Η Βιομηχανια Θανατου Πισω Απο Το Προσωπειο Της “Προστασιας Ζωων”

ΚΑΤΑΓΓΕΛΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Και υπάρχουν περιπτώσεις, όπου η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα, ακόμη κι αν είναι άβολη, ακόμη κι αν συγκρούεται με εδραιωμένες αντιλήψεις.

Σήμερα, στεκόμαστε απέναντι σε μία τέτοια πραγματικότητα.

Για χρόνια, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες οργανώσεις παγκοσμίως που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ζώων, έχει οικοδομήσει ένα προφίλ, που βασίζεται στη συμπόνια, την ευαισθησία και την προστασία της ζωής.

Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα, αναδύεται ένα μοτίβο πρακτικών, που προκαλεί βαθιά ανησυχία και εύλογα ερωτήματα.

Πόσο «φιλοζωική» είναι μια προσέγγιση, που οδηγεί συστηματικά στον θάνατο;

Τα διαθέσιμα δημόσια στοιχεία, οι επίσημες αναφορές και οι μαρτυρίες πρώην εργαζομένων, αποκαλύπτουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί:

Εκατομμύρια ζώα —πολλά από αυτά υγιή, κοινωνικά και πλήρως υιοθετήσιμα— οδηγούνται στη θανάτωση, αντί να τους δοθεί η ευκαιρία για ζωή.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΓΝΟΗΘΟΥΝ

Κάθε χρόνο κατατίθενται επίσημες εκθέσεις, που καταγράφουν την πορεία των ζώων, που εισέρχονται σε εγκαταστάσεις της συγκεκριμένης οργάνωσης.

Οι αριθμοί αυτοί αποτυπώνουν μια σταθερή και ανησυχητική τάση:

Η συντριπτική πλειοψηφία των ζώων δεν υιοθετείται.

Ένα μεγάλο ποσοστό θανατώνεται σε σύντομο χρονικό διάστημα από την εισαγωγή του.

Ελάχιστα ζώα καταλήγουν σε μόνιμα σπίτια.

Ακόμη πιο προβληματικό είναι το γεγονός, ότι ένα μέρος των ζώων που δεν καταγράφονται ως «θανατωμένα», μεταφέρεται σε άλλες δομές, χωρίς διαφάνεια για την τελική τους τύχη.

Το ερώτημα παραμένει:

Είναι αυτή πραγματική διάσωση, ή απλώς μεταφορά ευθύνης;

ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Οι καταγγελίες δεν περιορίζονται στους αριθμούς.

Αγγίζουν τον πυρήνα μιας φιλοσοφίας, που φαίνεται να διαμορφώνει αυτές τις πρακτικές.

Μαρτυρίες από πρώην εργαζόμενους και συνεργάτες, περιγράφουν μια αντίληψη που περιλαμβάνει:

Την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποτελέσουν υπεύθυνους φροντιστές ζώων.

Την άποψη ότι η συμβίωση ανθρώπου και ζώου είναι εγγενώς εκμεταλλευτική.

Τη θεώρηση της θανάτωσης —ακόμη και υγιών ζώων— ως «πράξη ευσπλαχνίας».

Την απόρριψη πρακτικών ευζωίας, που διεθνώς αναγνωρίζονται ως αποτελεσματικές και ανθρώπινες λύσεις.

Αν αυτές οι θέσεις αντανακλούν πράγματι την ιδεολογική βάση των ενεργειών τους, τότε τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα:

Μπορεί μια οργάνωση που θεωρεί τη ζωή των ζώων δίπλα στον άνθρωπο ως πρόβλημα, να προάγει πραγματικά την ευημερία τους;

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ

Το κοινό, ευαισθητοποιημένο και πρόθυμο να βοηθήσει, στηρίζει οικονομικά οργανώσεις, με την πεποίθηση ότι συμβάλλει στη διάσωση και προστασία των ζώων.

Όταν όμως η πραγματικότητα αποκλίνει τόσο δραματικά από αυτή την εικόνα, η εμπιστοσύνη αυτή μετατρέπεται σε εργαλείο παραπλάνησης.

Η έλλειψη διαφάνειας γύρω από:

Τα πραγματικά ποσοστά υιοθεσίας,

Τη διάρκεια παραμονής των ζώων,

Τις συνθήκες και τα κριτήρια θανάτωσης,

Δημιουργεί ένα σκοτεινό πεδίο, όπου η λογοδοσία απουσιάζει.

Και όταν απουσιάζει η λογοδοσία, η αυθαιρεσία βρίσκει χώρο να αναπτυχθεί.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ — ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟΣ

Σε αντίθεση με αυτή την προσέγγιση, τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί διεθνώς ένα διαφορετικό μοντέλο:

Η φιλοσοφία No Kill.

Δεν πρόκειται για ουτοπία.

Πρόκειται για ένα σύνολο πρακτικών, που βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα και έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους:

Προγράμματα υιοθεσίας με ενεργή προώθηση.

Δίκτυα αναδοχής (foster).

Εκστρατείες ενημέρωσης και εκπαίδευσης.

Συνεργασία με την τοπική κοινωνία.

Εφαρμογή προγραμμάτων ευζωίας.

Πόλεις και κοινότητες που υιοθέτησαν αυτές τις πρακτικές, κατάφεραν να μειώσουν δραστικά τις θανατώσεις και να αυξήσουν τα ποσοστά διάσωσης.

Αυτό αποδεικνύει κάτι πολύ απλό αλλά ουσιαστικό:

Το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι οι επιλογές μας.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΣΗ

Ως ΚΙΝΗΜΑ που υπερασπίζεται τη ζωή και την αξιοπρέπεια των ζώων, δηλώνουμε ξεκάθαρα:

Δεν αποδεχόμαστε τη θανάτωση ως «λύση».

Δεν αποδεχόμαστε την ιδεολογία, που θεωρεί τη ζωή λιγότερο σημαντική, από μια θεωρητική «απελευθέρωση».

Δεν αποδεχόμαστε την έλλειψη διαφάνειας, σε ζητήματα που αφορούν ζωές.

Πιστεύουμε ότι:

Η ζωή κάθε ζώου έχει αξία.

Η συμβίωση ανθρώπου και ζώου, μπορεί να είναι σχέση φροντίδας και αγάπης.

Οχι εκμετάλλευσης.

Η κοινωνία, όταν ενημερώνεται και ενεργοποιείται, μπορεί να γίνει μέρος της λύσης.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Δεν ζητάμε τυφλή αποδοχή.

Ζητάμε κριτική σκέψη.

Ζητάμε ενημέρωση.

Ζητάμε ευθύνη.

Ερευνήστε πού πηγαίνουν οι δωρεές σας.

Στηρίξτε τοπικά σωματεία και τοπικές οργανώσεις με αποδεδειγμένο έργο διάσωσης.

Ενισχύστε πρωτοβουλίες που επενδύουν στη ζωή.

Όχι στον θάνατο.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από μεγάλες δηλώσεις, αλλά από συνειδητές επιλογές.

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Σε έναν κόσμο που ήδη χαρακτηρίζεται από βία και αδιαφορία απέναντι στα ζώα, τι επιλέγουμε να ενισχύσουμε;

Ένα σύστημα που θεωρεί τον θάνατο «λύση»;

Ή ένα σύστημα που παλεύει για κάθε ζωή, μέχρι το τέλος;

Η απάντηση δεν είναι θεωρητική.

Είναι πρακτική.

Και αποτυπώνεται στις πράξεις μας.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό μέτρο της ανθρωπιάς μας είναι το πώς αντιμετωπίζουμε τους πιο ανυπεράσπιστους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ