Δεν είναι μια ποιητική υπερβολή.
Δεν είναι ένας βαρύς τίτλος για να προκαλέσει εντύπωση.
Είναι η σκληρή, αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, που εκτυλίσσεται καθημερινά γύρω μας — συχνά μπροστά στα μάτια μας, αλλά σχεδόν πάντα έξω από τη συνείδησή μας.
Ο «ματωμένος Γολγοθάς» των ζώων, δεν είναι μια στιγμιαία πράξη βίας.
Είναι μια ολόκληρη διαδρομή.
Μια πορεία που ξεκινά από τη γέννηση και καταλήγει στον θάνατο.
Και σε κάθε στάδιο αυτής της πορείας, ο πόνος είναι παρών.
Τα παραγωγικά ζώα γεννιούνται μέσα σε ένα σύστημα που τα έχει ήδη καταδικάσει.
Δεν αντιμετωπίζονται ως έμβια όντα, αλλά ως μονάδες παραγωγής.
Από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους, βιώνουν τον περιορισμό, τον αποχωρισμό, τη στέρηση.
Τα μικρά απομακρύνονται από τις μητέρες τους, οι φυσικές τους συμπεριφορές καταπνίγονται, και το σώμα τους γίνεται εργαλείο.
Η έννοια της «ζωής» αντικαθίσταται από την έννοια της «απόδοσης».
Καθώς μεγαλώνουν, στοιβάζονται.
Μεταφέρονται.
Σημαδεύονται.
Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη για το τέλος τους.
Το τελευταίο τους ταξίδι είναι μια αλυσίδα φόβου:
Φορτηγά γεμάτα ασφυκτικά, ώρες χωρίς νερό, χωρίς ανάσα, χωρίς έλεος.
Και όταν φτάνουν, η «γραμμή» δεν είναι τίποτα άλλο, από το τελικό στάδιο μιας προκαθορισμένης εκτέλεσης.
Αλλά ο Γολγοθάς δεν περιορίζεται εκεί.
Στους δρόμους των πόλεων, μια άλλη κατηγορία ζώων ζει έναν διαφορετικό εφιάλτη.
Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν για να πεθάνουν — αλλά εγκαταλείφθηκαν για να ξεχαστούν.
Είναι τα θύματα της ανευθυνότητας, της αδιαφορίας και της υποκρισίας.
Κάποτε ήταν «οικογένεια».
Κάποτε είχαν όνομα.
Και τώρα είναι αριθμοί.
Σκιές.
Παρουσίες που ενοχλούν.
Πεινασμένα, τραυματισμένα, φοβισμένα, περιπλανώνται σε δρόμους γεμάτους κινδύνους.
Αυτοκίνητα, δηλητήρια, κακοποιητές.
Και το χειρότερο;
Η αδιαφορία.
Το βλέμμα που στρέφεται αλλού.
Η βιασύνη που δεν επιτρέπει ούτε μια στάση, ούτε μια σκέψη.
Κάθε αδέσποτο ζώο, είναι μια ιστορία εγκατάλειψης.
Και κάθε τέτοια ιστορία, είναι μια ανθρώπινη αποτυχία.
Και πιο πέρα, εκεί που οι πόλεις τελειώνουν και αρχίζει η φύση, εκτυλίσσεται μια τρίτη τραγωδία — πιο σιωπηλή, αλλά εξίσου βίαιη.
Τα άγρια ζώα χάνουν καθημερινά τον κόσμο τους.
Τα δάση καίγονται.
Οι βιότοποι καταστρέφονται.
Οι παγίδες στήνονται.
Η λαθροθηρία συνεχίζεται.
Δεν υπάρχει πια «μακριά από εμάς».
Δεν υπάρχει πια «άγρια φύση» που να λειτουργεί ανεξάρτητα από τις πράξεις μας.
Ό,τι καταστρέφεται, καταστρέφεται από ανθρώπινο χέρι.
Και κάθε ζώο που πεθαίνει, πεθαίνει γιατί δεν υπήρξε χώρος για να ζήσει.
Αυτός είναι ο συνολικός Γολγοθάς.
Τριπλός.
Διαφορετικός στις μορφές του, αλλά ίδιος στην ουσία του:
Πόνος, αδικία, σιωπή.
Και κάπου εδώ, τίθεται το πιο δύσκολο ερώτημα.
Ποιος ευθύνεται;
Είναι εύκολο να δείξουμε τον «άλλο».
Τον κτηνοτρόφο.
Τον οδηγό που εγκατέλειψε ένα ζώο.
Τον κυνηγό.
Τον αδιάφορο περαστικό.
Αλλά η αλήθεια είναι πιο άβολη.
Η ευθύνη είναι συλλογική.
Είναι στο πιάτο μας.
Είναι στις επιλογές μας.
Είναι στη σιωπή μας.
Κάθε φορά που γνωρίζουμε και δεν αντιδρούμε, συμμετέχουμε.
Κάθε φορά που βλέπουμε και προσπερνάμε, επιβεβαιώνουμε ότι αυτός ο Γολγοθάς μπορεί να συνεχιστεί.
Η κοινωνία μας έχει μάθει να κανονικοποιεί τον πόνο των ζώων.
Να τον εντάσσει σε έννοιες όπως «παράδοση», «ανάγκη», «οικονομία».
Να τον κρύβει πίσω από λέξεις που αποστειρώνουν την πραγματικότητα.
Αλλά ο πόνος δεν εξαφανίζεται επειδή τον βαφτίζουμε αλλιώς.
Ούτε γίνεται λιγότερο πραγματικός.
Αντίθετα, γίνεται πιο επικίνδυνος — γιατί παύουμε να τον αναγνωρίζουμε.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο:
Δεν μπορούμε να μιλάμε για πολιτισμό, για πρόοδο, για αξίες, όταν αποδεχόμαστε συστηματικά την κακοποίηση των πιο αδύναμων όντων.
Δεν μπορούμε να διεκδικούμε ηθική ανωτερότητα ως κοινωνία, όταν η καθημερινότητά μας είναι χτισμένη πάνω στον πόνο άλλων.
Ο πολιτισμός δεν μετριέται με τεχνολογία.
Μετριέται με ενσυναίσθηση.
Και αυτή τη στιγμή, αποτυγχάνουμε.
Αλλά η αποτυχία δεν είναι τελική.
Είναι μια κατάσταση που μπορεί να αλλάξει — αν υπάρξει βούληση.
Η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.
Δεν θα επιβληθεί από τα πάνω, αν δεν απαιτηθεί από τα κάτω.
Χρειάζεται φωνή.
Χρειάζεται σύγκρουση.
Χρειάζεται άρνηση της κανονικότητας που έχουμε αποδεχτεί.
Χρειάζεται να δούμε τα ζώα, όχι ως «κάτι άλλο», αλλά ως κομμάτι του ίδιου ηθικού κύκλου, στον οποίο ανήκουμε κι εμείς.
Να αναγνωρίσουμε ότι ο πόνος τους έχει αξία.
Ότι η ζωή τους έχει σημασία.
Ότι η ύπαρξή τους δεν είναι δευτερεύουσα.
Ο «ματωμένος Γολγοθάς» δεν είναι αναπόφευκτος.
Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
Και αυτό σημαίνει ότι μπορεί να σταματήσει.
Όχι αύριο.
Όχι εύκολα.
Όχι χωρίς κόστος.
Αλλά μπορεί.
Κάθε πράξη έχει σημασία.
Κάθε φωνή μετράει.
Κάθε άρνηση συμμετοχής σε αυτόν τον κύκλο βίας, είναι ένα βήμα προς κάτι διαφορετικό.
Ίσως όχι τέλειο.
Αλλά καλύτερο.
Γιατί στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι τι συμβαίνει στα ζώα.
Το ερώτημα είναι τι κοινωνία επιλέγουμε να είμαστε.
Μια κοινωνία που αποδέχεται τον Γολγοθά των αδύναμων — ή μια κοινωνία που τον σταματά.
✊
Ο πόνος δεν είναι παράδοση.
Η σιωπή είναι συνενοχή.
Η αλλαγή είναι ευθύνη όλων μας.
🖋
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
