Μεγάλη Παρασκευή.
Η ημέρα του απόλυτου πόνου, της σιωπής, της κορύφωσης μιας θυσίας, που σημάδεψε την ανθρώπινη ιστορία.
Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα, οι δρόμοι γεμίζουν επιτάφιους, και για λίγες ώρες ο κόσμος μοιάζει να στέκεται μπροστά στο μυστήριο της οδύνης.
Μπροστά σε έναν σταυρό που υποτίθεται ότι μας δίδαξε αγάπη, ταπείνωση, έλεος.
Κι όμως.
Την ίδια στιγμή που σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στον Εσταυρωμένο, αρνούμαστε να δούμε τους αμέτρητους σταυρούς που υψώνονται γύρω μας.
Σταυρούς χωρίς ιερότητα, χωρίς συμβολισμό, χωρίς λύτρωση.
Σταυρούς που στήνονται καθημερινά — πάνω σε ανθρώπους και ζώα.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή:
Δεν είναι μόνο μια ημέρα πένθους.
Είναι ένας καθρέφτης.
Και μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη, η κοινωνία μας αποτυπώνεται γυμνή, αντιφατική, συχνά υποκριτική.
Στα σφαγεία, χιλιάδες ζώα οδηγούνται στον θάνατο.
Όχι από ανάγκη επιβίωσης, αλλά από συνήθεια, από παράδοση, από γεύση.
Μωρά ζώα, ανυπεράσπιστα, που δεν γνώρισαν ποτέ ελευθερία, που δεν είχαν ποτέ επιλογή.
Σημαδεμένα, στοιβαγμένα, φοβισμένα.
Αν μπορούσαν να μιλήσουν, ίσως να ρωτούσαν:
«Γιατί;».
Αλλά δεν μιλούν.
Και γι’ αυτό ακριβώς πεθαίνουν σιωπηλά.
Και εμείς;
Εμείς ανάβουμε κεριά.
Προσκυνούμε.
Δακρύζουμε για μια θυσία που έγινε πριν αιώνες — αλλά αδιαφορούμε για τις θυσίες που συμβαίνουν δίπλα μας.
Θρηνούμε τον πόνο που διηγείται η παράδοση, αλλά γυρίζουμε το βλέμμα από τον πόνο που δημιουργεί η ίδια μας η καθημερινότητα.
Αυτό δεν είναι πίστη.
Είναι επιλεκτική ευαισθησία.
Και δεν σταματάμε στα ζώα.
Σταυρώνουμε ανθρώπους.
Καθημερινά.
Με αδιαφορία, με σιωπή, με βία — σωματική ή ψυχική.
Σταυρώνουμε τους αδύναμους, τους διαφορετικούς, τους αόρατους.
Τους αφήνουμε να παλεύουν μόνοι, να καταρρέουν χωρίς χέρι βοήθειας, να χάνονται χωρίς φωνή.
Η Μεγάλη Παρασκευή θα έπρεπε να είναι μια κραυγή αφύπνισης.
Όχι ένα τελετουργικό.
Όχι μια συνήθεια, που επαναλαμβάνεται μηχανικά κάθε χρόνο.
Γιατί αν ο σταυρός σημαίνει κάτι, είναι αυτό:
Η αδικία που επιβάλλεται στον αθώο.
Ο πόνος που προκαλείται χωρίς δικαιολογία.
Η βία που ντύνεται με άλλοθι.
Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο:
Πόσες φορές τον επαναλαμβάνουμε;
Πόσες φορές λέμε «Σταύρωσον αυτόν» — όχι με λόγια, αλλά με πράξεις;
Με την επιλογή μας να μην δούμε, να μην μιλήσουμε, να μην αλλάξουμε;
Η κοινωνία μας έχει μάθει να διαχωρίζει.
Να ξεχωρίζει τον «ιερό» πόνο, από τον «καθημερινό».
Να θεωρεί ότι κάποια δάκρυα έχουν μεγαλύτερη αξία από άλλα.
Ότι κάποιες ζωές αξίζουν περισσότερο.
Αλλά ο πόνος δεν έχει ιεραρχία.
Το αίμα δεν έχει διαφορετικό χρώμα.
Η αγωνία πριν τον θάνατο — είτε ανθρώπου είτε ζώου — είναι η ίδια.
Κι αν υπάρχει κάτι που πραγματικά προσβάλλει το νόημα αυτής της ημέρας, δεν είναι η αμφισβήτηση.
Είναι η υποκρισία.
Είναι να μιλάμε για αγάπη και να επιλέγουμε τη βία.
Να μιλάμε για θυσία και να την επιβάλλουμε στους άλλους.
Να μιλάμε για έλεος και να ζούμε χωρίς αυτό.
Η Μεγάλη Παρασκευή δεν ζητά δάκρυα.
Ζητά συνείδηση.
Ζητά να αναρωτηθούμε:
Αν ζούσαμε τότε, σε ποια πλευρά θα ήμασταν;
Με αυτούς που φώναζαν «Σταύρωσον», ή με αυτούς που σιωπούσαν;
Ή με αυτούς που τόλμησαν να σταθούν απέναντι στο πλήθος;
Και η πιο δύσκολη αλήθεια, είναι ότι η ίδια ερώτηση ισχύει και σήμερα.
Γιατί το πλήθος υπάρχει ακόμα.
Απλώς άλλαξε μορφή.
Είναι η κανονικότητα που δικαιολογεί τη βία.
Είναι η παράδοση που γίνεται άλλοθι.
Είναι η σιωπή που γίνεται συνενοχή.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Η πλευρά εκείνων που βλέπουν.
Που δεν αντέχουν να συνηθίσουν τον πόνο.
Που επιλέγουν να νιώσουν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει σύγκρουση, μοναξιά, κόστος.
Η πλευρά της ενσυναίσθησης.
Αυτή είναι η πραγματική ανάσταση που μπορεί να γεννηθεί από τη Μεγάλη Παρασκευή.
Όχι μια θρησκευτική υπόσχεση, αλλά μια ηθική μεταστροφή.
Μια απόφαση.
Να μη συμμετέχεις άλλο.
Να μη δικαιολογείς άλλο.
Να μη σιωπάς άλλο.
Γιατί κάθε φορά που επιλέγεις την αδιαφορία, ένας ακόμα σταυρός στήνεται.
Και κάθε φορά που επιλέγεις τη συμπόνια, ένας σταυρός γκρεμίζεται.
Δεν είναι εύκολο.
Δεν είναι βολικό.
Δεν είναι «παραδοσιακό».
Αλλά είναι ανθρώπινο.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μόνο που έχει σημασία.
Αν αυτή η ημέρα σημαίνει κάτι, δεν είναι η αναπαράσταση του πόνου.
Είναι η ευθύνη απέναντί του.
Να μην τον επαναλαμβάνουμε.
Να μην τον αποδεχόμαστε.
Να μην τον βαφτίζουμε «φυσιολογικό».
Μεγάλη Παρασκευή των Παθών, λοιπόν.
Όχι ως υπενθύμιση μιας σταύρωσης που έγινε.
Αλλά ως καταγγελία, όλων εκείνων που συνεχίζουν να συμβαίνουν.
Και ως μια σιωπηλή, αλλά βαθιά υπόσχεση:
Ότι κάποια στιγμή, θα πάψουμε
να σταυρώνουμε — και θα αρχίσουμε επιτέλους να προστατεύουμε τη ζωή.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
