Το απέραντο κενό που άφησαν εκείνοι που μας αγάπησαν, χωρίς να ζητήσουν αντάλλαγμα
Κατά τη διάρκεια του πένθους για ένα σκύλο, κατεβαίνεις στη βαθύτερη άβυσσο του πόνου.
Και μετά από πλεύση για πολύ καιρό, αγγίζοντας τα όρια του πόνου που φαινόταν αδιανόητο,
μια μέρα, ξαφνικά, επανεμφανίζεται…
Στην αρχή, κόπηκε η ανάσα.
Η καρδιά δεν φαίνεται να χτυπά χωρίς αυτόν πια.
Αλλά με τον καιρό, σιγά-σιγά αρχίζεις να αναπνέεις ξανά.
Ο πόνος δεν φεύγει, μεταμορφώνεται.
Γίνεται σιωπηλός, κάνει χώρο μέσα μας
και με αυτόν κρατάμε ένα είδος ανακωχής, που μας επιτρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε.
Ως παιδιά, μαθαίνουμε να περπατάμε ξανά:
Σκοντάφτουμε, πέφτουμε…
Αλλά σιγά-σιγά είμαστε ακόμα όρθιοι
σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που έχουμε αγγίξει.
Με τον καιρό, έρχεται μια κάποια ακινησία.
Αλλά υπάρχει κάτι για το οποίο δεν υπάρχει θεραπεία:
Το απέραντο κενό που άφησαν εκείνοι που μας αγάπησαν χωρίς να ζητήσουν αντάλλαγμα.
Συνηθίζουμε να ζούμε χωρίς αυτόν.
Προχωράμε, αλλά ποτέ δεν θα δεχτούμε πραγματικά την απουσία του.
Θα μας λείπει για το υπόλοιπο της ζωής μας.
©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
3
0
20
20
