Υπήρξαν άνθρωποι, που από την πρώτη στιγμή είδαν τι πραγματικά κρυβόταν πίσω από τα μεγάλα λόγια, τις υποσχέσεις, τις φιέστες, τα σεμινάρια, τις ακαδημίες, τις φωτογραφίες και τα χειροκροτήματα.
Υπήρξαν άνθρωποι, που προειδοποίησαν ότι πίσω από τον δήθεν «καινοτόμο» νόμο, δεν βρισκόταν η προστασία των ζώων, αλλά η δημιουργία ενός μηχανισμού, που θα μετέτρεπε τα ζώα σε αριθμούς, σε φακέλους, σε επιδοτήσεις, σε προγράμματα, σε θέσεις, σε χρηματοδοτήσεις και σε δημόσιες σχέσεις.
Και όμως, τότε οι φωνές αυτές λοιδορήθηκαν.
Τους είπαν υπερβολικούς.
Τους είπαν γραφικούς.
Τους είπαν αρνητές της προόδου.
Τους είπαν εχθρούς της φιλοζωίας.
Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα αποκαλύπτει με τον πιο σκληρό τρόπο, ποιοι έλεγαν την αλήθεια και ποιοι πούλησαν το παραμύθι.
Για χρόνια ολόκληρα, η κοινωνία βομβαρδιζόταν με διακηρύξεις περί «ιστορικής μεταρρύθμισης», «σύγχρονης φιλοζωικής πολιτικής», «ευρωπαϊκών προτύπων» και «προστασίας των αδέσποτων».
Για χρόνια ακούγαμε ότι επιτέλους βρέθηκε η λύση.
Ότι τώρα τα ζώα θα σωθούν.
Ότι τώρα υπάρχει σχέδιο.
Και τι είδαμε στην πράξη;
Περισσότερα αδέσποτα.
Περισσότερες εγκαταλείψεις.
Περισσότερες καταγγελίες κακοποίησης.
Περισσότερα περιστατικά δηλητηριάσεων.
Περισσότερα περιστατικά μαζικών ευθανασιών.
Περισσότερα περιστατικά βασανισμών.
Περισσότερα δημοτικά και ιδιωτικά καταφύγια, να γεμίζουν ασφυκτικά.
Περισσότερα ζώα να εξαφανίζονται, μέσα σε ένα σύστημα χωρίς πραγματικό έλεγχο και λογοδοσία.
Αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία του προβλήματος, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη βιομηχανία γύρω από το πρόβλημα.
Μια βιομηχανία σεμιναρίων.
Μια βιομηχανία πιστοποιήσεων.
Μια βιομηχανία επιτροπών.
Μια βιομηχανία ημερίδων.
Μια βιομηχανία δημοσίων σχέσεων.
Μια βιομηχανία «εκπαίδευσης».
Ξαφνικά η μισή Ελλάδα εκπαιδευόταν για τη σωτηρία των ζώων.
Δημόσιοι υπάλληλοι, στελέχη, σύμβουλοι, επιμορφωτές, εκπαιδευτές, συνεργάτες, ειδικοί και ειδικότεροι εμφανίστηκαν παντού.
Τα ζώα όμως συνέχισαν να πεθαίνουν.
Τα ζώα συνέχισαν να εγκαταλείπονται.
Τα ζώα συνέχισαν να υποφέρουν.
Και όσο τα ζώα υπέφεραν, κάποιοι συνέχιζαν να φωτογραφίζονται.
Κάποιοι συνέχιζαν να αλληλοβραβεύονται.
Κάποιοι συνέχιζαν να αλληλοσυγχαίρονται.
Κάποιοι συνέχιζαν να παρουσιάζουν ως επιτυχία, μια κατάσταση που κάθε μέρα γινόταν χειρότερη.
Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι η αποτυχία.
Το πιο εξοργιστικό είναι η ατιμωρησία.
Διότι όταν ένα σύστημα αποτυγχάνει παταγωδώς, σε μια πραγματική δημοκρατία κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.
Κάποιος λογοδοτεί.
Κάποιος εξηγεί.
Κάποιος αποχωρεί.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο.
Όσοι έπρεπε να λογοδοτούν, εμφανίζονται ως σωτήρες.
Όσοι έπρεπε να απολογούνται, εμφανίζονται ως ειδικοί.
Όσοι έπρεπε να δώσουν απαντήσεις, συνεχίζουν να μοιράζουν πιστοποιητικά και να κάνουν δημόσιες σχέσεις.
Και τώρα, με τις τελευταίες εξελίξεις, δημιουργείται σε πολλούς πολίτες και φιλοζωικούς κύκλους η βαθιά ανησυχία, ότι οι μηχανισμοί ευθύνης αποδυναμώνονται αντί να ενισχύονται.
Αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί οργή.
Γιατί όταν μειώνεται η λογοδοσία, αυξάνεται ο κίνδυνος της αυθαιρεσίας.
Όταν δεν υπάρχουν ουσιαστικοί έλεγχοι, τα θύματα είναι πάντοτε οι αδύναμοι.
Και τα πιο αδύναμα πλάσματα σε αυτή τη χώρα είναι τα ζώα.
Τα αδέσποτα που δεν έχουν φωνή.
Τα ζώα που δεν έχουν δικηγόρο.
Τα ζώα που δεν έχουν πολιτική επιρροή.
Τα ζώα που δεν ψηφίζουν.
Τα ζώα που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Αυτά είναι που πληρώνουν κάθε αποτυχία, κάθε σκοπιμότητα, κάθε αδιαφορία και κάθε πολιτική επιλογή.
Και την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο μέρος του χώρου που θα έπρεπε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της αντίστασης, παραμένει σιωπηλό.
Σιωπηλό μπροστά στις αντιφάσεις.
Σιωπηλό μπροστά στις αστοχίες.
Σιωπηλό μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις.
Σιωπηλό μπροστά στην ανάγκη πραγματικής σύγκρουσης, με τις πολιτικές που παράγουν το πρόβλημα.
Γιατί είναι εύκολο να φωτογραφίζεσαι.
Είναι εύκολο να εμφανίζεσαι σε εκδηλώσεις.
Είναι εύκολο να μοιράζεις χαμόγελα.
Είναι εύκολο να μιλάς για φιλοζωία, όταν δεν συγκρούεσαι με κανέναν.
Δύσκολο είναι να πεις δημόσια, ότι κάτι δεν λειτουργεί.
Δύσκολο είναι να αμφισβητήσεις μηχανισμούς εξουσίας.
Δύσκολο είναι να σταθείς απέναντι σε συμφέροντα.
Δύσκολο είναι να υπερασπιστείς τα ζώα, όταν αυτό έχει κόστος.
Η πραγματική φιλοζωία, δεν μετριέται με πιστοποιήσεις.
Δεν μετριέται με τίτλους.
Δεν μετριέται με επιτροπές.
Δεν μετριέται με δελτία τύπου.
Μετριέται στο πεζοδρόμιο.
Μετριέται στο κυνοκομείο.
Μετριέται στο κλουβί.
Μετριέται στο τραυματισμένο ζώο.
Μετριέται στο εγκαταλελειμμένο κουτάβι.
Μετριέται στο δηλητηριασμένο αδέσποτο.
Μετριέται εκεί όπου υπάρχει πόνος.
Και σήμερα ο πόνος αυτός είναι μεγαλύτερος από ποτέ.
Γι’ αυτό η κοινωνία οφείλει να ξυπνήσει.
Οφείλει να απαιτήσει διαφάνεια.
Οφείλει να απαιτήσει πραγματικούς ελέγχους.
Οφείλει να απαιτήσει λογοδοσία, από όλους όσοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και δημόσιες πολιτικές για τα ζώα.
Οφείλει να απαιτήσει απαντήσεις.
Γιατί τα ζώα δεν χρειάζονται άλλες υποσχέσεις.
Δεν χρειάζονται άλλα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Δεν χρειάζονται άλλες φωτογραφίες.
Δεν χρειάζονται άλλες δημόσιες σχέσεις.
Χρειάζονται προστασία.
Χρειάζονται δικαιοσύνη.
Χρειάζονται ανθρώπους, που θα μιλούν όταν όλοι οι άλλοι σιωπούν.
Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι κάθε καθεστώς αλαζονείας πιστεύει κάποια στιγμή ότι είναι άτρωτο.
Ότι δεν θα λογοδοτήσει ποτέ.
Ότι κανείς δεν θα το αμφισβητήσει.
Ότι όλοι θα συμβιβαστούν.
Όμως η αλήθεια έχει έναν παράξενο τρόπο να επιστρέφει.
Και όταν επιστρέφει, αποκαλύπτει ποιοι στάθηκαν δίπλα στα θύματα και ποιοι δίπλα στους μηχανισμούς εξουσίας.
Η μάχη για τα ζώα δεν τελείωσε.
Ίσως τώρα να αρχίζει πραγματικά.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σωπάσουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να καταγγέλλουν, να ελέγχουν, να διεκδικούν και να απαιτούν δικαιοσύνη, υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι τα ζώα δεν θα μείνουν μόνα, απέναντι σε ένα σύστημα, που για χρόνια μιλούσε στο όνομά τους, χωρίς ποτέ να τα ακούσει πραγματικά.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
