Η Πολιτεία φέρει σοβαρή και πολυεπίπεδη ευθύνη, τόσο νομική όσο και ηθική.
Πού ακριβώς βαραίνει η ευθύνη της Πολιτείας
1. Πρόληψη που δεν έγινε
Έλλειψη, ή εγκατάλειψη αντιπλημμυρικών έργων.
Μη καθαρισμένα ρέματα, φρεάτια και αποστραγγιστικά δίκτυα.
Άναρχη δόμηση με κρατική ανοχή ή άδειες σε επικίνδυνες ζώνες.
➡️ Όταν το κράτος γνωρίζει τον κίνδυνο και δεν προλαμβάνει, δεν μιλάμε για ατύχημα.
2. Ανεπαρκής προειδοποίηση και σχέδια εκκένωσης
Καθυστερημένες, ή γενικές ειδοποιήσεις.
Απουσία σαφών οδηγιών για ευάλωτες ομάδες.
Καμία πρόβλεψη για τα ζώα (δεσποζόμενα, αδέσποτα, παραγωγικά).
➡️ Άνθρωποι μένουν πίσω, γιατί δεν ξέρουν πού να πάνε, ή δεν εγκαταλείπουν χωρίς τα ζώα τους.
3. Θεσμική αδιαφορία για τα ζώα
Μη ενεργοποίηση δημοτικών σχεδίων διάσωσης ζώων.
Καμία οργανωμένη μεταφορά, ή προσωρινή φιλοξενία.
Αδέσποτα αβοήθητα, δεμένα ζώα εγκαταλελειμμένα στο νερό.
➡️ Η παράλειψη προστασίας των ζώων δεν είναι ουδέτερη πράξη· οδηγεί σε μαζικούς πνιγμούς.
4. Κακή διαχείριση κρίσης
Ανεπαρκής συντονισμός υπηρεσιών.
Καθυστερημένες διασώσεις.
Μετακύλιση ευθυνών μετά την καταστροφή.
➡️ Η κρατική ευθύνη δεν τελειώνει στο δελτίο καιρού.
5. Μετά την τραγωδία:
Συγκάλυψη και λήθη
Καμία ουσιαστική απόδοση ευθυνών.
Οι ίδιες αστοχίες επαναλαμβάνονται.
Τα θύματα (ιδίως τα ζώα) «ξεχνιούνται».
Συμπέρασμα
Η κακοκαιρία δεν είναι “φυσικό” φαινόμενο.
Οι πνιγμοί ανθρώπων και ζώων είναι πολιτική αποτυχία.
Όταν:
Δεν προλαμβάνεις
Δεν προειδοποιείς σωστά
Δεν προστατεύεις τα πιο ευάλωτα όντα,
τότε η ευθύνη δεν ανήκει στον καιρό, αλλά στην Πολιτεία που απέτυχε να προστατεύσει τη ζωή.
Οι πνιγμοί δεν ήταν φυσικό φαινόμενο – ήταν κρατική αποτυχία.
Η κακοκαιρία πέρασε.
Οι νεκροί έμειναν.
Άνθρωποι και ζώα πνίγηκαν αβοήθητοι, όχι επειδή «η φύση ήταν αμείλικτη», αλλά επειδή η Πολιτεία απέτυχε παταγωδώς στον βασικό της ρόλο: την προστασία της ζωής.
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι πλέον προβλέψιμα.
Αυτό που δεν είναι αποδεκτό είναι:
Η απουσία ουσιαστικών αντιπλημμυρικών έργων
Τα μπαζωμένα ρέματα με κρατική ανοχή
Οι καθυστερημένες, ή ασαφείς προειδοποιήσεις
Η παντελής έλλειψη σχεδίων διάσωσης για ζώα.
Ζώα δεμένα, εγκαταλελειμμένα, παγιδευμένα σε αυλές, στάβλους, καταφύγια και δρόμους πνίγηκαν σιωπηλά.
Και μαζί τους πνίγηκε η έννοια της κρατικής ευθύνης.
Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δείκτης πολιτισμού και δημοκρατίας.
Όταν το κράτος αγνοεί τα ζώα, εγκαταλείπει τελικά και τους ανθρώπους.
Η κακοκαιρία ήταν εγκληματική.
Οι θάνατοι ήταν πολιτική επιλογή μέσω αδράνειας.
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ καταγγέλλει την εγκληματική αδιαφορία της Πολιτείας, που οδήγησε στον πνιγμό ανθρώπων και ζώων κατά το πέρασμα της κακοκαιρίας.
❗ Η έλλειψη πρόληψης,
❗ Η ανυπαρξία σχεδίων εκκένωσης με πρόβλεψη για ζώα
❗Η εγκατάλειψη αδέσποτων και δεσποζόμενων ζώων,
συνιστούν βαριά θεσμική ευθύνη.
Απαιτούμε:
Αμεσα αντιπλημμυρικά έργα ουσίας.
Υποχρεωτικά σχέδια διάσωσης και φιλοξενίας ζώων σε κάθε Δήμο.
Λογοδοσία και απόδοση ευθυνών.
Θεσμική αναγνώριση, ότι η προστασία των ζώων είναι αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής προστασίας.
📌 Η ζωή δεν διαχωρίζεται σε «σημαντική» και «ασήμαντη».
📌 Κάθε απώλεια είναι έγκλημα αμέλειας όταν μπορούσε να αποφευχθεί.
Η ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.
Πνίγηκαν άνθρωποι και ζώα – όχι τυχαία.
Η Πολιτεία γνώριζε.
Δεν προστάτευσε.
Καμία ζωή αναλώσιμη.
Τα ζώα δεν είναι αόρατα στις κρίσεις.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
