Ημερα Της Μητερας. Για όλες τις μωρομάνες της Γης

Υπάρχουν μάνες, που δεν θα γιορτάσουν ποτέ.

Μάνες που δεν θα πάρουν λουλούδια, ευχές, ή αγκαλιές.

Μάνες που γεννούν μέσα στη λάσπη, στο κρύο, στην πείνα, στον φόβο και στην εγκατάλειψη.

Μάνες που προστατεύουν τα παιδιά τους με το σώμα τους, χωρίς σπίτι, χωρίς ασφάλεια, χωρίς κανέναν να τις υπερασπίζεται.

Είναι οι μωρομάνες των ζώων.

Η σκυλίτσα που ψάχνει τροφή στα σκουπίδια, ενώ τα κουτάβια της περιμένουν κρυμμένα κάτω από ένα χαρτόκουτο.

Η γάτα που μεταφέρει τα μικρά της ένα-ένα, μέσα στη βροχή, για να τα σώσει από τα αυτοκίνητα και τους ανθρώπους.

Η αλεπού που περπατά χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα, για να επιστρέψει στη φωλιά της.

Η αγελάδα που γλείφει το νεογέννητο μοσχαράκι της με τρυφερότητα, πριν της το πάρουν βίαια.

Η προβατίνα που αναγνωρίζει τη φωνή του αρνιού της, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα.

Το πουλί που ταΐζει ακούραστα τα μικρά του, μέχρι να ανοίξουν φτερά.

Η μητρότητα δεν είναι ανθρώπινο προνόμιο.

Είναι ένστικτο ζωής.

Είναι δεσμός.

Είναι θυσία.

Είναι αγάπη.

Κι όμως, ο άνθρωπος συνεχίζει να φέρεται, σαν ο πόνος των ζώων να μην έχει αξία.

Σαν η αγκαλιά μιας μάνας-ζώου, να είναι κατώτερη.

Σαν τα παιδιά της να είναι αναλώσιμα.

Πόσες μωρομάνες χάνονται καθημερινά στους δρόμους από φόλες, τροχαία, κακοποίηση και αδιαφορία;

Πόσα κουτάβια και γατάκια μένουν ορφανά, δίπλα στο άψυχο σώμα της μητέρας τους;

Πόσες μάνες ψάχνουν για μέρες τα μικρά τους, επειδή κάποιος “ενοχλήθηκε” από την ύπαρξή τους;

Η κοινωνία έχει μάθει να προσπερνά αυτές τις εικόνες.

Να τις θεωρεί φυσιολογικές.

Να συνηθίζει τον θάνατο.

Μα δεν είναι φυσιολογικό ένα γατάκι να ψάχνει να θηλάσει τη νεκρή μητέρα του στην άκρη ενός δρόμου.

Δεν είναι φυσιολογικό μια σκυλίτσα να ουρλιάζει πάνω από τα σκοτωμένα κουτάβια της.

Δεν είναι φυσιολογικό να δηλητηριάζονται οικογένειες ζώων, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι “περισσεύουν”.

Αυτή δεν είναι κοινωνία πολιτισμού.

Είναι κοινωνία εξοικειωμένη με τη βαρβαρότητα.

Και η βαρβαρότητα ξεκινά πάντα από τον αδύναμο.

Από εκείνον που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Από εκείνον που δεν έχει φωνή.

Οι μωρομάνες των ζώων, ζουν σε έναν κόσμο που τους κήρυξε πόλεμο.

Κρύβουν τα παιδιά τους για να επιβιώσουν.

Φοβούνται τους ανθρώπους, όχι επειδή γεννήθηκαν φοβισμένες, αλλά επειδή έμαθαν τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος.

Έμαθαν τις κλωτσιές.

Τις πέτρες.

Τις φόλες.

Την εγκατάλειψη.

Την αδιαφορία.

Κι όμως συνεχίζουν να αγαπούν τα μικρά τους, με μια δύναμη σχεδόν ιερή.

Μια αδέσποτη σκυλίτσα μπορεί να μείνει νηστική για μέρες, για να φάνε πρώτα τα κουτάβια της.

Μια γάτα θα ρισκάρει τη ζωή της, για να επιστρέψει στα μικρά της ακόμα, κι αν τραυματιστεί.

Ένα πουλί θα παριστάνει το τραυματισμένο, για να απομακρύνει τους θηρευτές από τη φωλιά του.

Μια αρκούδα θα πολεμήσει μέχρι θανάτου για τα μικρά της.

Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν αγαπούν;

Ποιος είπε ότι δεν νιώθουν;

Ποιος αποφάσισε ότι ο πόνος τους αξίζει λιγότερο;

Η επιστήμη πλέον γνωρίζει αυτό που η καρδιά ήξερε πάντα:

Τα ζώα έχουν συναισθήματα.

Δένονται με τα παιδιά τους.

Πενθούν όταν τα χάνουν.

Υποφέρουν όταν τα αποχωρίζονται.

Και όμως, συνεχίζουμε να χτίζουμε έναν κόσμο πάνω στην εκμετάλλευση και τη θυσία τους.

Στα σφαγεία, η μητρότητα, διαλύεται καθημερινά.

Μοσχαράκια αποχωρίζονται τις μητέρες τους, λίγες ώρες μετά τη γέννηση.

Αρνάκια οδηγούνται στον θάνατο, ενώ οι μάνες τους τα καλούν απελπισμένα.

Γουρουνάκια γεννιούνται σε κλουβιά, όπου οι μανάδες τους δεν μπορούν ούτε να κινηθούν ελεύθερα.

Και την ίδια στιγμή, ο άνθρωπος γιορτάζει την Ημέρα της Μητέρας, χωρίς να αναρωτιέται πόσες άλλες μάνες θρηνούν εξαιτίας του.

Δεν υπάρχει ανώτερη και κατώτερη μητρότητα.

Η μάνα που προστατεύει το παιδί της, είναι ιερή σε κάθε είδος.

Η φύση είναι γεμάτη ιστορίες μητρικής αφοσίωσης, που θα έπρεπε να μας κάνουν πιο ταπεινούς.

Η φάλαινα που στηρίζει το άρρωστο μικρό της για ώρες, ώστε να μπορέσει να αναπνεύσει.

Ο ελέφαντας που δεν εγκαταλείπει ποτέ το νεκρό μωρό του και στέκεται δίπλα του θρηνώντας.

Η λύκαινα που μοιράζεται την τροφή της με τα μικρά της, πριν φάει η ίδια.

Η πιγκουίνα που περνά εβδομάδες μέσα στον πάγο, για να προστατεύσει το αυγό της.

Κι όμως, ο άνθρωπος συνεχίζει να σκοτώνει, να φυλακίζει, να εκμεταλλεύεται και να καταστρέφει.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι μόνο η βία.

Είναι ότι αυτή η βία έγινε κανονικότητα.

Ένα δηλητηριασμένο αδέσποτο, δεν είναι “άλλο ένα ζώο”.

Ήταν μάνα.

Ήταν παιδί κάποιου άλλου ζώου.

Ήταν μια ζωή που ένιωθε φόβο, χαρά, αγάπη και πόνο.

Κάθε ζώο που πεθαίνει, αφήνει πίσω του έναν κόσμο που διαλύεται.

Και κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει να προστατεύσει αντί να βλάψει, γεννιέται μια μικρή ελπίδα.

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καταστροφή.

Μπορεί όμως να γίνει και σωτηρία.

Είναι εκείνοι που σώζουν νεογέννητα γατάκια από κάδους.

Εκείνοι που ταΐζουν αδέσποτες μωρομάνες μέσα στο κρύο.

Εκείνοι που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα σε κτηνιάτρους.

Εκείνοι που ξενυχτούν, για να μεγαλώσουν ορφανά κουτάβια με μπιμπερό.

Εκείνοι που ανοίγουν το σπίτι τους, σε πλάσματα που ο κόσμος πέταξε.

Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ζωντανή την ανθρωπιά.

Γιατί η αληθινή αξία μιας κοινωνίας, φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο ανυπεράσπιστους.

Και τα ζώα είναι απόλυτα ανυπεράσπιστα, απέναντι στην ανθρώπινη βία.

Δεν κρατούν όπλα.

Δεν ζητούν εκδίκηση.

Δεν γνωρίζουν μίσος όπως το γνωρίζει ο άνθρωπος.

Ζητούν μόνο να ζήσουν.

Να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.

Να υπάρξουν χωρίς φόβο.

Αυτή την Ημέρα της Μητέρας, ας θυμηθούμε όλες εκείνες τις μωρομάνες που δεν θα προστατεύσει κανείς.

Τις αδέσποτες που γεννούν μόνες.

Τις κυνηγημένες.

Τις φυλακισμένες.

Τις κακοποιημένες.

Τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους, από φόλες, πείνα, εκμετάλλευση και ανθρώπινη σκληρότητα.

Ας θυμηθούμε ότι η αγάπη δεν έχει είδος.

Ο πόνος δεν έχει είδος.

Το πένθος δεν έχει είδος.

Και ίσως τότε καταλάβουμε, ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται από τα λόγια μας, αλλά από το πόσο προστατεύουμε εκείνους που δεν μπορούν να προστατευτούν μόνοι τους.

Γιατί κάθε μάνα, άνθρωπος ή ζώο, έχει την ίδια ανάγκη:

Να κρατήσει το παιδί της ζωντανό.

Και κάθε παιδί, άνθρωπος ή ζώο, έχει το ίδιο δικαίωμα:

Να μεγαλώσει δίπλα στη μητέρα του, χωρίς φόβο.

Ας γίνει λοιπόν η Ημέρα της Μητέρας, όχι μόνο γιορτή, αλλά και υπενθύμιση ευθύνης.

Απέναντι σε κάθε ζωή, που εξαρτάται από τη δική μας ανθρωπιά.

Για όλες τις μωρομάνες της Γης.

Τις αόρατες.

Τις ξεχασμένες.

Τις κυνηγημένες.

Τις ηρωικές.

Καμία μάνα μόνη.

Καμία ζωή αναλώσιμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ