανθρώπους, που στάθηκαν όρθιοι όταν οι άλλοι γύριζαν την πλάτη.
Σήμερα, η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση.
Είναι ένας αγώνας για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε να είμαστε.
Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό της πραγματικά πολιτισμένο.
Η ευαισθησία απέναντι στα ζώα, δεν αφαιρεί τίποτα από την αγάπη προς τον άνθρωπο.
Αντίθετα, την συμπληρώνει.
Διότι η συμπόνια, δεν είναι περιορισμένος πόρος.
Δεν μοιράζεται σε δόσεις.
Όποιος νοιάζεται για τον πόνο ενός ανυπεράσπιστου ζώου, συνήθως νοιάζεται και για τον πόνο του συνανθρώπου του.
Η καρδιά δεν χωρίζεται σε κατηγορίες.
Ή χτυπά για τη ζωή, ή όχι.
Κάποτε ίσως έρθει η μέρα, που μια μαζική δηλητηρίαση ζώων θα προκαλεί την ίδια κοινωνική κατακραυγή, που προκαλεί κάθε άλλη μορφή βίας.
Κάποτε ίσως οι πλατείες γεμίσουν όχι μόνο για να γιορτάσουν, αλλά και για να υπερασπιστούν τους ανυπεράσπιστους.
Μέχρι τότε, όσοι αρνούνται να συνηθίσουν τον πόνο των ζώων, έχουν χρέος να συνεχίσουν να μιλούν.
Να καταγγέλλουν.
Να διεκδικούν.
Να ενημερώνουν.
Να ενοχλούν.
Γιατί η σιωπή δεν έσωσε ποτέ κανέναν.
Και γιατί κάθε ζώο που υποφέρει μόνο του, σε κάποιο χωράφι, σε κάποιο δρόμο, σε κάποιο κλουβί, αποτελεί μια υπενθύμιση, ότι ο πολιτισμός μας δεν μετριέται από τα τρόπαια που σηκώνουμε, ούτε από τις συναυλίες που γεμίζουμε.
Μετριέται από το αν έχουμε το θάρρος να υπερασπιστούμε, εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
