Με πολυήμερη καθυστέρηση, ο Δήμος Αλμυρού επιχειρεί να διαψεύσει δημόσια τις καταγγελίες, για δηλητηρίαση αδέσποτων σκυλιών, στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.
Όμως, η υπόθεση όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά γεννά ακόμη περισσότερα ερωτήματα.
Γιατί όταν υπάρχουν δημόσιες μαρτυρίες ανθρώπων που επιμένουν ότι σκυλιά δηλητηριάστηκαν, όταν υπάρχουν καταγγελίες για απειλές απέναντι στα ζώα που επέζησαν, όταν αναφέρονται δημόσια πιέσεις και στοχοποίηση εθελοντριών, τότε μια απλή διάψευση δεν αρκεί.
Αντιθέτως, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να θαφτεί η αλήθεια, κάτω από τη σιωπή.
Η κοινωνία δεν ζητά επικοινωνιακές ανακοινώσεις.
Ζητά απαντήσεις.
Διότι όταν πολίτες, κάτοικοι και αυτόπτες μάρτυρες, βγαίνουν δημόσια και καταγγέλλουν, ότι στην περιοχή υπήρξαν δηλητηριάσεις σκυλιών, όταν μιλούν ανοιχτά για φόβο και απειλές, τότε το ζήτημα παύει να είναι μια «παρεξήγηση», ή ένα «τοπικό κουτσομπολιό».
Γίνεται ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος, ηθικής τάξης και ενδεχομένως ποινικής διερεύνησης.
Και εδώ προκύπτει το πιο σοβαρό ερώτημα:
Γιατί ο Δήμος άργησε τόσο να αντιδράσει;
Εάν πράγματι δεν συνέβη τίποτα, γιατί δεν υπήρξε άμεση, ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη ενημέρωση από την πρώτη στιγμή;
Γιατί οι φωνές των πολιτών αφέθηκαν να διογκωθούν επί ημέρες;
Γιατί οι καταγγελίες κυκλοφορούσαν δημόσια χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση;
Και κυρίως, γιατί μέχρι σήμερα οι αυτόπτες μάρτυρες, επιμένουν δημόσια στα λεγόμενά τους;
Κάποιος λέει ψέματα.
Και όταν υπάρχουν νεκρά, ή εξαφανισμένα ζώα, όταν υπάρχουν καταγγελίες για φόλες και απειλές, όταν εθελοντές στοχοποιούνται, τότε η κοινωνία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια ψυχρή ανακοίνωση αποποίησης ευθυνών.
Οφείλουν οι αρμόδιοι να εξηγήσουν τι πραγματικά συνέβη.
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός, ότι σύμφωνα με δημόσιες αναφορές κατοίκων, ο πρόεδρος του χωριού φέρεται να κατηγόρησε τις εθελόντριες που φρόντιζαν τα ζώα.
Εάν αυτό αληθεύει, τότε μιλάμε για μια απαράδεκτη μετατόπιση ευθυνών, απέναντι σε ανθρώπους που εδώ και χρόνια καλύπτουν με προσωπικό κόστος την ανυπαρξία κρατικής προστασίας για τα αδέσποτα.
Οι εθελοντές στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι αυτοί που ταΐζουν, θεραπεύουν, φροντίζουν, μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα, πληρώνουν από την τσέπη τους κτηνιάτρους και συχνά γίνονται στόχος ύβρεων, εκφοβισμών και απειλών, επειδή υπερασπίζονται ζωές, που κάποιοι θεωρούν «σκουπίδια».
Η εύκολη στοχοποίηση των φιλόζωων, έχει γίνει πια κοινωνική αρρώστια.
Σε κάθε περιοχή όπου εμφανίζονται νεκρά ζώα, αντί να αναζητηθούν οι δράστες, ξεκινά ένας υπόγειος πόλεμος, εναντίον εκείνων που μιλούν.
Τους αποκαλούν «υπερβολικούς», «ταραχοποιούς», «γραφικούς».
Προσπαθούν να τους εξαντλήσουν ψυχολογικά, ώστε να σωπάσουν.
Και όταν δεν σωπαίνουν, αρχίζουν οι απειλές.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία.
Είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς κοινωνικής σήψης, όπου η κακοποίηση των ζώων αντιμετωπίζεται ακόμη από ορισμένους, ως κάτι ασήμαντο.
Σαν να μην έχει αξία μια ζωή επειδή γεννήθηκε αδέσποτη.
Όμως, η δηλητηρίαση ζώων, δεν είναι «παράδοση χωριού».
Είναι κακούργημα.
Είναι πράξη βίας.
Είναι κοινωνική απειλή.
Ο άνθρωπος που πετά φόλα σε έναν σκύλο, δεν στρέφεται μόνο απέναντι σε ένα ζώο.
Στρέφεται απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.
Δηλητηριάζει δημόσιους χώρους, σκορπά τρόμο, εξοικειώνεται με τον θάνατο και την εξόντωση.
Και το πιο επικίνδυνο, είναι ότι πολλές φορές αισθάνεται πως έχει κάλυψη.
Πως κανείς δεν θα τον αγγίξει.
Πως το θέμα θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.
Αυτό ακριβώς δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.
Εάν υπάρχουν μάρτυρες, πρέπει να ακουστούν.
Εάν υπάρχουν απειλές, πρέπει να καταγγελθούν επίσημα.
Εάν υπάρχουν νεκρά ζώα, πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές.
Εάν υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις τοπικών παραγόντων εναντίον εθελοντριών, πρέπει να δοθούν εξηγήσεις.
Και κυρίως:
Εάν ο Δήμος υποστηρίζει ότι όλα είναι ψευδή, τότε οφείλει να παρουσιάσει στοιχεία και όχι γενικές διαψεύσεις.
Η εποχή όπου οι τοπικές κοινωνίες κουκούλωναν τέτοια περιστατικά, έχει περάσει.
Οι πολίτες πλέον μιλούν, καταγράφουν, δημοσιεύουν, καταγγέλλουν.
Και πολύ σωστά κάνουν.
Διότι η σιωπή, ήταν πάντα ο καλύτερος σύμμαχος της βίας.
Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που εμφανίζεται μια σοβαρή καταγγελία για φόλες, να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο:
Πρώτα άρνηση, μετά απαξίωση των μαρτύρων, έπειτα στοχοποίηση των φιλόζωων και στο τέλος λήθη.
Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.
Είναι συγκάλυψη κοινωνικής βαρβαρότητας.
Και υπάρχει κάτι ακόμη που προκαλεί ανησυχία.
Όταν άνθρωποι δηλώνουν δημόσια ότι υπήρξαν απειλές και ότι κινδυνεύουν και άλλα ζώα που επέζησαν, τότε η αδιαφορία μετατρέπεται σε συνενοχή.
Διότι, αν μετά από τέτοιες προειδοποιήσεις συμβούν νέες δηλητηριάσεις, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;
Ποιος προστατεύει αυτά τα ζώα;
Ποιος προστατεύει τους ανθρώπους που τα φροντίζουν;
Ποιος εγγυάται ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια;
Η Ελλάδα έχει γεμίσει με υποθέσεις όπου οι φόλες αντιμετωπίστηκαν σαν «μικρές τοπικές εντάσεις», μέχρι να βρεθούν δεκάδες νεκρά ζώα στους δρόμους.
Και κάθε φορά, ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες:
«Δεν γνωρίζουμε τίποτα».
«Δεν υπάρχουν αποδείξεις».
«Υπερβολές των φιλόζωων».
Μόνο που τα νεκρά σώματα των ζώων, είναι αποδείξεις.
Οι εξαφανίσεις ζώων, είναι αποδείξεις.
Οι δημόσιες απειλές, είναι αποδείξεις κοινωνικής εκτροπής.
Μην αναγκάσετε τον φιλοζωο πολίτη να οδηγηθεί σε λαϊκά δικαστήρια.
Ζητάμε διαφάνεια, διερεύνηση και προστασία.
Ζητάμε να σταματήσει η τρομοκράτηση όσων νοιάζονται.
Ζητάμε να μην μετατρέπονται τα χωριά και οι γειτονιές, σε ζώνες φόβου για τα αδέσποτα.
Και πάνω απ’ όλα, ζητάμε να σταματήσει αυτή η αρρωστημένη κουλτούρα, που αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων, ως αναλώσιμες.
Γιατί μια κοινωνία που συνηθίζει να δηλητηριάζει αδύναμα πλάσματα, χάνει σταδιακά κάθε ίχνος ανθρωπιάς.
Η υπόθεση της Αγίας Τριάδας, δεν αφορά μόνο λίγα αδέσποτα σκυλιά.
Αφορά, το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.
Αφορά, το εάν θα συνεχίσουμε να επιτρέπουμε τη βία, την τρομοκρατία και τη φίμωση, όσων αντιδρούν.
Αφορά, το αν οι τοπικές αρχές θα λειτουργούν με διαφάνεια, ή με επικοινωνιακές διαψεύσεις χωρίς ουσία.
Και επειδή τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, οι πολίτες δεν πρέπει να σωπάσουν.
Να μιλήσουν όσοι γνωρίζουν.
Να προστατευθούν οι μάρτυρες.
Να ερευνηθούν όλες οι καταγγελίες.
Να πάψει η στοχοποίηση των εθελοντών.
Να αποκαλυφθεί η αλήθεια, όποια κι αν είναι.
Γιατί όταν κάποιοι σπεύδουν να διαψεύσουν, χωρίς να απαντούν στα ουσιαστικά ερωτήματα, τότε γεννιέται μια εύλογη απορία:
Μήπως τελικά υπάρχει κάτι που φοβούνται ότι θα μαθευτεί;
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
