H Ανάσταση είναι μια υπόμνηση ότι το φως μπορεί να περάσει μέσα από το πιο πυκνό σκοτάδι.
Κάθε χρόνο, το Πάσχα έρχεται σαν φως.
Άλλοτε μας βρίσκει έτοιμους να το υποδεχτούμε κι άλλοτε μάς συναντά σε δύσβατα μονοπάτια, με φορτίο στην πλάτη και σιωπές στο βλέμμα.
Όμως αυτός είναι και ο πυρήνας του:
Να θυμίζει ότι κι όταν όλα γύρω φαίνονται σκοτεινά, η ελπίδα επιμένει.
Ότι υπάρχει πάντα μια έξοδος από το σκοτάδι, ακόμη κι αν μοιάζει αθέατη.
Δεν είναι όλοι οι σταυροί ίδιοι.
Ο καθένας σηκώνει τον δικό του σταυρό.
Και ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά.
Για κάποιους, ο Γολγοθάς είναι ένα δωμάτιο νοσοκομείου, όπου ο χρόνος μετριέται ανάμεσα σε σιωπές και τα ηχητικά σήματα των μόνιτορ.
Για άλλους, είναι ένα άδειο κρεβάτι που κάποτε χωρούσε μια αγκαλιά.
Μια καρέκλα στο πασχαλινό τραπέζι που μένει στη θέση της, γιατί κανείς δεν θα καθίσει φέτος εκεί.
Είναι μια δουλειά που χάθηκε.
Ένα παιδί που δεν επιστρέφει.
Ένα σώμα που δεν συνεργάζεται.
Ένας πόλεμος που δεν λέει να τελειώσει.
Και είναι και οι σταυροί που δεν φαίνονται.
Η σιωπή που κραυγάζει όταν πέφτει το φως.
Η ανησυχία που τρώει το στήθος.
Η ενοχή, ο φόβος, η αγωνία.
Σταυροί σιωπηλοί, αλλά πραγματικοί.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, οι εκκλησίες γεμίζουν φως και κόσμο.
Ανάβουν λαμπάδες, ακούγεται το «Χριστός Ανέστη», ανταλλάσσονται φιλιά, δάκρυα και ελπίδες.
Αλλά η Ανάσταση δεν είναι υπόθεση μιας νύχτας.
Ούτε ενός θαύματος μόνο.
Είναι μια υπόμνηση , ότι το φως μπορεί να περάσει μέσα από το πιο πυκνό σκοτάδι.
Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταύρωση.
Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο να καταλάβουμε, όταν όλα γύρω μας μοιάζουν γιορτινά και φωτεινά.
Γιατί, την ίδια στιγμή που για εμάς ανάβουν λαμπάδες, για άλλα πλάσματα ο δρόμος οδηγεί αλλού.
Για χιλιάδες ζώα, το Πάσχα δεν είναι φως.
Είναι ο δικός τους Γολγοθάς.
Είναι τα αρνιά και τα κατσίκια που γεννήθηκαν, για να μην γνωρίσουν ποτέ άνοιξη.
Που μαρκάρονται, στοιβάζονται, μεταφέρονται και οδηγούνται στη σφαγή, χωρίς να καταλάβουν ποτέ γιατί.
Είναι τα αδέσποτα που περιφέρονται πεινασμένα δίπλα σε γιορτινά τραπέζια, τρομαγμένα από κροτίδες και φωνές, αόρατα μέσα στη χαρά των άλλων.
Είναι και τα άγρια ζώα, που χάνουν τον τόπο τους, τη ζωή τους, μέσα σε έναν κόσμο που συνεχώς στενεύει γύρω τους.
Σιωπηλοί σταυροί.
Χωρίς φωνή.
Χωρίς επιλογή.
Κι όμως, αν η Ανάσταση σημαίνει κάτι βαθύτερο, δεν μπορεί να αφήνει απ’ έξω τον πόνο των πιο αδύναμων.
Δεν μπορεί να είναι φως για τους ανθρώπους και σκοτάδι για τα υπόλοιπα έμβια όντα.
Ίσως η αληθινή Ανάσταση να αρχίζει, τη στιγμή που επιλέγουμε τη συμπόνια, αντί για τη συνήθεια.
Τη ζωή αντί για την αδιαφορία.
Τη συνείδηση αντί για την παράδοση.
Ίσως να είναι η στιγμή που κοιτάμε ένα πλάσμα στα μάτια — οποιοδήποτε πλάσμα — και αναγνωρίζουμε μέσα του τον ίδιο φόβο, την ίδια ανάγκη για ζωή, την ίδια σιωπηλή κραυγή.
Η Ανάσταση τότε δεν είναι μόνο μια θρησκευτική γιορτή.
Είναι μια πράξη.
Μια στάση.
Μια επιλογή.
Και ίσως, αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε το φως, να χρειάζεται να το απλώσουμε λίγο πιο πέρα από τον εαυτό μας.
Για όλους εκείνους, λοιπόν, που φέτος σηκώνουν σταυρούς.
Που περνούν νύχτες χωρίς φως.
Που ακόμη ανεβαίνουν τον Γολγοθά τους.
Να ξέρουν πως δεν είναι μόνοι.
Άνθρωποι και ζώα.
Και πως, κάποια στιγμή, με τρόπο ήσυχο και αθόρυβο, η πέτρα θα κυλήσει, αποκαλύπτοντας το άδειο μνήμα, όχι ως τέλος, αλλά ως αρχή.
Ανάσταση σε όλους και κυρίως σε εκείνους που τη χρειάζονται πιο πολύ.
ΓΙΑ ΤΟ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ
©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
