Σήμερα είναι μια ημέρα αφιερωμένη στη μητρότητα.
Στην αγάπη, στη θυσία, στην προστασία, στην αγκαλιά, που γίνεται καταφύγιο απέναντι στον φόβο και τη βαρβαρότητα.
Όμως η μητρότητα δεν ανήκει μόνο στον άνθρωπο.
Δεν περιορίζεται σε είδη, φυλές, ή λέξεις.
Η μητρότητα υπάρχει παντού, όπου μια ψυχή παλεύει να κρατήσει ζωντανό το παιδί της.
Σήμερα, λοιπόν, σκέφτομαι όλες τις μωρομάνες της Γης.
Τη σκυλίτσα, που ψάχνει στα σκουπίδια λίγη τροφή για τα κουτάβια της.
Τη γάτα, που γεννά μέσα σε χαλάσματα και εγκαταλελειμμένα κτήρια, για να προστατεύσει τα μικρά της από τον άνθρωπο.
Την αλεπού, που επιστρέφει τρομαγμένη στη φωλιά της, κάθε φορά που ακούει πυροβολισμούς.
Την αγελάδα, που αποχωρίζεται βίαια το μοσχαράκι της.
Την προβατίνα, που καλεί απελπισμένα το αρνάκι της.
Το πουλί, που ταΐζει ακούραστα τα μικρά του, μέχρι να αποκτήσουν φτερά.
Κάθε μάνα-ζώο κουβαλά μέσα της την ίδια αγωνία, που κουβαλά κάθε μάνα αυτού του κόσμου:
Να μην πεινάσει το παιδί της,
Να μην πονέσει,
Να μην χαθεί.
Κι όμως, αυτές οι μάνες ζουν καθημερινά μέσα σε έναν κόσμο, που τους έχει κηρύξει πόλεμο.
Ζουν ανάμεσα σε φόλες, ευθανασίες, εγκατάλειψη, κακοποίηση, τροχαία, αδιαφορία και εκμετάλλευση.
Γεννούν στους δρόμους.
Κρύβουν τα μικρά τους κάτω από αυτοκίνητα, μέσα σε χωράφια, σε χαλάσματα και αποθήκες, προσπαθώντας να τα σώσουν από την ανθρώπινη σκληρότητα.
Κάθε φορά που δηλητηριάζεται μια αδέσποτη σκυλίτσα, μένουν πίσω ορφανά κουτάβια.
Κάθε φορά που σκοτώνεται μια γάτα, κάποια μικρά την περιμένουν μάταια να επιστρέψει.
Κάθε φορά που εξοντώνεται ένα μωρό-ζώο, μια μάνα συνεχίζει να το ψάχνει, να το καλεί, να το περιμένει.
Γιατί τα ζώα αγαπούν.
Τα ζώα πενθούν.
Τα ζώα θυμούνται.
Και ίσως η μεγαλύτερη ντροπή του ανθρώπου, είναι ότι γνωρίζει αυτή την αλήθεια και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να σκοτώνει.
Σήμερα όμως δεν τιμώ μόνο τις τετράποδες μωρομάνες.
Τιμώ και τις γυναίκες που έγιναν οι ίδιες μητέρες, για όλα τα πλάσματα που ο κόσμος εγκατέλειψε.
Τις φιλοζωες εθελόντριες.
Τις ακτιβίστριες της πρώτης γραμμής.
Τις γυναίκες που άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού και της καρδιάς τους, σε πλάσματα τραυματισμένα, άρρωστα, φοβισμένα και κυνηγημένα.
Τις γυναίκες που ξενυχτούν, ταΐζοντας νεογέννητα γατάκια με μπιμπερό.
Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα, μέσα στη νύχτα σε κτηνιατρεία.
Που σκουπίζουν αίματα από την άσφαλτο.
Που μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους, γιατί κανείς άλλος δεν ενδιαφέρθηκε να τους προσφέρει ούτε αξιοπρέπεια στον θάνατο.
Τις γυναίκες που ξοδεύουν το τελευταίο τους ευρώ, για τροφές και φάρμακα.
Που δέχονται απειλές, ειρωνείες και επιθέσεις, επειδή υπερασπίζονται τα αδέσποτα.
Που κλαίνε σιωπηλά, κάθε φορά που χάνεται μια ζωή, αλλά συνεχίζουν να παλεύουν, γιατί γνωρίζουν ότι αν σταματήσουν, τα ζώα δεν θα έχουν κανέναν.
Αυτές οι γυναίκες, είναι οι αφανείς ηρωίδες της κοινωνίας.
Δεν ζητούν αναγνώριση.
Δεν ζητούν χειροκρότημα.
Ζητούν μόνο να σταματήσει η βαρβαρότητα.
Και πολλές φορές, αυτές οι γυναίκες, γίνονται οι μόνες μάνες που γνώρισαν ποτέ κάποια πλάσματα.
Γίνονται αγκαλιά για το ορφανό κουτάβι.
Ζεστασιά για το εγκαταλελειμμένο γατάκι.
Προστασία για το κακοποιημένο ζώο, που έμαθε να φοβάται τους ανθρώπους.
Σε έναν κόσμο που εκπαιδεύτηκε να αδιαφορεί, εκείνες επιμένουν να νιώθουν.
Σε έναν κόσμο που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, εκείνες σταματούν και σκύβουν πάνω από κάθε πληγωμένη ζωή.
Και αυτό είναι πράξη βαθιάς ανθρωπιάς.
Ίσως η πιο αληθινή μορφή ανθρωπιάς που υπάρχει.
Η Ημέρα της Μητέρας δεν μπορεί να είναι πλήρης, όσο εκατομμύρια μάνες-ζώα βασανίζονται, εκμεταλλεύονται και χάνουν τα παιδιά τους από την ανθρώπινη βία.
Δεν μπορεί να είναι γιορτή, όσο η κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί τις ζωές των ζώων αναλώσιμες.
Ο πραγματικός πολιτισμός θα έρθει μόνο όταν μάθουμε να σεβόμαστε κάθε μητέρα, κάθε μωρό, κάθε αδύναμη ζωή.
Ως Πρόεδρος του ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, θέλω σήμερα να πω ένα μεγάλο “ευχαριστώ”, σε όλες τις γυναίκες που κρατούν ακόμα ζωντανή την ελπίδα.
Στις γυναίκες που δεν έκλεισαν τα μάτια.
Που δεν συνήθισαν τον θάνατο.
Που δεν έμαθαν να προσπερνούν.
Που συνεχίζουν να μάχονται, για έναν κόσμο χωρίς φόλες, χωρίς κακοποίηση, χωρίς αίμα στους δρόμους.
Υποκλίνομαι σε κάθε μωρομάνα της Γης.
Στις ανθρώπινες και στις τετράποδες.
Στις σιωπηλές και στις μαχήτριες.
Στις γυναίκες και στα ζώα, που μας θυμίζουν καθημερινά, ότι η αγάπη είναι δύναμη και όχι αδυναμία.
Και δίνω μια υπόσχεση:
Ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε.
Ότι δεν θα σωπάσουμε, απέναντι στη βαρβαρότητα.
Ότι θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε κάθε ζωή, που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Γιατί καμία μάνα δεν πρέπει να θρηνεί το παιδί της από ανθρώπινο χέρι.
Και κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει μέσα στον φόβο και τον πόνο.
Αφιερωμένο σε όλες τις μωρομάνες του κόσμου.
Στις μάνες της ζωής, της αγάπης και του αγώνα.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
