ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΛΕΣΜΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Ζωές που δεν ανακοινώθηκαν σε δελτία ειδήσεων.
Ζωές που δεν μετρήθηκαν.
Στη Σιδηροδρομικη τραγωδία στα Τέμπη, δεν χάθηκαν μόνο φοιτητές, εργαζόμενοι, παιδιά.
Χάθηκαν και ψυχές που ταξίδευαν σιωπηλά δίπλα τους.
Η Ελισάβετ.
Η Ναμπία.
Ο Λου.
Όχι «αποσκευές».
Όχι «αντικείμενα».
Μέλη οικογένειας.
Κάθε ζωή που χάθηκε εκείνο το βράδυ, έχει βάρος.
Και η σιωπή γύρω από κάποιες ζωές είναι επιλογή.
Μια επιλογή που δείχνει ποια ύπαρξη θεωρείται άξια μνήμης και ποια όχι.
Δεν ζητάμε να αλλοιωθεί ο αριθμός.
Ζητάμε να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια.
Να αναγνωριστεί ότι η τραγωδία δεν ήταν μόνο ανθρώπινη –
Ηταν συνολική.
Ήταν μια νύχτα όπου το κράτος απέτυχε να προστατεύσει κάθε επιβάτη.
Δίποδο, ή τετράποδο.
Η μνήμη δεν είναι λογιστική πράξη.
Είναι ηθική στάση.
Στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες.
Στεκόμαστε δίπλα σε όσους θρηνούν και για τους ανθρώπους και για τα ζώα τους.
Αρνούμαστε να αποδεχθούμε, ότι κάποιες απώλειες είναι «δευτερεύουσες».
Καλούμε:
• Να υπάρξει πλήρης καταγραφή όλων των ζωών που χάθηκαν.
• Να θεσπιστούν σαφή πρωτόκολλα ασφαλούς μεταφοράς ζώων.
• Να αναγνωριστεί θεσμικά, ότι τα ζώα είναι αισθανόμενα όντα, όχι φορτίο.
• Να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά την κανονικοποίηση της αδιαφορίας.
Η δικαιοσύνη δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς.
Μετριέται σε συνείδηση.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν σωπαίνουμε.
Δεν αποδεχόμαστε «μισές» αλήθειες.
Γιατί οι ζωές δεν είναι στατιστική.
Είναι ευθύνη.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
«Δεν ήταν απλώς 57… Ήταν ένας κόσμος που χάθηκε.»
Εκείνο το βράδυ στα Τέμπη, ο χρόνος σταμάτησε.
57 άνθρωποι δεν γύρισαν ποτέ σπίτι.
57 οικογένειες έμειναν με μια καρέκλα άδεια.
57 ονόματα χαράχτηκαν στη μνήμη μιας χώρας.
Στο Σιδηροδρομικό Ολοκαύτωμα στα Τέμπη όμως, δεν χάθηκαν μόνο άνθρωποι.
Χάθηκαν και ζωές, που δεν μπήκαν σε επίσημους αριθμούς.
Ζωές που δεν ανακοινώθηκαν.
Ζωές που δεν μετρήθηκαν.
Η Ελισάβετ.
Η Ναμπία.
Ο Λου.
Δεν ήταν «αντικείμενα».
Δεν ήταν «φορτίο».
Ήταν καρδιές που χτυπούσαν.
Μάτια που περίμεναν τον άνθρωπό τους.
Ψυχές που εμπιστεύτηκαν.
Κάθε ζώο που ταξίδευε εκείνη τη νύχτα, είχε έναν άνθρωπο που το αγαπούσε.
Και κάθε άνθρωπος που το έχασε, θρηνεί διπλά.
Γιατί έχασε και τον δικό του άνθρωπο και το πλάσμα που τον περίμενε να γυρίσει.
Η μνήμη δεν είναι λογιστική.
Η μνήμη είναι ευθύνη.
Δεν ζητάμε να αλλοιωθεί ο αριθμός των ανθρώπινων θυμάτων.
Ζητάμε να σταματήσει η αόρατη διαγραφή των υπόλοιπων ζωών.
Ζητάμε μια κοινωνία που δεν θα αποφασίζει ποια ύπαρξη αξίζει να ειπωθεί και ποια όχι.
Αν θέλουμε πραγματική δικαιοσύνη,
δεν μπορούμε να έχουμε επιλεκτική ευαισθησία.
Αν θέλουμε αλλαγή,
δεν μπορούμε να αφήνουμε τις πιο αδύναμες ζωές εκτός συζήτησης.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε οικογένεια.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε κηδεμόνα που έχασε το ζώο του.
Στεκόμαστε απέναντι σε μια νοοτροπία που ακόμη θεωρεί τα ζώα «πράγματα».
Η τραγωδία στα Τέμπη, μάς έδειξε τι συμβαίνει, όταν η αδιαφορία γίνεται σύστημα.
Ας μην επιτρέψουμε η αδιαφορία να συνεχίσει και στη μνήμη.
Δεν ξεχνάμε.
Δεν διαγράφουμε.
Δεν σιωπούμε.
Γιατί κάθε ζωή που χάνεται από αμέλεια είναι κατηγορώ.
Και κάθε ζωή που δεν αναγνωρίζεται είναι ντροπή.
Η δικαιοσύνη θα είναι ολόκληρη —
Η δεν θα είναι δικαιοσύνη.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
