Κάθε Ανάσταση, ο ουρανός γεμίζει φως — και η γη γεμίζει φόβο.
Εκρήξεις που σκίζουν τη νύχτα, ήχοι που δεν θυμίζουν χαρά αλλά απειλή.
Για λίγα λεπτά «εντυπωσιασμού», χιλιάδες ζωές περνούν μέσα από πανικό.
Σκύλοι που τρέμουν ανεξέλεγκτα, προσπαθώντας να κρυφτούν σε μπάνια και κάτω από έπιπλα.
Άλλοι σπάνε πόρτες, πηδούν φράχτες, χάνονται μέσα στη νύχτα — και πολλοί δεν επιστρέφουν ποτέ.
Γάτες που παγώνουν από τον φόβο, ή τρέχουν χωρίς κατεύθυνση, εκτεθειμένες σε τροχαία και κινδύνους.
Πουλιά που εγκαταλείπουν φωλιές μέσα στο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω αυγά και νεοσσούς.
Άγρια ζώα που βιώνουν έναν «πόλεμο» χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί.
Για αυτά τα πλάσματα, δεν υπάρχει «έθιμο».
Υπάρχει μόνο τρόμος.
Και δεν είναι μόνο τα ζώα.
Είναι τα παιδιά που κρατούν «αθώες» κροτίδες και καταλήγουν στα επείγοντα, με εγκαύματα, ή ακρωτηριασμούς.
Είναι οι οικογένειες που ζουν μέσα σε δευτερόλεπτα τον εφιάλτη.
Είναι οι ηλικιωμένοι που τρομάζουν σε κάθε έκρηξη.
Είναι οι άνθρωποι με αυτισμό, με PTSD, με ευαισθησία στον ήχο, που δεν μπορούν να «αγνοήσουν» τον θόρυβο — τον βιώνουν σαν επίθεση.
Είναι οι πυρκαγιές που ξεκινούν από μια σπίθα «γιορτής» και αφήνουν πίσω καμένη γη.
Αυτό δεν είναι φως.
Είναι βία με ήχο.
Δεν είναι παράδοση.
Είναι συνήθεια χωρίς σκέψη.
Και όμως — υπάρχει άλλος δρόμος.
Και τον έχουμε ήδη δει.
Σε δήμους όπου οι πολίτες μίλησαν και οι φιλοζωικές οργανώσεις επέμειναν, τα εκκωφαντικά βεγγαλικά αντικαταστάθηκαν από αθόρυβα, ή χαμηλού θορύβου θεάματα.
Το αποτέλεσμα;
Η γιορτή παρέμεινε φωτεινή, όμορφη, συλλογική — αλλά χωρίς ουρλιαχτά, χωρίς εξαφανίσεις ζώων, χωρίς τραυματισμούς.
Άρα δεν είναι αναγκαίο.
Είναι επιλογή.
Η παράδοση δεν είναι κάτι άκαμπτο.
Εξελίσσεται.
Ωριμάζει.
Αντικατοπτρίζει το ποιοι είμαστε σήμερα.
Οχι ποιοι ήμασταν κάποτε.
Και σήμερα, γνωρίζουμε.
Δεν μπορούμε να πούμε «δεν ήξερα».
Ξέρουμε ότι αυτό που για εμάς είναι θέαμα, για άλλους είναι εφιάλτης.
Ξέρουμε ότι η χαρά που βασίζεται στον φόβο άλλων, δεν είναι πραγματική χαρά.
Ξέρουμε ότι μπορούμε να γιορτάσουμε, χωρίς να πληγώνουμε.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να αλλάξουμε.
Το ερώτημα είναι αν θέλουμε.
Θέλουμε μια Ανάσταση που να μιλά για ζωή, αλλά να σκορπά τρόμο;
Ή μια Ανάσταση που να τιμά πραγματικά το νόημα της — το φως, την ελπίδα, τη συμπόνια;
Το φως δεν χρειάζεται εκρήξεις για να υπάρξει.
Η χαρά δεν χρειάζεται θόρυβο για να ακουστεί.
Ο σεβασμός δεν είναι υπερβολή
Είναι ευθύνη.
Φέτος, ας κάνουμε μια επιλογή που θα ακουστεί πιο δυνατά από κάθε βεγγαλικό:
Να μην πληγώσουμε.
Σταματήστε τα βεγγαλικά.
Επιλέξτε αθόρυβες λύσεις.
Προστατεύστε τα ζώα.
Σεβαστείτε τους ανθρώπους.
Γιατί η Ανάσταση — αν σημαίνει κάτι — σημαίνει ζωή.
Και η ζωή δεν αντέχει τον τρόμο.
#ΑνάστασηΧωρίςΒία #ΣεβασμόςΣεΌλους #ΖώαΚαιΆνθρωποι
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
