Ο Ιούνιος είναι ο μήνας του φωτός.
Ο μήνας, που η φύση βρίσκεται στο απόγειό της, που οι ημέρες μεγαλώνουν, που η ζωή εκδηλώνεται με όλη της τη δύναμη.
Είναι ο μήνας της αναγέννησης, της ελπίδας, της κάθαρσης και της πνευματικής αφύπνισης.
Ένας μήνας, που θα έπρεπε να μας υπενθυμίζει, ότι ο άνθρωπος οφείλει να συνυπάρχει αρμονικά με κάθε μορφή ζωής.
Κι όμως.
Στην Ελλάδα του 2026, ο Ιούνιος δεν έρχεται ως μήνας φωτός.
Έρχεται ως ένας ακόμη μήνας, γεμάτος καταγγελίες, εγκλήματα, δηλητηριάσεις, εγκαταλείψεις, βασανισμούς και μαζικές θανατώσεις ζώων κάθε είδους.
Έρχεται ως ένας μήνας, που αποκαλύπτει ότι η χώρα μας, παρά τα μεγάλα λόγια περί πολιτισμού, ανθρωπιάς και ευρωπαϊκών αξιών, εξακολουθεί να κουβαλά νοοτροπίες, που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές.
Όσο οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν, τόσο αυξάνονται και τα περιστατικά βίας απέναντι στα ζώα.
Σκύλοι δηλητηριάζονται.
Γάτες εξαφανίζονται.
Περιστέρια εξοντώνονται.
Άγρια ζώα πυροβολούνται.
Νεογέννητα πετιούνται σε κάδους απορριμμάτων.
Ζώα εγκαταλείπονται σε ερημικές περιοχές, για να πεθάνουν από ασιτία και δίψα.
Οι ευθανασίες έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ.
Και κάθε χρόνο η ίδια φρίκη επαναλαμβάνεται.
Οι ίδιες εικόνες.
Οι ίδιες κραυγές.
Οι ίδιες δικαιολογίες.
Οι ίδιες υποσχέσεις.
Και το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο.
Περισσότερος θάνατος.
Περισσότερη ατιμωρησία.
Περισσότερη κοινωνική ανοχή.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Η βία απέναντι στα ζώα, δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο.
Δεν είναι ένα “κακό περιστατικό”.
Δεν είναι μια “παραφωνία”.
Είναι κοινωνικό σύμπτωμα.
Είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να αδιαφορεί μπροστά στον πόνο.
Μιας κοινωνίας, που συχνά προτιμά να μην βλέπει.
Να μην ακούει.
Να μην μιλά.
Όταν ένας άνθρωπος σκορπά φόλες σε μια γειτονιά, δεν σκοτώνει μόνο ζώα.
Δηλητηριάζει ολόκληρη την κοινωνία.
Όταν κάποιος κακοποιεί έναν σκύλο, ή μια γάτα, δεν επιτίθεται μόνο σε ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα.
Επιτίθεται στις ίδιες τις αξίες της ανθρωπιάς.
Όταν οι αρχές αδιαφορούν, όταν οι έρευνες δεν ολοκληρώνονται, όταν οι ευθύνες χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ξεκάθαρο:
«Μπορείτε να συνεχίσετε.
Κανείς δεν θα σας σταματήσει.»
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο.
Διότι η βία που μένει ατιμώρητη, πολλαπλασιάζεται.
Γίνεται κανονικότητα.
Γίνεται συνήθεια.
Γίνεται μέρος της καθημερινότητας.
Και τότε, η κοινωνία αρχίζει να χάνει σταδιακά τα αντανακλαστικά της.
Αρχίζει να θεωρεί φυσιολογικές εικόνες, που σε κάθε πολιτισμένο κράτος θα προκαλούσαν σοκ.
Δεν είναι φυσιολογικό να βρίσκονται δηλητηριασμένα ζώα στους δρόμους.
Δεν είναι φυσιολογικό να εξαφανίζονται αποικίες γατών.
Δεν είναι φυσιολογικό να γεμίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εικόνες βασανισμένων ζώων.
Δεν είναι φυσιολογικό να μεγαλώνουν παιδιά, βλέποντας τη βία να περνά ατιμώρητη.
Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν.
Κάθε μέρα.
Σε κάθε γωνιά της χώρας.
Από τα μεγάλα αστικά κέντρα, μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χωριά.
Το πρόβλημα πλέον, δεν αφορά μόνο τα ζώα.
Αφορά και τους ανθρώπους.
Αφορά τη δημόσια υγεία.
Αφορά την ασφάλεια.
Αφορά την ποιότητα της δημοκρατίας.
Αφορά τον πολιτισμό μας.
Ένας άνθρωπος που σκορπά δηλητήρια σε δημόσιους χώρους, αποτελεί απειλή για όλους.
Για τα παιδιά.
Για τους ηλικιωμένους.
Για τα κατοικίδια.
Για το περιβάλλον.
Για κάθε πολίτη.
Οι φόλες δεν κάνουν διακρίσεις.
Το δηλητήριο δεν επιλέγει θύματα.
Η αδιαφορία απέναντι σε τέτοιες πράξεις, είναι συνενοχή.
Και η συνενοχή είναι αυτή που επιτρέπει στο πρόβλημα να διαιωνίζεται.
Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Ή θα αποφασίσει να αντιμετωπίσει σοβαρά το ζήτημα της κακοποίησης των ζώων, ή θα συνεχίσει να βυθίζεται σε έναν ηθικό Μεσαίωνα.
Γιατί περί αυτού πρόκειται.
Η μαζική θανάτωση ζώων, δεν είναι πολιτισμός.
Η εγκατάλειψη δεν είναι πολιτισμός.
Η βία δεν είναι πολιτισμός.
Η σιωπή δεν είναι πολιτισμός.
Ο πραγματικός πολιτισμός, φαίνεται στον τρόπο που μια κοινωνία αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.
Και τα ζώα είναι τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα ανάμεσά μας.
Δεν έχουν φωνή.
Δεν έχουν πολιτική δύναμη.
Δεν έχουν οικονομική επιρροή.
Έχουν μόνο εμάς.
Και όταν τους γυρίζουμε την πλάτη, χάνουμε κάτι από την ίδια μας την ανθρωπιά.
Ο Ιούνιος θα μπορούσε να είναι μήνας φωτός.
Θα μπορούσε να είναι μήνας αφύπνισης.
Μήνας ευθύνης.
Μήνας αλλαγής.
Μήνας δράσης.
Αντί γι’ αυτό, κινδυνεύει να καταγραφεί, ως ένας ακόμη μήνας, γεμάτος θύματα, που δεν θα μάθουμε ποτέ το όνομά τους.
Ένας ακόμη μήνας, γεμάτος αίμα πάνω στην άσφαλτο.
Γεμάτος σιωπηλούς θανάτους, πίσω από κλειστές πόρτες.
Γεμάτος πλάσματα, που πέθαναν επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι η ζωή τους δεν είχε αξία.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν χωρούν ουδέτερες στάσεις.
Δεν χωρούν δικαιολογίες.
Δεν χωρούν μισόλογα.
Η κοινωνία οφείλει να επιλέξει πλευρά.
Ή με τη ζωή, ή με τη βαρβαρότητα.
Ή με τη συμπόνια, ή με την αδιαφορία.
Ή με το φως, ή με το σκοτάδι.
Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, καλεί κάθε πολίτη, να μην συνηθίσει τη φρίκη.
Να μην αποδεχθεί τη βία, ως κανονικότητα.
Να μην σιωπήσει.
Να καταγγέλλει.
Να παρεμβαίνει.
Να απαιτεί δικαιοσύνη.
Να απαιτεί εφαρμογή των νόμων.
Να απαιτεί πραγματική προστασία, για όλα τα ζώα.
Γιατί η υπεράσπιση των ζώων, δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση.
Είναι υπόθεση δημοκρατίας.
Είναι υπόθεση πολιτισμού.
Είναι υπόθεση ανθρωπιάς.
Αυτόν τον Ιούνιο, ας επιλέξουμε το φως.
Όχι το φως των λόγων, αλλά το φως των πράξεων.
Το φως της ευθύνης.
Το φως της αλήθειας.
Το φως της δικαιοσύνης.
Μέχρι να σταματήσει η τελευταία φόλα.
Μέχρι να σωθεί το τελευταίο εγκαταλελειμμένο ζώο.
Μέχρι να τερματίσουν όλες οι ευθανασίες.
Μέχρι να πάψει η Ελλάδα να ντρέπεται για τις εικόνες βαρβαρότητας, που επαναλαμβάνονται χρόνο με τον χρόνο.
Μέχρι να μπορέσουμε να πούμε, ότι ο Ιούνιος είναι πραγματικά ο μήνας του φωτός και όχι ο μήνας, που φωτίζει τις πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας μας.
Για μια Ελλάδα, όπου η ζωή κάθε ζώου έχει αξία.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
