Τρία χρόνια.
1.095 μέρες χωρίς εκείνα τα παιδιά.
1.095 μέρες χωρίς τις φωνές τους.
1.095 μέρες, που η Ελλάδα προσπαθεί να μάθει να ζει με μια πληγή που δεν κλείνει.
Στα Τέμπη δεν χάθηκαν απλώς ζωές.
Κάηκαν όνειρα.
Διαλύθηκαν οικογένειες.
Ξεριζώθηκε το μέλλον.
Και μαζί με τους ανθρώπους, κάηκαν ζωντανά και αθώα ζώα.
Πλάσματα που ένιωσαν τρόμο.
Πλάσματα που ούρλιαξαν μέσα στις φλόγες.
Πλάσματα που δεν είχαν φωνή να ζητήσουν βοήθεια.
Δεν ήταν «παράπλευρες απώλειες».
Δεν ήταν «λεπτομέρεια».
Ήταν ζωές.
Κάθε ζωή που χάθηκε εκείνη τη νύχτα, είναι κατηγορώ.
Κατηγορώ απέναντι στην αδιαφορία.
Κατηγορώ απέναντι στην ανευθυνότητα.
Κατηγορώ απέναντι σε ένα σύστημα, που απέτυχε να προστατεύσει.
Η μνήμη δεν είναι τελετή.
Η μνήμη είναι ευθύνη.
Η μνήμη είναι αγώνας.
Δεν θα επιτρέψουμε να γίνουν αριθμοί.
Δεν θα επιτρέψουμε να γίνουν στατιστική.
Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστούν —
Ούτε οι άνθρωποι, ούτε τα ζώα.
Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ στέκεται δίπλα στους γονείς.
Στέκεται δίπλα σε κάθε οικογένεια, που ζει με το «γιατί».
Στέκεται δίπλα σε κάθε ζωή, που χάθηκε άδικα.
Η οργή μας δεν είναι μίσος.
Είναι απαίτηση για δικαιοσύνη.
Η φωνή μας δεν είναι υπερβολή.
Είναι κραυγή συνείδησης.
Τρία χρόνια μετά, δεν σκύβουμε το κεφάλι από φόβο.
Το σκύβουμε μόνο από σεβασμό.
Και σηκώνουμε το βλέμμα για να πούμε:
Καμία ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Καμία απώλεια δεν διαγράφεται.
Καμία ευθύνη δεν ξεχνιέται.
🕯️ Για τα Παιδιά.
🕯️ Για τα Ζώα.
🕯️ Για την Αλήθεια.
🕯️ Για τη Δικαιοσύνη.
Δεν συγχωρούμε τη λήθη.
Δεν αποδεχόμαστε τη σιωπή.
Δεν σταματάμε.
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ: Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΙΓΕΤΑΙ
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, η φωτιά δεν έσβησε.
Καίει μέσα στις καρδιές των γονιών.
Καίει μέσα στη συνείδηση μιας κοινωνίας, που αρνείται να ξεχάσει.
Εκείνη τη νύχτα, δεν συγκρούστηκαν μόνο δύο τρένα.
Συγκρούστηκαν η αδιαφορία με την ανθρώπινη ζωή.
Η ανευθυνότητα με το μέλλον.
Και το αποτέλεσμα ήταν στάχτη.
Στάχτη έγιναν παιδιά.
Στάχτη έγιναν όνειρα.
Στάχτη έγιναν και ανυπεράσπιστα ζώα, που βρέθηκαν παγιδευμένα, σε μια τραγωδία που δεν προκάλεσαν.
Ζώα που ένιωσαν τον τρόμο.
Ζώα που κάηκαν ζωντανά.
Ζώα που δεν μπήκαν ποτέ σε επίσημες λίστες.
Δεν θα τα αφήσουμε αόρατα.
Η κοινωνία που ξεχνά, συνενοχεί.
Η κοινωνία που σιωπά, επιτρέπει.
Η κοινωνία που συμβιβάζεται, προετοιμάζει την επόμενη τραγωδία.
Τρία χρόνια μετά, δεν ζητάμε απλώς απαντήσεις.
Απαιτούμε ευθύνη.
Απαιτούμε διαφάνεια.
Απαιτούμε να μη θεωρηθεί καμία ζωή «κόστος».
Η μνήμη είναι πράξη Αντίστασης.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
