Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που δεν είναι ούτε νέο ούτε άγνωστο:
Τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.
Παρά τη συσσώρευση εμπειρίας, γνώσης και —κυρίως— κοινωνικής ευαισθησίας, η κατάσταση παραμένει δραματικά στάσιμη.
Στην καρδιά αυτής της αποτυχίας, βρίσκονται δύο παράλληλες πραγματικότητες.
Από τη μία, ένα κράτος και μια τοπική αυτοδιοίκηση, που αποφεύγουν να αναλάβουν την πλήρη ευθύνη.
Από την άλλη, μια κοινωνία πολιτών, που προσπαθεί να καλύψει τα κενά με προσωπικό κόστος.
Τα άτυπα καταφύγια αποτέλεσαν για χρόνια τη ραχοκοκαλιά αυτής της προσπάθειας.
Χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς θεσμική αναγνώριση, αλλά με τεράστια ψυχικά και οικονομικά αποθέματα, οι άνθρωποι αυτοί κράτησαν ζωντανά χιλιάδες ζώα.
Σήμερα, όμως, αυτά τα καταφύγια φτάνουν στα όριά τους.
Ο αποκλεισμός τους από τη δυνατότητα εισαγωγής νέων ζώων, δεν είναι απλώς διοικητικό μέτρο.
Είναι το τέλος μιας ολόκληρης άτυπης δομής προστασίας.
Και τότε τίθεται το ερώτημα:
Τι συμβαίνει στα ζώα που μένουν εκτός;
Η απάντηση είναι σκληρή.
Παραμένουν στον δρόμο.
Εκεί όπου η επιβίωση δεν είναι δεδομένη, αλλά καθημερινή μάχη.
Τροχαία, δηλητηριάσεις, ασθένειες και κακουχίες, συνθέτουν ένα σκηνικό σιωπηλής εξόντωσης.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επανέρχεται η συζήτηση για τα δημοτικά καταφύγια.
Προβάλλονται ως λύση, ως “οργανωμένη απάντηση” στο πρόβλημα.
Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ένα μοντέλο που έχει αποτύχει επανειλημμένα.
Τα περισσότερα δημοτικά καταφύγια λειτουργούν με όρους διαχείρισης αριθμών.
Τα ζώα αντιμετωπίζονται ως μονάδες, που πρέπει να τοποθετηθούν κάπου, να περιοριστούν, να ελεγχθούν.
Η ποιότητα ζωής περνά σε δεύτερη μοίρα.
Ο εγκλεισμός, ακόμη και όταν δεν συνοδεύεται από κακοποίηση, δεν παύει να είναι στέρηση ελευθερίας.
Και όταν συνδυάζεται με έλλειψη πόρων και προσωπικού, μετατρέπεται σε καθημερινή ταλαιπωρία.
Απέναντι σε αυτή τη λογική, τα sanctuaries προτείνουν κάτι ριζικά διαφορετικό.
Δεν πρόκειται απλώς για “καλύτερα καταφύγια”.
Πρόκειται για μια άλλη φιλοσοφία.
Τα ζώα δεν αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως ζωές που αξίζουν να βιωθούν με αξιοπρέπεια.
Σε ένα sanctuary, ο χώρος είναι ανοιχτός.
Το ζώο δεν περιορίζεται σε ένα κλουβί.
Μπορεί να κινηθεί, να κοινωνικοποιηθεί, να ζήσει όσο πιο κοντά γίνεται στη φυσική του κατάσταση.
Η ύπαρξη τέτοιων δομών, όπως στην Ιεράπετρα, αποδεικνύει ότι το μοντέλο δεν είναι ουτοπικό.
Είναι εφαρμόσιμο, αρκεί να υπάρχει βούληση.
Ωστόσο, η απουσία τέτοιων δομών, δημιουργεί ένα επικίνδυνο κενό.
Και μέσα σε αυτό το κενό, επανεμφανίζεται η ευθανασία ως “λύση”.
Θεσμικά, η ευθανασία είναι ένα αυστηρά οριοθετημένο μέτρο.
Ο Νόμος 4830/2021 ορίζει ξεκάθαρα ότι εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις όπου η ζωή του ζώου συνοδεύεται από ανίατη ασθένεια, ή σοβαρό κίνδυνο.
Αλλά η πραγματικότητα δεν είναι πάντα τόσο καθαρή.
Όταν δεν υπάρχουν χώροι, όταν δεν υπάρχουν πόροι, όταν η πίεση αυξάνεται, οι “γκρίζες ζώνες” πολλαπλασιάζονται.
Ένα ζώο μπορεί να χαρακτηριστεί “δύσκολο”.
Ένα άλλο “επιθετικό”.
Και κάπου εκεί, η ευθανασία παύει να είναι πράξη ανακούφισης και μετατρέπεται σε εργαλείο διαχείρισης.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.
Όχι η ύπαρξη της ευθανασίας, αλλά η κανονικοποίησή της ως λύση.
Αν μια κοινωνία αποδεχτεί ότι η θανάτωση είναι αποδεκτή επειδή “δεν υπάρχει χώρος”, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον τα αδέσποτα.
Είναι η ίδια η κοινωνία.
Η λύση δεν βρίσκεται στην απόκρυψη, ούτε στην εξόντωση.
Βρίσκεται στην αλλαγή μοντέλου.
Sanctuaries.
Πρόληψη.
Ευζωία.
Εκπαίδευση.
Ευθύνη.
Αυτά δεν είναι συνθήματα.
Είναι τα μόνα εργαλεία που μπορούν να δώσουν πραγματική διέξοδο.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να τα εφαρμόσουμε.
Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να το κάνουμε.
🔴 ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αδέσποτα ζώα: Όχι άλλες αποθήκες — ΝΑΙ σε sanctuaries
Τα άτυπα καταφύγια αδέσποτων ζώων, που επί χρόνια κρατούν όρθια μια ολόκληρη κοινωνία αλληλεγγύης, οδηγούνται σήμερα σε αδιέξοδο.
Αποκλείονται από τη δυνατότητα να δεχτούν νέα περιστατικά, την ώρα που οι Δήμοι συνεχίζουν να αποφεύγουν τη δημιουργία ουσιαστικών δομών.
Αντί για λύσεις, προωθείται —όπου προωθείται— το αποτυχημένο μοντέλο των δημοτικών καταφυγίων:
Χώροι εγκλεισμού, υποστελέχωσης και αδιαφάνειας.
Το αποτέλεσμα είναι τραγικό και προβλέψιμο:
Ζώα επιστρέφουν στον δρόμο και οδηγούνται σε έναν αργό, ή βίαιο θάνατο.
❌ Τα δημοτικά καταφύγια δεν είναι λύση
Το μοντέλο αυτό έχει δείξει ξεκάθαρα τα όριά του:
Μαζικός εγκλεισμός, χωρίς ποιότητα ζωής
Χρόνια υποχρηματοδότηση.
Ελλειψη ελέγχου.
Ζώα που ζουν και πεθαίνουν πίσω από κάγκελα.
Δεν πρόκειται για προστασία.
Πρόκειται για απόκρυψη του προβλήματος.
🌿 Sanctuaries: Η μόνη ηθική και βιώσιμη λύση
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ υποστηρίζει τη δημιουργία sanctuaries — χώρων όπου τα ζώα:
Ζουν σε φυσικό περιβάλλον.
Κινούνται ελεύθερα.
Δεν αντιμετωπίζονται ως “φορτίο”.
Λαμβάνουν δια βίου φροντίδα.
Ένα παράδειγμα αυτής της προσέγγισης υπάρχει ήδη στην Ιεράπετρα, αποδεικνύοντας ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
⚠️ Ευθανασίες: Από πράξη ανακούφισης, σε εργαλείο “διαχείρισης”
Η ευθανασία, όπως προβλέπεται από τον Νόμο 4830/2021, αποτελεί έσχατο μέτρο.
Όμως, σε ένα σύστημα χωρίς υποδομές:
Ποιος εγγυάται ότι δεν γίνεται κατάχρηση;
Ποιος ελέγχει τις αποφάσεις;
Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός:
Η ευθανασία να χρησιμοποιείται για να “μειωθούν αριθμοί”.
❗ Συμπέρασμα
Όταν δεν υπάρχουν sanctuaries,
Οταν οι εθελοντές εξαντλούνται,
Οταν τα ζώα πεθαίνουν αόρατα,
Τότε δεν έχουμε αποτυχία.
Έχουμε επιλογή.
📢 ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ
Δημιουργία sanctuaries σε όλη τη χώρα.
Τερματισμό του μοντέλου δημοτικών καταφυγίων.
Διαφάνεια στις ευθανασίες.
Πρόληψη και ευζωία.
Στήριξη των εθελοντών.
Όχι άλλες φυλακές.
Sanctuaries τώρα!!!
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
